حرف آخر قافیه

شماره ۱: طراز اسم اعظم داشت چون خاتم سلیمان را

شماره ۲: الهی کیمیایی طور ده مشت گل ما را

شماره ۳: بفکند سایه از خط به سر آن عذار ما را

شماره ۴: چو چشم دلبران دیدم بنای خانه خود را

شماره ۵: یک شرر باشد تجلی شعله‌ی طور مرا

شماره ۶: دل شب‌ها ز سودای تو سوزد داغ کوکبها

شماره ۷: به رنگ خامه تا شق کرده‌ام در استخوان پیدا

شماره ۸: بود مد حیات عاشقان موج طپیدنها

شماره ۹: رو می‌دهد به صاف دلان دلفریب ما

شماره ۱۰: گل مهرست صبح نو بهار آشنایی را

شماره ۱۱: زهی پیمانه‌ی صهبای شوقت کاسه‌ی سرها

شماره ۱۲: بس که در آغوش خوبان جا بود پیدا مرا

شماره ۱۳: در عرق ماهش کند هم چشم پروین قطره را

شماره ۱۴: فرنگی نرگسی دارد مرا دیوانه در صحرا

شماره ۱۵: پیموده باده نرگس مست سیاه را

شماره ۱۶: برق حضور شد نفس آشنا مرا

شماره ۱۷: گرچه مهتاب است زور می کتان شیشه را

شماره ۱۸: ای غم اوراد کرده‌ایم تو را

شماره ۱۹: نعمت دندان بود پیرایه بخش خوان مرا

شماره ۲۰: بیفشان از سحاب چشم تر اشک ندامت را

شماره ۲۱: دل می‌مکد مداخل آن پشت پا مرا

شماره ۲۲: اول شب شد برد ساقی لبالب جام را

شماره ۲۳: الهی رام الفت ساز این وحشی نگاهان را

شماره ۲۴: چهره‌ی پوش کرده‌ایم تو را

شماره ۲۵: گریه امداد کرده‌ایم تو را

شماره ۲۶: دایم ز حرف خویش زیان کرده‌ایم ما

شماره ۲۷: کشید از کلک مژگان خط نگارم نقش باطل را

شماره ۲۸: بینم به پای او چو سر آفتاب را

شماره ۲۹: جلوه ده در جام می ساقی عذار ساده را

شماره ۳۰: که بر شکست چو گل گوشه‌ی نقاب تو را

شماره ۳۱: تشریف صبح داد چو صدق و صفا مرا

شماره ۳۲: نگهداشت چون خط دم حسن را

شماره ۳۳: نصیب عمر ابد شد شهید جنگ تو را

شماره ۳۴: تا چهره‌گشا شد غم عشقم یرقان را

شماره ۳۵: شکوفه زد علم جلوه در گلستانها

شماره ۳۶: نیست منظور نظر صهبای انگوری مرا

شماره ۳۷: حضور یک جهتان است عمر باقی ما

شماره ۳۸: کرده تا سلسله‌ی زلف تو دیوانه مرا

شماره ۳۹: از نی کلکش چو بر تارک رقم داریم ما

شماره ۴۰: به جوش گرمی بازار دیده‌ای خود را

شماره ۴۱: گره از جبهه واکن لب به حرف آشنا بگشا

شماره ۴۲: ز خال عارضش گل می‌کند رفع حجاب اینجا

شماره ۴۳: چو آرایش دهم چون شاخ رز کاشانه‌ی خود را

شماره ۴۴: ز بس که آتش سودای او گداخت مرا

شماره ۴۵: به گلشن گر گشاید چین زلف عنبر افشان را

شماره ۴۶: بود از تیغ زبان فکر زره‌پوشی مرا

شماره ۴۷: بود پهلونشین شمشیر شاه‌انداز دولت را

شماره ۴۸: از آن موی و میان بستم کمر افکار عالی را

شماره ۴۹: مده به سیل فنا خانه‌ی دل و دین را

شماره ۵۰: عقده‌ی دل گر شود تسبیح استغفار ما

شماره ۵۱: علم از قلم ساخت دوران مرا

شماره ۵۲: به مجلس‌ها نظر کردیم اعیان و اهالی را

شماره ۵۳: تا لبالب ز می حسن تو شد شیشه‌ی ما

شماره ۵۴: عتاب و لطفت از ابروی مه رویان شود پیدا

شماره ۵۵: شب که پیچد عطر آن پیچیده کاکل در هوا

شماره ۵۶: بس که سهم درد غفلت ناتوان دارد مرا

شماره ۵۷: کباب شد جگر و گریه در گلوست مرا

شماره ۵۸: حمایل حلقه‌ی دام است این زیورپرستان را

شماره ۵۹: کرده تا چشم ترم انشاء ز مژگان ابر را

شماره ۶۰: به گلشن بس که دارد غنچه تقلید حجابش را

شماره ۶۱: شفق‌گون رنگ می‌سازد شراب دامن صحرا

شماره ۶۲: زه ناز است کمان گوشه‌ی ابروی تو را

شماره ۶۳: الف قدی که دلم ساخت مبتلا به بلا

شماره ۶۴: با تمنای دلت مطلب نگردد آشنا

شماره ۶۵: ای ز تمکین تو چون کوه قوی پشت حباب

شماره ۶۶: به رغم چرخ و اختر چیده‌ام بزم شراب امشب

شماره ۶۷: ای پر پروانه‌ی شمعت چراغ آفتاب

شماره ۶۸: مصحف حسن تو افکند چو تصویر در آب

شماره ۶۹: از آب و تاب عکس تو ای مه جبین به آب

شماره ۷۰: اشک گلگونم کشد هرجا عنان عندلیب

شماره ۷۱: ابروی اوست مطلع دیوان آفتاب

شماره ۷۲: مست خوابم را کند مژگان گشایی آفتاب

شماره ۷۳: تا بساط خاک را پیچید چشم تر در آب

شماره ۷۴: مردم از نقش آن گل سیراب

شماره ۷۵: آن که گوش چرخ را مالیده فریاد من است

شماره ۷۶: تا ز عکسش منور آینه است

شماره ۷۷: چارسوی دیده چو صحرای قزوین دلگشاست

شماره ۷۸: بوته‌ای باید ز گل باغ مشجر قحط نیست

شماره ۷۹: بس که با دل ناز چشمش التفات از سر گرفت

شماره ۸۰: کی قلب دل ز سیم‌تنان می‌توان گرفت

شماره ۸۱: همین نه حسن رخش گل به نوبهار نداشت

شماره ۸۲: خال لب تو شاهد داغ دل من است

شماره ۸۳: تا ز حرف آن گل رو نامه بوی گل گرفت

شماره ۸۴: باز عشق تازه‌ای برق قرارم گشته است

شماره ۸۵: آنکه محراب دو عالم گوشه‌ی ابروی اوست

شماره ۸۶: تو را که نرگس پرکار نکته پرداز است

شماره ۸۷: مهره مهر فلک گوهری از افسر ماست

شماره ۸۸: هر دم سخن ز درج دهان تو گفتنی است

شماره ۸۹: بس که آن شوخی‌وش از می شوخ و شنگ

شماره ۹۰: خط‌کشیدن بر غرض‌ها سطری از منشور ماست

شماره ۹۱: از شفق کی تیغ خورشید جهان آرا گذشت

شماره ۹۲: رمیدگی دل ما ز آرمیدن ماست

شماره ۹۳: دری که در صدف گوش آن جفا گوش است

شماره ۹۴: رنگینی خیال تو از پافشردن است

شماره ۹۵: ز انقلاب اشک و آهم بحر و بر در آتش است

شماره ۹۶: راست کیشی نیست در عالم که کج رفتار نیست

شماره ۹۷: مرا به خلوت اندیشه شیشه شیشه شراب است

شماره ۹۸: تا به چشم نو بهار جلوه‌اش گل کرده است

شماره ۹۹: بی کرم را نخوت و تمکین چراست

شماره ۱۰۰: در سواری جلوه‌ات را آب و تاب دیگر است

شماره ۱۰۱: بوته‌ی سوز و گداز از برگ عیشم حاصل است

شماره ۱۰۲: هر که را خون جگر نعمت الوانش نیست

شماره ۱۰۳: لطنت نفس بهیمی را مسخر کردن است

شماره ۱۰۴: ناله‌ام تا نه فلک را حلقه‌ی دف کرده است

شماره ۱۰۵: غنچه بی لعلت به گلشن برگ خندیدن نداشت

شماره ۱۰۶: از نشأه‌ی جور تو دلم مست مدام است

شماره ۱۰۷: تا عذارش نقش آن خط زمرد رنگ بست

شماره ۱۰۸: تا دلم مست رنگ و بوی گل است

شماره ۱۰۹: رو کن به حق چه جویی دارالشفا شفا اوست

شماره ۱۱۰: میخانه‌ی صبوحی دل چشم مست توست

شماره ۱۱۱: حسن بهار گیتی بر بوی گل سوار است

شماره ۱۱۲: خط شبیخون زن اطراف گلستانش نیست

شماره ۱۱۳: فروغ وصل ز شب‌های تار ما پیداست

شماره ۱۱۴: هرگز از آن مژه‌ها نقش نمایانش نیست

شماره ۱۱۵: جام شراب عیشش زخم گشاده‌رویی است

شماره ۱۱۶: چون غنچه دلم از می گلرنگ گرفته است

شماره ۱۱۷: نور چون مهر پرده‌دار من است

شماره ۱۱۸: در حلقه‌های زلف چو دل خانه‌ها گرفت

شماره ۱۱۹: غم نوای من در این بستان سرا بلبل بس است

شماره ۱۲۰: تا جلوه کرد دامن طاقت کشید و رفت

شماره ۱۲۱: آبروی گوهر ما را به نیسان کار نیست

شماره ۱۲۲: کشت تمکینش مرا انصاف نیست

شماره ۱۲۳: در دل و دیده چه گنجینه‌ی گوهر که مراست

شماره ۱۲۴: گل دولت بهار زندگی‌هاست

شماره ۱۲۵: حسن در بزم ادا کیفیتی منظور ساخت

شماره ۱۲۶: قرار دل اگر رقص آن کمان نگذاشت

شماره ۱۲۷: تا به لب بحر از سرشکم اخگر تبخاله داشت

شماره ۱۲۸: به ترسایی مرا عیش مدام است

شماره ۱۲۹: بس که گرمش ز حسن بازار است

شماره ۱۳۰: کی سرانگشت تو را رنگ حنا پیچیده است

شماره ۱۳۱: دستم ز پیچ و تاب دل از کار مانده است

شماره ۱۳۲: ای فیض صبح گرده‌ای از آستانه‌ات

شماره ۱۳۳: دگر نقاب تو را از رخش زمان جدایی است

شماره ۱۳۴: مرده کی چون خاطر این زندگان افسرده است

شماره ۱۳۵: پیشانی تو مشرق صبح ملاحت است

شماره ۱۳۶: گلت نه از عرق شرم شبنم افشان است

شماره ۱۳۷: بر گل زخم دلم چون غنچه خندیدن نداشت

شماره ۱۳۸: دل مرا چون غنچه از ترکان به خون

شماره ۱۳۹: امشب از بزم چو آن آینه سیما برخاست

شماره ۱۴۰: تند از برم چو آن مه ابرو کمان گذشت

شماره ۱۴۱: نوبهار آمد چو مجنون نوبت شور من است

شماره ۱۴۲: زخم ناسور مرا صبح قیامت مرهم است

شماره ۱۴۳: نه فلک حلقه ای از سلسله موی کسی است

شماره ۱۴۴: هر عرضه داشتم به تو نقش بهانه ی است

شماره ۱۴۵: کی دهد یک کفه از میزان خبر

شماره ۱۴۶: امشب از شمع جمالش بزم چشمم روشن است

شماره ۱۴۷: بس که گندم گون من آدم سرشت افتاده است

شماره ۱۴۸: توسن حسن بتی رام در آغوش ماست

شماره ۱۴۹: بس که در دل آب حیوان لبش خون کرده است

شماره ۱۵۰: گر حسن شکر خنده مهیای نیاز است

شماره ۱۵۱: بر آن لب خال گندم گون نجیب است

شماره ۱۵۲: خانه پردازی که تاراج دل و دین کرده است

شماره ۱۵۳: گوهر بینش ما محو دل آرایی توست

شماره ۱۵۴: صبح آن مهم در آتش ناز و عتاب سوخت

شماره ۱۵۵: جرات ما دور باش جوشن و مغفر نداشت

شماره ۱۵۶: محبت را اساس استواری است

شماره ۱۵۷: هر که در قید فرنگ خویش است

شماره ۱۵۸: نه فلک یک رقم از فرد شناسایی توست

شماره ۱۵۹: زلف مشکین عقده اش هم دام دل هم دانه است

شماره ۱۶۰: بس که بر مردم فریبی ها مدار چشم توست

شماره ۱۶۱: پرده ی عقل به مستی ندردیم عبث

شماره ۱۶۲: از بس که کرده ای به اسیران نگاه کج

شماره ۱۶۳: عالمی در نشاه می پیچد می مینای صبح

شماره ۱۶۴: زد ابلق آن نگاه سفید و سیاه و سرخ

شماره ۱۶۵: زهی چو حرف رخت صفحه چون گلستان سرخ

شماره ۱۶۶: لعل خفتان چو کند خاک تن خون آلود

شماره ۱۶۷: جوهر حسن تواز تیغ تجلی دم زد

شماره ۱۶۸: یاد از آن عمدی که تقلید هوس با ما نبود

شماره ۱۶۹: به دست آن را که از مرجان دلها سبحه ها باشد

شماره ۱۷۰: در جنون تنها نه معمار وجودم سنگ بود

شماره ۱۷۱: تا به چشمم پرتو شمع جمالش خانه کرد

شماره ۱۷۲: داغ مرا چو یاد تو ناسور می کند

شماره ۱۷۳: به سینه ام چو دل داغدار می رقصد

شماره ۱۷۴: نگاه از مردمی کی چرخ سنگین دل به ما دارد

شماره ۱۷۵: مهیای نماز آن مه چو در مسجد درون آید

شماره ۱۷۶: در چمن چون شبنم افشانی بر آن رخسار کرد

شماره ۱۷۷: چو شمع عارضش منظر فروز چشم تر گردد

شماره ۱۷۸: هر که از روشندلی داد ادا فهمی دهد

شماره ۱۷۹: دلم آسوده در آن زلف معنبر باشد

شماره ۱۸۰: بر لبش خط حجاب خواهد شد

شماره ۱۸۱: سرشکم لاله ی گرداب خون در کوه می پیچد

شماره ۱۸۲: ملک بر مزرع بی حاصل ما خوشه چین باشد

شماره ۱۸۳: تا گل داغم به نخل آه و دل پیوند کرد

شماره ۱۸۴: نظر کی مو شکاف از خط آن رخسار بردارد

شماره ۱۸۵: تازگی داغ دلم را آه حسرت می دهد

شماره ۱۸۶: مشرب هر کس گرفتاری مباد

شماره ۱۸۷: دل به سودای غم او بنده شد آزاد شد

شماره ۱۸۸: نی بی تو به نوایی نرسد

شماره ۱۸۹: ای دیده ور به روز کجا چهره شب شود

شماره ۱۹۰: چون زمن دامن فشان آن سرو قامت می رود

شماره ۱۹۱: ماهم چو صبوحی زده بر بام برآید

شماره ۱۹۲: هر کس به جرعه ای دل من شاد می کند

شماره ۱۹۳: در گلستانی که آن شمشاد بالا می رود

شماره ۱۹۴: زسودای محبت هر زیانی سود می گردد

شماره ۱۹۵: بس که خاک از پرتوش آیینه آیین می شود

شماره ۱۹۶: تا صبحدم به طرف چمن بی نقاب شد

شماره ۱۹۷: نمود رخ نظر اما نمی توانم کرد

شماره ۱۹۸: در چمن جلوه سرو قامت دلجو دهد

شماره ۱۹۹: دمی گر عکس آن مه پاره در آیینه ها ماند

شماره ۲۰۰: شمیم انگیز گلزاری که آن نسرین بدن باشد

شماره ۲۰۱: از خدنگ ناز جانان زخم پیکان کس ندید

شماره ۲۰۲: خاطر سیمین بران را خط مکدر می کند

شماره ۲۰۳: دشمنی با دل بی کینه نمی باید کرد

شماره ۲۰۴: تا جنون از طوق آن غبغب گریبانگیر شد

شماره ۲۰۵: به اقبال جنون آرام من سیماب می گردد

شماره ۲۰۶: ز خط چو حلقه ی حیرت به گوش مردم کرد

شماره ۲۰۷: فلک را عقده های خاطرم از ناله وابندد

شماره ۲۰۸: از گل رخسار او نظاره گلشن می شود

شماره ۲۰۹: گلدسته وار تا همه بی خار و خس شوند

شماره ۲۱۰: تا عرق از روی شرم آلود جانان پاک کرد

شماره ۲۱۱: محو آن دندان گهر را آب پندارد که برد

شماره ۲۱۲: گل فرو ز جلوه تا آن عنبرین کاکل شود

شماره ۲۱۳: بس که انشا کرده دل از آه پیچان گرد باد

شماره ۲۱۴: درد و داغ عشق با اجزای ما آمیختند

شماره ۲۱۵: صبحدم چون گل شفق گون باده ام را ترکنید

شماره ۲۱۶: گرداب غبغبش ز صفا موج می زند

شماره ۲۱۷: بر عارض تو زلف دوتا موج می زند

شماره ۲۱۸: شاخ نرگس پسری می آید

شماره ۲۱۹: در دلم تا شهپر شاهین عشقش باز شد

شماره ۲۲۰: اشکم از پرتو مهر تو ضیایی دارد

شماره ۲۲۱: سر سرگشتگی چون محبت بینم در کنار خود

شماره ۲۲۲: تا ز خط مشکبار او رقم پرور شود

شماره ۲۲۳: ز چین جبهه ی او بس که نقشم خوش نشین باشد

شماره ۲۲۴: ترا سرمایه ی جان آفریدند

شماره ۲۲۵: بحر را در دل چو عکس مهوشت جا می کند

شماره ۲۲۶: ناقصی با من نفس از نکته سنجیدن زند

شماره ۲۲۷: هر تنک ظرف چه غم گر گله ی من دارد

شماره ۲۲۸: بوسه ز لعل او جدا می شود و نمی شود

شماره ۲۲۹: ترا سامان مهر و ماه باشد

شماره ۲۳۰: شوخم از خط قماش و دیگر شد

شماره ۲۳۱: می کشان قهقه ی شیشه ام ادراک کنید

شماره ۲۳۲: ترا چون بی پناهان آفریدند

شماره ۲۳۳: خصم طوفانی ز من در عین استیلا شود

شماره ۲۳۴: چون به هم قانون الفت ساز مردم می کنند

شماره ۲۳۵: شعله رویان جهان تشنه دیدار همند

شماره ۲۳۶: چین زلفش چو مشکبار شود

شماره ۲۳۷: گل تواند چید دامن دامن از شاخ امید

شماره ۲۳۸: مژگان تو گر عقده گشای دل من شد

شماره ۲۳۹: بی وجودی خطی از دایره ما باشد

شماره ۲۴۰: شاخ گلم را میل اگر تکلیف گلزارش کند

شماره ۲۴۱: از لبم تا موج خیز ناله دریا بار شد

شماره ۲۴۲: نه قبه ی سپهر به یک غمزه شق کند

شماره ۲۴۳: تا به دریا اشک گرمم شعله پرور می چکد

شماره ۲۴۴: به نشأه همچو شراب رسیده می آید

شماره ۲۴۵: تا زجوش اضطرابم جسم لاغر می طپد

شماره ۲۴۶: اشک تاثیر آن صنم را در دل چون سنگ کرد

شماره ۲۴۷: آن صنم تا به ما مصاحب شد

شماره ۲۴۸: از این زرین کلاهان دلستان من که خواهد شد

شماره ۲۴۹: نقش است چون خط یار بر روی کار آید

شماره ۲۵۰: هر که چون شمع شود سرکش از او سرگیرند

شماره ۲۵۱: دست نازی که بر کمر دارد

شماره ۲۵۲: اگر نیکان روش بد می نمایند

شماره ۲۵۳: ز روی حرف خود چون ماه من برقع براندازد

شماره ۲۵۴: نقد کم سرمایه ی سودا نشد

شماره ۲۵۵: دگر از تاب دردم ناله در تاثیر می پیچد

شماره ۲۵۶: زهمت کی مرا شهباز مرغ آرام می گیرد

شماره ۲۵۷: ز نو خطان چمن همچو من که دارد یاد

شماره ۲۵۸: شاهد عیب نهان انشای سرگوشی بود

شماره ۲۵۹: آن گل از کاکل چو سنبل در ترازو می کشد

شماره ۲۶۰: تا مصور طره ی آن ترک یغمایی کشد

شماره ۲۶۱: چتر مژگان سیاهش نگرید

شماره ۲۶۲: قماش حسن تو چون طرح بود و تار کشید

شماره ۲۶۳: دل گوهر اسرار چه بندد چه گشاید

شماره ۲۶۴: دل زصهبای خیالش مست شد هشیار شد

شماره ۲۶۵: هر که ترک خویشتن گوید توانگر می شود

شماره ۲۶۶: خالی که به لعل یار باشد

شماره ۲۶۷: در هر سری زعشقش سودا نمی نشیند

شماره ۲۶۸: چو منظور من آن رخساره ی پر نور می گردد

شماره ۲۶۹: ز شوخی چون نگه تمکینش از جولان نمی ماند

شماره ۲۷۰: تا پا ز چشمخانه ام آن سیم بر کشید

شماره ۲۷۱: به سروش گردلی سودا ندارد

شماره ۲۷۲: بی رنگ شد گل تو از آن رو که چیده شد

شماره ۲۷۳: یار از دست نگارین مژه ام را تر کرد

شماره ۲۷۴: جوهر ناز چو از تیغ نگاهش ریزد

شماره ۲۷۵: زهی عتاب تو از شربت حیات الذ

شماره ۲۷۶: مست آمد کاکلش افتاده چین چین تا کمر

شماره ۲۷۷: ریخت خون دل پرتاب و تبم بی زنهار

شماره ۲۷۸: ای در گوش تو از ناهید روشن رنگتر

شماره ۲۷۹: نقشی از جوهر آیینه ی جان است بهار

شماره ۲۸۰: کند بنیاد مرا چون سیل بی زنهار یار

شماره ۲۸۱: دست پیچ غیر دیدم طره ای چون شست یار

شماره ۲۸۲: بهشت کرده ای از نوبهار باغ نظر

شماره ۲۸۳: بنای دون نخواهد غیر پستی پایه ای دیگر

شماره ۲۸۴: عزتم از عرض خواری ساخت دشمن بیشتر

شماره ۲۸۵: در چمن چون شد ز هستی با خبر

شماره ۲۸۶: سرو بالای تو را سایه نشین است بهار

شماره ۲۸۷: منظور سرکشی است به میخانه در بهار

شماره ۲۸۸: منم چو آب گهر باشم ایستاده اگر

شماره ۲۸۹: به من دارد نگاهی یک جهان بیداد از آن خوشتر

شماره ۲۹۰: بوسه بار از خط شود آن لعل خندان بیشتر

شماره ۲۹۱: باز می گردد دکان دل به بازار کمر

شماره ۲۹۲: گر چنین گردون ز آهم می کشد سر در غبار

شماره ۲۹۳: داغ عشق از برق حسن افتاده بی زنهارتر

شماره ۲۹۴: دود آهم شد به لب از برق آتشبارتر

شماره ۲۹۵: فاش گردد راز عشق از پرده داری بیشتر

شماره ۲۹۶: نازک اندامی که دارد پنجه در خون بهار

شماره ۲۹۷: تا می کنی خانه زهر باب سرخ و سبز

شماره ۲۹۸: زعجز من لب لعل تو طرح کرد اعجاز

شماره ۲۹۹: هاله ی خطش چو گردید از گل سیراب سبز

شماره ۳۰۰: بس که چشمش نسخه ها تالیف کرد از باب ناز

شماره ۳۰۱: ای به صید ماهی دل طره ات قلاب ناز

شماره ۳۰۲: برقی از جلوه درآیینه ی ادراک انداز

شماره ۳۰۳: لبکی را مکیده ام که مپرس

شماره ۳۰۴: فاش راز عشق شد از اشک گلگون در لباس

شماره ۳۰۵: می کشد صیاد ما دام تماشا در قفس

شماره ۳۰۶: سنگلاخی بریده ام که مپرس

شماره ۳۰۷: ناوکش راست به دلها سروکاری که مپرس

شماره ۳۰۸: مرغ نظاره کرده دل آرام در قفس

شماره ۳۰۹: از شرم برق آهم گر آب گردد آتش

شماره ۳۱۰: حلقه ی زلف است رهزن تر ز طوق غبغبش

شماره ۳۱۱: مراعمری ست جان وتن به قربان سراپایش

شماره ۳۱۲: چرا گویم که گل یا لاله یا گلشن به قربانش

شماره ۳۱۳: سرکشد گر دلم از سودایش

شماره ۳۱۴: سواد موج کوثر خط لعل شکر افشانش

شماره ۳۱۵: نهان از چشم مردم عاشقان کشتند نخجیرش

شماره ۳۱۶: مرا سروی است نخل وادی ایمن به قربانش

شماره ۳۱۷: ز دل سر می کشد طرف کلاهش

شماره ۳۱۸: قیامت کرده ای از جلوه های قد چالاکش

شماره ۳۱۹: تشنه ی خون شد کمالم خاک نقصان بر سرش

شماره ۳۲۰: بتخانه ی اندیشه بود روی چوماهش

شماره ۳۲۱: غنچه نازی که نالد دل چو بلبل در کفش

شماره ۳۲۲: ز شوخی در بهشت جلوه تازد تکیه بر گل سنبل زلف سمن‌سایش

شماره ۳۲۳: ز عشق در دل من کرده داغ سودا رقص

شماره ۳۲۴: شبی که آن بت مشکین کلاله شد رقاص

شماره ۳۲۵: ای موجه ی خرام تو جوش بهار فیض

شماره ۳۲۶: نیست تنها اشک من چون کوه بر صحرا محیط

شماره ۳۲۷: از حضور ناقصان کامل عیاران را چه حظ

شماره ۳۲۸: از اشک و آه شرح دهد داستان شمع

شماره ۳۲۹: ای در گوش تو شرح لاله و گرداب شمع

شماره ۳۳۰: در هر ورق آن جلوه نهان است در این باغ

شماره ۳۳۱: از حسن تو چون عالم جان است در این باغ

شماره ۳۳۲: گوهر شد ز عین لطف بینا در صدف

شماره ۳۳۳: موجه ی سیلاب خون ما بود زنجیر زلف

شماره ۳۳۴: حسن از که جام گیرد مست از چه گشت عاشق

شماره ۳۳۵: در این چمن نکند هر که اختیار تعلق

شماره ۳۳۶: هر چند در گوش حبابی است معلق

شماره ۳۳۷: نقش کونین است در آیینه ی زانوی عشق

شماره ۳۳۸: گداز قلب بود کار سکه ی توفیق

شماره ۳۳۹: از شراب لعل ساقی بس که دارم کام خشک

شماره ۳۴۰: کشتی به خون کشیده ی اشک است مردمک

شماره ۳۴۱: دیده ی حق بین کجا مستور می گردد به خاک

شماره ۳۴۲: به عهد جلوه ی ساقی چو جام لاله زسنگ

شماره ۳۴۳: کوهکن کی صورت معشوق کرد افشا به سنگ

شماره ۳۴۴: لعل می گون چون نگاه از حرف های نیم رنگ

شماره ۳۴۵: بس که می ریزد نگاهش جنگ بر بالای جنگ

شماره ۳۴۶: ریخت تا کوه غمت فرسنگ در فرسنگ سنگ

شماره ۳۴۷: رویت چو ماه چارده از صنع ذوالجلال

شماره ۳۴۸: تا به حسن معنی ام شد راهبر صاحب جمال

شماره ۳۴۹: تا کند عزم صبوحی شبنم از صهبای گل

شماره ۳۵۰: مست آمد آن نسرین بدن چون خرمن گل در بغل

شماره ۳۵۱: چندان که آب شد دل من در هوای گل

شماره ۳۵۲: بس که در طفلی غمش شد اضطراب افزای دل

شماره ۳۵۳: دارم دل صدپاره هر پاره جانان در بغل

شماره ۳۵۴: فرصتی کو تا به کام آن لعل شکرخا مکم

شماره ۳۵۵: ای قامت بلند تو عمر نظاره ام

شماره ۳۵۶: ز آب رو تا دیده و دل را توانگر ساختم

شماره ۳۵۷: کشته ی اشک بسمل نازم

شماره ۳۵۸: ز آهنگ مخالف تا چونی پر شور شد گوشم

شماره ۳۵۹: گر به گلگشت ارم یا بزم دارا می روم

شماره ۳۶۰: به ساز تربیت درپرده ی مهر است دستورم

شماره ۳۶۱: نسیم گل چه کنم چیست نکهت سمنم

شماره ۳۶۲: دیده را آیینه ی صورت اشیا کردم

شماره ۳۶۳: از مهر همچو سینه ی مشرق لبالبم

شماره ۳۶۴: طفل اشکم را قدم هر چند فرسودی به چشم

شماره ۳۶۵: تکیه بر لطف الهی دارم

شماره ۳۶۶: فغان چو شد چونی از بند بندم بس که نالانم

شماره ۳۶۷: شمع آگاهی کجا افزود از بالین گرم

شماره ۳۶۸: نبیند تیغ آن مه را چو بر سر قطره ی خونم

شماره ۳۶۹: موی چشم آیینه را گردد تن کاهیده ام

شماره ۳۷۰: پیشتر گل دام چشم اشکباری داشتیم

شماره ۳۷۱: به ایمایی ز ایمان بی نصیب انداختی بازم

شماره ۳۷۲: عجب مدار که پا در رکاب شد دل و دینم

شماره ۳۷۳: چون من از شرم گناه خویش از جا می روم

شماره ۳۷۴: پیچم چو نامه ی غم دل باز می کنم

شماره ۳۷۵: از قفس روزی که مصر آرزو می ساختم

شماره ۳۷۶: اگر تاری ز زلف آن پری رو در بغل دارم

شماره ۳۷۷: از سواد رقم زلف اگر بی خبرم

شماره ۳۷۸: دمی که از مه رویش نقاب می گیرم

شماره ۳۷۹: دلی حیران آن حور پری رو در بغل دارم

شماره ۳۸۰: یاد ایامی که در دل خار خاری داشتیم

شماره ۳۸۱: کمر یار بسته می بینم

شماره ۳۸۲: من که گردون در بغل چون وقت ساعت می کشم

شماره ۳۸۳: من آن طفلم که جوید دایگی مهر جهانگیرم

شماره ۳۸۴: بوسه بر لعل گهر بار تو سیمین بر زدم

شماره ۳۸۵: شور سودای تو در سر دارم

شماره ۳۸۶: دست و پا از خون چو مژگان در حنا می داشتم

شماره ۳۸۷: تا بر خم گیسوی تو پیچید نگاهم

شماره ۳۸۸: به گلشن حرفی از بالای آن گل پیرهن گفتم

شماره ۳۸۹: از چمن تا کعبه ی کوی تو رفت از خود دلم

شماره ۳۹۰: ز مهر جلوه فال تجلی زد بر او دوشم

شماره ۳۹۱: گرم و تر در عشق چون اشک کباب افتاده ام

شماره ۳۹۲: می دهد تا زنده ام روزی خدا چون بنده ام

شماره ۳۹۳: آنچه در وجه مقرر دارم

شماره ۳۹۴: چنین که بر سرهر حرف او سخن دارم

شماره ۳۹۵: آن شفق گون چهره چون ساقی است امشب در برم

شماره ۳۹۶: قبای مردمی بر قامتت کوتاه چون دیدم

شماره ۳۹۷: آن طایرم که تیر جفا را نشانه ام

شماره ۳۹۸: غبار در دل از آن خط مشکبار ندارم

شماره ۳۹۹: ز استغنا کند گردش چو گردون آسیای من

شماره ۴۰۰: به هر دم شمع آه از شوخی مژگان شود روشن

شماره ۴۰۱: چهره ی معنی گشاید کلک سحر آثار من

شماره ۴۰۲: آیینه روی صحبتم من

شماره ۴۰۳: یه یک ساغر ای ساقی مست من

شماره ۴۰۴: بسته دارد طلسم تن دندان

شماره ۴۰۵: ای بر لب تو خال سیه مهره دار حسن

شماره ۴۰۶: گر شبی خندان گل من بی نقاب آید برون

شماره ۴۰۷: بس که راه دلکش حرف است مشکل تا زبان

شماره ۴۰۸: گوشی به حرف نرگس دنباله دار کن

شماره ۴۰۹: به خنجر کج مژگان او شهید شدن

شماره ۴۱۰: شد به حرف حقه ی لعل تو مایل تا زبان

شماره ۴۱۱: افراخت قد آن چهره بر افروخته ی من

شماره ۴۱۲: کرده تا طوفان معنی لفظ گوهر بار من

شماره ۴۱۳: تا ز سرو قامتش دل شد مهیای سخن

شماره ۴۱۴: تا شد از چشم ترم جیحون خوناب آستین

شماره ۴۱۵: گر چه می مالد نهیبم خصم را رو بر زمین

شماره ۴۱۶: ای سر ز من پیچده تر گرد سرت گردیده من

شماره ۴۱۷: رو نما سازد ز جان حسن دلارای سخن

شماره ۴۱۸: تا شد آن زنار کاکل سایه ی گستر بر زمین

شماره ۴۱۹: به افسون ریاضت خصم جانی میتوان کشتن

شماره ۴۲۰: اگر عکسی فتد از لعل ساقی در ایاغ من

شماره ۴۲۱: نیست بنا گوش باغ نسترن است این

شماره ۴۲۲: ای از دلم رنجیده تو دامن ز جان در چیده من

شماره ۴۲۳: در قند آن دهان شده لب تا کمر نهان

شماره ۴۲۴: می نهد لقمه در دهن دندان

شماره ۴۲۵: در چار باغ هجران جیب است گلشن من

شماره ۴۲۶: کرده تا از زلف مشکین تار در بر پیرهن

شماره ۴۲۷: نقشبند جان نباشد جز سخن

شماره ۴۲۸: من آن مرغم که باشد چرخ و اختر خط و خال من

شماره ۴۲۹: بر ابلق زمانه نظر را سوار کن

شماره ۴۳۰: هر که زعمر پرسدت لب بگشا که همچنین

شماره ۴۳۱: چون نهال شمع در زرین بهار سوختن

شماره ۴۳۲: به هند می بردم بازی زمانه ی ایران

شماره ۴۳۳: آمد ز روی مهر مه من به خواب من

شماره ۴۳۴: دولت وصلش چو روزی شد مرا شب در میان

شماره ۴۳۵: فتنه ی دور قمر زلف سحر پوش او

شماره ۴۳۶: ای تماشای تو ما را روزگار آرزو

شماره ۴۳۷: کی خامه طی کند ره بی منتهای تو

شماره ۴۳۸: بر عذار آن مزلف دیده حیران باش کو

شماره ۴۳۹: از خاطرم به دام تو گر وا شود گره

شماره ۴۴۰: ای عرشطایران تو را آشیانه ای

شماره ۴۴۱: یک دم ز دیده دور به صد میل رفته ای

شماره ۴۴۲: از نوبهار چین جبین شکفته ای

شماره ۴۴۳: سویدای دلم چون خال بر لعل تو چسبیده

شماره ۴۴۴: بر جگرم ز غمزه ای خورد خدنگ تازه ای

شماره ۴۴۵: غنچه خندان کن و چشمک زن و آیان شده ای

شماره ۴۴۶: گرفت تا نفسم ارتفاع اختر آه

شماره ۴۴۷: رخنه را دخل به گنجینه ی اسرار مده

شماره ۴۴۸: ای ناز تو دیبا چه ی دیوان بهانه

شماره ۴۴۹: به خود صاحب حسد چون موی آتش دیده پیچیده

شماره ۴۵۰: چرخ صیادی است صیدش هر کجا فرزانه ای

شماره ۴۵۱: آتش آلود می شرم گداز آمده ای

شماره ۴۵۲: ای ز گلزار تو مالامال گل هر دامنی

شماره ۴۵۳: ای که چون زلف دو تا در هم و آشفته زمایی

شماره ۴۵۴: برمه کشیده ز لفش طرح نقاب نیمی

شماره ۴۵۵: توتیا شد پیکرم در زیر بار زندگی

شماره ۴۵۶: نیست با زخم بزرگی مرهم آسودگی

شماره ۴۵۷: بس که بر سر از غمش سودا کنم گرد آوری

شماره ۴۵۸: داغ ناسور است سر لوح کتاب زندگی

شماره ۴۵۹: روز وصلش را چو آرم در حساب زندگی

شماره ۴۶۰: دارم هزار شعله به داغ جگر نهان

شماره ۴۶۱: کاروانی است زگلزار روان هر نفسی

شماره ۴۶۲: سواد خط تو مشک ختاست پنداری

شماره ۴۶۳: در هر نفس چو ناله به ما هم نفس تویی

شماره ۴۶۴: نیست آرامی نفس را از شتاب زندگی

شماره ۴۶۵: شفق رنگ از حنا سرپنجه آمد گرم دلداری

شماره ۴۶۶: آبرویت نیست بی ریزش اگر دارا شوی

شماره ۴۶۷: بیان روشنی دارم به معنی گوش اگر داری

شماره ۴۶۸: چنان در دل خلید از عشق خاری

شماره ۴۶۹: ای اختر سهیل ز لعل تو خاتمی

شماره ۴۷۰: مژه در گهر گرفتم که نظر کنی نکردی

شماره ۴۷۱: سخن گر از تجلی طور شد موسی است خاموشی

شماره ۴۷۲: مثال عمر جاوید تو را طغرا است خاموشی

شماره ۴۷۳: ای نگاهت اشاره آقاسی

شماره ۴۷۴: ای که از شاخ گل آراسته تر می آیی

شماره ۴۷۵: چو دل می خواهم از شوخ خدنگ ناز مژگانی

شماره ۴۷۶: در خشم و ناز جان من اعجاز می کنی

شماره ۴۷۷: گشتم شهید خنجر مژگان سیاهکی

شماره ۴۷۸: ز چشم شب به یادش کی عنان تاب است بیداری

شماره ۴۷۹: به نقصان گر نداری ربطی ای کامل چه می خندی

شماره ۴۸۰: شد از رنگ زری رو زعفرانی