شماره ۱: زموی آن میان بستم کمر افکار عالی را - رسانیدم به معراج ادا نازک خیالی را

شماره ۲: دلی که نشاه ی لعل تو آرزو دارد - چو غنچه باده گلرنگ در سبو دارد

شماره ۳: من که بر بزم دامن افشاندم - خویش را از فراق ترساندم

شماره ۴: یادم نهان نکرده و پیدا نیامده - غیر از بلا کسی به سر ما نیامده

شماره ۵: خرد جنس جور و جفا می فروشد - چها می خرد دل چها می فروشد

شماره ۶: در هند خط زمایه ی سودا گذاشته ام - از چین طره هم به تماشا گذشته ام

شماره ۷: دامن از سیر ریاض خلد چیدن مشکل است - از سر کوی نکویان پاکشیدن مشکل است

شماره ۸: شعر ناخواندن مرا بر هرزه نالان مدعاست - چون قلم این رو سیاهان را زبان معنی ربااست

شماره ۹: چون چراغ صبحگاهی غره ی دولت مباش - کمتری از عمر چون باقی است کم فرصت مباش

شماره ۱۰: چنین که شمع صفت خویش را گداخته ای - مگر به بوالهوس ای خام دست ساخته ای

شماره ۱۱: مرا تا در خیال آن گل عذار است - به پایم خار هم چشم بهار است

شماره ۱۲: پرده بردارد اگر از چهره ی روشن در آب - موج گردد نخل بند وادی ایمن در آب

شماره ۱۳: سبزه ی خط بر بناگوشش بهار دیگر است - چهره گلرنگسش از می لاله زار دیگر است

شماره ۱۴: ساقی که صبوح پیشه ی توست - مه ساغر و چرخ شیشه توست

شماره ۱۵: دل را ز ناز چشم تواز دست داده ام - این شیشه را به دست دو بدمست داده ام

شماره ۱۶: شب زداغ هجر دست از کار و کار از دست رفت - ساغر از کف مطرب از چنگ و نگار از دست رفت

شماره ۱۷: این سیه بختان که دل در زلف و کاکل بسته اند - بار سرو آورده و بر شاخ سنبل بسته اند

شماره ۱۸: عشق اگر سررشته بخشد سبحه و زنار چیست - بر سرلطف است یارم باکم ا ز اغیار چیست

شماره ۱۹: اگر چه شمسه ی ایوان دین نبی و ولی است - چراغ خانه ی ایمان ز سر آل علی است

شماره ۲۰: ز ابروی در نقاب تو صبحم چو شام شد - بر من هلال عید تو ماه حرام شد

شماره ۲۱: اشکم چو ز مهر جهان تاب آمد - آه از جگرم چون گل مهتاب برآمد

شماره ۲۲: به غیر خود طرفی در سخن ندارم من - حریف حرف به هر انجمن ندارم من

شماره ۲۳: چو بر موی میان آن زلف عنبر یار می بندد - به قتل من کمر چون کافر از زنار می بندد

شماره ۲۴: ای که فیض نوبهارت خاک را قارون کند - بی بری در باغ و بستان بید را مجنون کند

شماره ۲۵: هر غنچه ندانم لب خندان که باشد - هر نکهت گل آه پریشان که باشد

شماره ۲۶: چون گل هزار زخم ز موج نفس مرا است - نشتر به دل ز همدمی خار و خس مرا است

شماره ۲۷: جناغ مرغ دلم چون شکست چشم سیاهش - ز دست برد مرا یاد شیوه های نگاهش

شماره ۲۸: زمهر شاه ولایت به من ولایت شاه - مقرر است بر این چرخ و انجم است گواه

شماره ۲۹: از شوق وصال آن بر و دوش - چشم از مژه ها گشاده آغوش

شماره ۳۰: صلحی است که خورشید نماید به شب تار - کاکل چو شد آمیخته باطره ی رز تار

شماره ۳۱: یار از دست نگارین مژه ام را تر کرد - یده ای کرد که باران سرشکم سر کرد

شماره ۳۲: ز خاموشی سخن رو تازه گردد - ادا روی سخن را غازه گردد

شماره ۳۳: حلقه ی زلف است رهزن تر ز طوق غبغبش - نقد دل را کرده ام هندویی خال لبش

شماره ۳۴: مرا است طرفه نگاری ز حور دلجو تر - ز حسن طبع سخنور بسی نکو رو تر

شماره ۳۵: به طرف باغ ملوکانه مجلسی است مهیا - قزل اوتاق تماشاست غنچه ی گل رعنا

شماره ۳۶: نظر بود به نظر باز خوش نگاهان را - که بر سپاه بود تکیه پادشاهان را

شماره ۳۷: نورس که خام غم به دل ناتوان شکست - بر خار هم فتاد به بیداد آن شکست

شماره ۳۸: بد را بد خویشتن بگیرد - زنبور چو نیش زد بمیرد

شماره ۳۹: بی دردی ات ای طبیب تا کی تا کی - آزار دل حبیب تا کی تا کی

شماره ۴۰: دست شاه اندازیم را چون تهی دستی گرفت - ماند خالی کاسه ی پر کار فغفوری مرا

شماره ۴۱: حسنی که ز نور خود حجابی دارد - چون مهر فروغ آب و تابی دارد

شماره ۴۲: ای آنکه به حفظ خویش دارنده تویی - بر صفحه جسم جان نگارنده تویی

شماره ۴۳: ای چشمه ی فیض زندگی را منبع - مجموعه ی لطفی تو و قامت مصرع

شماره ۴۴: دل نقش بهانه جوی او می آید - نزد نگهم کرشمه اش می پاید

شماره ۴۵: داد از این همدمان بی آزرم - منکر اتفاق و خونی شرم

شماره ۴۶: با اهل یقین چون و چرا را بگذار - گر خار نه ای زخم جفا را بگذار

شماره ۴۷: ای آن که نداری خبر از هشیاری - ز این خواب گران نخواستی بیداری

شماره ۴۸: آنم که به رحمان ازل پیوستم - از دام وساوس شیاطین رستم

شماره ۴۹: هر که تیر طعنه اندازد پیاپی چون کمان - همچو ترکش صد دل آزار است در جلدش نهان

شماره ۵۰: به خواب آن طره ی زلف معنبر بود در دستم - چو سر برداشتم دامان محشر بود در دستم

شماره ۵۱: ما را بود علاج نداریم چون علاج - گوییم از مزاج نگوییم ما مزاج

شماره ۵۲: تا ندهد باده گلرنگ رنگ - ای مه مطرب منه از چنگ چنگ

شماره ۵۳: ریخت لخت دل زدم تا چشم خون پالا به هم - پر شود ساحل ز ماهی چون خورد دریا به هم