همایون در دیروز سهشنبه، ساعت ۱۵:۴۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲:
از غزل های پخته و باده جا افتاده و بار رسیده جلالدینی، باز نشان خواجه را میبینیم که اینجا با شمس آمده و آشکار شدهاست
نفس به زیبایی در عرفان جلالدین و در این غزل جا خوش کرده و این غزل را یگانه و پر ارزش میکند
بسیار سنجیده و ساده و روراست است این غزل ناب با نشاندن "نفس ما" در ردیف با قافیه دلنشین آن
همایون در دیروز سهشنبه، ساعت ۱۵:۲۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵:
در این غزل آنچه ویژه است کمترین کاربرد از حروف قافیه پردازی است تنها یک حرف الف که ساده ترین است و از اینرو بسیار ناب به عرفان و نوآوری جلالدین میپردازد و شاعر در اوج پختگی خود میسراید کاربرد واژه خواجه بجای شمس هم در برخی غزل ها از نشانه های کلیدی است
عرفان جلالدین را میتوان یافتن یار جانی گفت
همانگونه که جان پرنده با جان درخت آمیخته است که فرزانه عزیز بخوبی به آن پرداخته است
برمک در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۵۹ دربارهٔ لبیبی » ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی » شمارهٔ ۶۰ - به شاهد لغت لنج، بمعنی بیرون روی:
کره ای را که کسی نرم نکردست متاز بجوانی و بزور و هنر خویش مناز نه همه کار تودانی نه همه زورتراست لنج پر باد مکن بیش و کتف بر مفراز
برمک در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۵۵ دربارهٔ فرخی سیستانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۰۳ - در مدح سلطان مسعود بن سلطان محمود غزنوی:
هر سپاهی که به پیکار تو اندازد تیر
باز گردد ز نشان تیر سوی تیر انداز
سپه دشمن او را رمهای دان که در او
نه چراننده شبانست و نه رهجوی نهاز
خشم او آتش تیزست و بداندیشان موم
موم هر جای که آتش بود آید به گداز
محمد فانی در ۳ روز قبل، یکشنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۴۰ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۶۶ - این قطعه را برای سنگ مزار خودم سرودهام:
مثل همه شعرهای پروین زیبا و دلنشین درعین حال غمگین است،ونکته قابل توجه اینکه پروین حتی بر روی سنگ قبرش هم دست از پند وموعظه برنداشته است.
همایون در ۵ روز قبل، شنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۴۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۲:
الف و را و میم حروف قافیه و تاسیس و ردیف آرزوست، مهم ترین بخش و هدف غزل شدهاست که از دیگر بخش های غزل بیرون میزند تا جاییکه دیگر فراز و فرود و زیبایی و سماع آنرا نادیده و فراموش شده میکند. تاریخ غزل که پس از چهار سال همنشینی با شمس باید باشد میرساند که تازه آغاز راه عرفان بدیع جلالدینی است و هنوز شاعری بر رازگشایی و شورمندی میچربد و آن باده جلالی هنوز خام و کم جوش است و شاعر نیازمند باده و مستی از زبان و ساغر شمس گم شده در بهشت تبریز خود است
مهدی در ۵ روز قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۴۱ دربارهٔ کمال خجندی » غزلیات » شمارهٔ ۳۵۵:
:بشنوید با صدای نصیبه امانبایوا
پیوند به وبگاه بیرونی
میم ی در ۵ روز قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۳۶ دربارهٔ ایرج میرزا » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۰:
امروز ۱۵ اسفند ۱۴۰۴
بنظر وضع از این هم بدتر خواهد شد.
خیلی بدتر.
با امید و آرزوی سلامتی شما و وضعی بهتر.
میم ی در ۵ روز قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۶:۴۲ دربارهٔ ایرج میرزا » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۰:
سلام. پیام ها را میبینی؟
هاملت کوهی در ۶ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۸۰:
با سلام! بنده گزینه جناب نوید ایار را شنیده بودم و بنظرم روانتر خوانده میشود. تا نسخه اصلی چه بوده است.
جز من اگرت عاشق شیداست، بگو
ور میل دلت به جانب ماست، بگو
ور هیچ مرا در دل تو، جاست، بگو
گر هست، بگو، نیست، بگو راست بگو
میم ی در ۶ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۲۳ دربارهٔ ایرج میرزا » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۰:
به نام خدا.
یاکریم پیام امتحانی.
برمک در ۶ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۵:۲۷ دربارهٔ ابوالفضل بیهقی » تاریخ بیهقی » مجلد ششم » بخش ۹ - شکار شیر:
این روز چنان افتاد که خشت بینداخت، شیر خویشتن را دردزدید تا خشت با وی نیامد و زبر سرش بگذشت. امیر نیزه بگزارد و بر سینهٔ وی زد زخمی استوار، امّا امیر از آن ضعیفی، چنانکه بایست، او را بر جای نتوانست داشت. و شیر سخت بزرگ و سبک و قوی بود، چنانکه به نیزه درآمد و قوّة کرد تا نیزه بشکست و آهنگ امیر کرد.
برمک در ۷ روز قبل، چهارشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۳۵ دربارهٔ ابوالفضل بیهقی » تاریخ بیهقی » باقیماندهٔ مجلد پنجم » بخش ۲۸ - بردن امیر محمد به قلعهٔ مندیش:
گفتند: «ترا با این حکایت چکار؟ گفتم: آن را استادم تا این یک نکته دیگر بشنوم و بروم.»=
گفتم آنرا اِستادم = برای آن استادم / بران ان ایستاده ام
این دو بیت خطاب عاشقی است فرا معشوقی،
چه زیبا سروده:ای شاه چه بود این که ترا پیش آمد؟
دشمنت هم از پیرهن خویش آمد
از محنتها محنت تو بیش آمد
از ملک پدر بهر تو مندیش آمد
سید حازم سادات در ۸ روز قبل، سهشنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۰۸:
سپیتامن آرین عزیز، اون وقت که افغانستان، تاجیکستان،اوزبیکستان،پاکستان،ترکیه... و چند کشور دیگر جزو قلمرو ایران باشکوه باستانی بود ما هم یک ملت بودیم نه افغانستانی و نه پاکستانی و نه جایی دیگر همه ملت ایران باستان با شکوه بودیم پارسی
با احترام:
SARA MAYELI در ۹ روز قبل، سهشنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۶:
زینب کجایی
مریم مریم در ۱۰ روز قبل، دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۴:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۴:
ظالم راه به منزل نبرد. زنده باد ایران.
سید حازم سادات در ۱۰ روز قبل، دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۳:۵۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۷۲:
ممنون از خدمت گرانبهای تان بابت ساختن چنین مرجعی بدون نقص و خدمت به ادبیات فارسی 🙏
هستی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۳۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵:
برخیز تا یکسو نهیم این دلق ازرق فام را…
Naser Hanafi در ۱۱ روز قبل، یکشنبه ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۰۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶:
اگر از دیدگاه صوفیان بنگریم، مقصود از «طبیبانِ مدعی» پیر یا مرشدی است که هنوز خود به کمال نرسیده است. یعنی حافظ در اینجا به سالکان هشدار میدهد که هر کس ادعای پیری و مرشدی میکند، بیتأمل و چشمبسته به دنبال او نروید. نخست اطمینان حاصل کنید که او صاحبِ حال و کمال است، سپس از او توقعِ علاج داشته باشید.
و اگر پیرِ کامل نیافتید، به دوای غیب توکل کنید و حالِ خود را از چنین اشخاصی پنهان نگه دارید.
اگر صوفی حالِ خود را به همه نشان دهد،
کارِ او بینتیجه و دچارِ درماندگی شود.
همایون در دیروز سهشنبه، ساعت ۱۵:۵۹ در پاسخ به زهیر دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۹: