گنجور

برای پیشنهاد تصاویر مرتبط با اشعار لازم است ابتدا با نام کاربری خود وارد گنجور شوید.

ورود به گنجور

 
خواجوی کرمانی

فهرست شعرها به ترتیب آخر حرف قافیه گردآوری شده است. برای پیدا کردن یک شعر کافی است حرف آخر قافیه آن را در نظر بگیرید تا بتوانید آن را پیدا کنید.

مثلا برای پیدا کردن شعری که مصرع «با عقیق لب او لعل بدخشان کم گیر» مصرع اول یکی از بیتهای آن است باید شعرهایی را نگاه کنید که آخر حرف قافیه آنها «ر» است.

حرف آخر قافیه

الف
ب
ت
چ
ح
د
ر
ز
س
ش
ص
ق
ک
گ
ل
م
ن
و
ه
ی

شماره ۱: سبحان من یسبحه الرمل فی القفار

شماره ۲: می رود آب رخ از باده ی گلرنگ مرا

شماره ۳: ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را

شماره ۴: دست گیرید درین واقعه کافتاد مرا

شماره ۵: آب آتش می برد خورشید شب پوش شما

شماره ۶: همچو بالات بگویم سخنی راست تو را

شماره ۷: مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را

شماره ۸: یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا

شماره ۹: آن نقش بین که فتنه کند نقش بند را

شماره ۱۰: رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را

شماره ۱۱: وقت صبوح شد بیار آن خور مه نقاب را

شماره ۱۲: ای ماه قیچاقی شب است از سر بنه بغطاق را

شماره ۱۳: آن ماه مهر پیکر نامهربان ما

شماره ۱۴: رحم بر گدایان نیست ماه نیمروزی را

شماره ۱۵: گوئیا عزم ندارد که شود روز امشب

شماره ۱۶: ای چشم نیمخواب تو از من ربوده خواب

شماره ۱۷: ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب

شماره ۱۸: طمع مدار که دوری گزینم از رخ خوب

شماره ۱۹: دیشب در آمد آن بت مه‌روی شب‌نقاب

شماره ۲۰: ای ز چشمت رفته خواب از چشم خواب

شماره ۲۱: مغنی وقت آن آمد که بنوازی رباب

شماره ۲۲: ای کرده مه را از تیره شب نقاب

شماره ۲۳: ای خط سبز تو همچون برگ نیلوفر در آب

شماره ۲۴: طره مشکین نباشد بر رخ جانان غریب

شماره ۲۵: سحر بگوش صبوحی کشان باده پرست

شماره ۲۶: زلفش نافه ی تاتار تاریست

شماره ۲۷: شعاع چشمه ی مهر از فروغ رخسارست

شماره ۲۸: دلبرا سنبل هندوی تو در تاب چراست

شماره ۲۹: وه که از دست سرزلف سیاهت چه کشیدست

شماره ۳۰: این باد کدامست که از کوی شما خاست

شماره ۳۱: لب شیرین تو هر دم شکرانگیزترست

شماره ۳۲: کاف و نون جزوی از اوراق کتب خانه ماست

شماره ۳۳: ای که شهد شکرین تو برد آب نبات

شماره ۳۴: پیش اسبت رخ نهم ز آنرو که غم نبود زمات

شماره ۳۵: رخسار تو شمع کایناتست

شماره ۳۶: سنبلش برگ ارغوان بگرفت

شماره ۳۷: چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست

شماره ۳۸: ایکه از سرچشمه ی نوشت برفت آب نبات

شماره ۳۹: ای قمر تابی از بنا گوشت

شماره ۴۰: هر که مجنون نیست از احوال لیلی غافلست

شماره ۴۱: فروغ عارض او یا سپیده سحرست

شماره ۴۲: ترا که طره ی مشکین و خط نگاریست

شماره ۴۳: خطی کز تیره شب برخور نوشتست

شماره ۴۴: آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست

شماره ۴۵: ز کفر زلفت ایمان می توان یافت

شماره ۴۶: از لعل آبدار تو نعلم بر آتشست

شماره ۴۷: هنوزت نرگس اندر عین خوابست

شماره ۴۸: کدام دل که گرفتار و پای بند تو نیست

شماره ۴۹: هیچ دل نیست که میلش بدلارائی نیست

شماره ۵۰: ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشست

شماره ۵۱: یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست

شماره ۵۲: منزلگه جانست که جانان من آنجاست

شماره ۵۳: مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست

شماره ۵۴: در سر زلف سیاه تو چه سوداست که نیست

شماره ۵۵: برمه از سنبل پرچین تو پرچین بگرفت

شماره ۵۶: جان من جان مرا چون ضرر از بیماریست

شماره ۵۷: کفر سر زلف تو ایمان ماست

شماره ۵۸: از روضه ی نعیم جمالش روایتیست

شماره ۵۹: دلبرا خورشید تابان ذره ئی از روی تست

شماره ۶۰: آن نه رویست مگر فتنه ی دور قمرست

شماره ۶۱: بوستان طلعتش را نو بهاری دیگرست

شماره ۶۲: گفتمش روی تو صدره ز قمر خوبترست

شماره ۶۳: ماهم از شب سایبان بر آفتاب انداختست

شماره ۶۴: در خنده آن عقیق شکر ریز خوشترست

شماره ۶۵: ای جان جهان جان و جهان برخی جانت

شماره ۶۶: بیمار چشم مست تو رنجور خوشترست

شماره ۶۷: دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت

شماره ۶۸: سحرگه ماه عقرب زلف من مست

شماره ۶۹: ای پیک صبا حال پریچهره ی ما چیست

شماره ۷۰: بهار روی تو بازار مشتری بشکست

شماره ۷۱: عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست

شماره ۷۲: تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت

شماره ۷۳: جانم از غم بلب رسیده ی تست

شماره ۷۴: ترا که موی میان هم وجود و هم عدمست

شماره ۷۵: ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست

شماره ۷۶: آنچه نماز زنده دلان جز نیاز نیست

شماره ۷۷: این چنین صورت گر از آب و گلست

شماره ۷۸: رخش با آب و آتش در نقابست

شماره ۷۹: گره ی زلف بهم برزده کاین مشک تتارست

شماره ۸۰: ایکه از دفتر حسنت مه تابان بابیست

شماره ۸۱: شکنج زلف سیاه تو بر سمن چه خوشست

شماره ۸۲: ایکه زلف سیهت بر گل روی آشفتست

شماره ۸۳: ای من زدو چشم نیم مستت مست

شماره ۸۴: چو از برگ گلشن سنبل دمیدست

شماره ۸۵: آنزمان مهر تو می جست که پیمان می بست

شماره ۸۶: اهل دل را از لب شیرین جانان چاره نیست

شماره ۸۷: بتی که طره او مجمع پریشانیست

شماره ۸۸: هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست

شماره ۸۹: مرا یاقوت او قوت روانست

شماره ۹۰: دلم با مردم چشمت چنانست

شماره ۹۱: گفتم که چرا صورتت از دیده نهانست

شماره ۹۲: با منت کینه و با جمله صفاست

شماره ۹۳: سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت

شماره ۹۴: گر از جور جانان ننالی رواست

شماره ۹۵: آن ترک پریچهره مگر لعبت چینست

شماره ۹۶: ایکه لبت آب شکر ریختست

شماره ۹۷: ابروی تو طاق است که پیوسته هلالست

شماره ۹۸: گل بستان خرد لفظ دلارای منست

شماره ۹۹: زلف لیلی صفتت دام دل مجنونست

شماره ۱۰۰: دیشب درآمد از درم آن ماه چهره مست

شماره ۱۰۱: هیچ می دانی چرا اشکم ز چشم افتاده است

شماره ۱۰۲: کار ما بی قد زیبات نمی آید راست

شماره ۱۰۳: میانش موئی و شیرین دهان هیچ

شماره ۱۰۴: حیات‌بخش بود باده خاصه وقت صبوح

شماره ۱۰۵: بنوش لعل مذاب از زمردین اقداح

شماره ۱۰۶: سپیده دم که صبا دامن سمن بدرد

شماره ۱۰۷: هر کرا یار یار می افتد

شماره ۱۰۸: چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند

شماره ۱۰۹: کسی کو دل بر جانان ندارد

شماره ۱۱۰: نقش رویت بچه رو از دل پر خون برود

شماره ۱۱۱: ماه من مشک سیه در دامن گل می کند

شماره ۱۱۲: ز چشم مست تو آنها که آگهی دارند

شماره ۱۱۳: ما بر کنار و با تو کمر در میان بماند

شماره ۱۱۴: ماه من دوش سر از جیب ملاحت بر کرد

شماره ۱۱۵: یارب این هدهد میمون ز کجا می آید

شماره ۱۱۶: کاروان ختنی مشک ختا می آرد

شماره ۱۱۷: دوش کز طوفان اشکم آب دریا رفته بود

شماره ۱۱۸: گویی بت من چون ز شبستان بدر آید

شماره ۱۱۹: صوفی اگرش باده ی صافی نچشانند

شماره ۱۲۰: ترک من گوئی که بازش خاطر نخجیر بود

شماره ۱۲۱: کسی که پشت بر آن روی چون نگار کند

شماره ۱۲۲: صبح چون گلشن جمال تو دید

شماره ۱۲۳: یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد

شماره ۱۲۴: یارش نتوان گفت که از یار بنالد

شماره ۱۲۵: وفات به بود آنرا که در وفای تو نبود

شماره ۱۲۶: مردان این قدم را باید که سر نباشد

شماره ۱۲۷: دوش چون در شکن طره ی شب چین دادند

شماره ۱۲۸: باش تا روی تو خورشید جهانتاب شود

شماره ۱۲۹: آنزمان کز من دلسوخته آثار نبود

شماره ۱۳۰: زهی لعل تو در درج منضود

شماره ۱۳۱: چون ترک من سپاه حبش برختن زند

شماره ۱۳۲: خدنگ غمزه ی جادو چو در کمان آرد

شماره ۱۳۳: پری رخان که برخ رشک لعبت چینند

شماره ۱۳۴: در آن مجلس که جام عشق نوشتند

شماره ۱۳۵: سریست مرا با تو که اغیار نداند

شماره ۱۳۶: دلا سود عالم زیانی نیرزد

شماره ۱۳۷: لب چو بگشود ز تنگ شکرم یاد آمد

شماره ۱۳۸: خسرو انجم بگه بام برآمد

شماره ۱۳۹: جز ناله کسی مونس و دمساز نیاید

شماره ۱۴۰: سنبلش غارت ایمان نکند چون نکند

شماره ۱۴۱: جان وطن بر در جانان چه کند گر نکند

شماره ۱۴۲: از باد صبا در سر زلفش چو خم افتد

شماره ۱۴۳: انکو بشکر ریزی شور از شکر انگیزد

شماره ۱۴۴: شبی با یار در خلوت مرا عیشی نهانی بود

شماره ۱۴۵: شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده اند

شماره ۱۴۶: ترکم از غمزه چو ناوک بکمان درفکند

شماره ۱۴۷: خورشید را ز مشک زره پوش کرده اند

شماره ۱۴۸: آن پریچهره که جور و ستم آئین دارد

شماره ۱۴۹: چو مطربان سحر آهنگ زیر و بام کنند

شماره ۱۵۰: آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید

شماره ۱۵۱: بلبل دلشده از گل به چه رو باز آید

شماره ۱۵۲: دل مجروح مرا آگهی از جان دادند

شماره ۱۵۳: بمهر روی تو در آفتاب نتوان دید

شماره ۱۵۴: عجب دارم گر او حالم نداند

شماره ۱۵۵: اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود

شماره ۱۵۶: دل من زحمت جان برنتابد

شماره ۱۵۷: مرا وقتی نگاری خرگهی بود

شماره ۱۵۸: دیگرانرا عیش و شادی گرچه در صحرا بود

شماره ۱۵۹: دلم دیده از دوستان برنگیرد

شماره ۱۶۰: این چه نامه ست که از کشور یار آوردند

شماره ۱۶۱: وهم بسی رفت و مکانش ندید

شماره ۱۶۲: مهره ی مهر چو از حقه مینا بنمود

شماره ۱۶۳: ماه فرو رفت و آفتاب برآمد

شماره ۱۶۴: چون صبا نکهت آن زلف پریشان آرد

شماره ۱۶۵: چون برقع شبرنگ ز عارض بگشاید

شماره ۱۶۶: عجب از قافله دارم که بدر می نشود

شماره ۱۶۷: این دلبران که پرده برخ در کشیده اند

شماره ۱۶۸: توئی که لعل تو دست از عقیق کانی برد

شماره ۱۶۹: مرا ای بخت یاری کن چو یار از دست بیرون شد

شماره ۱۷۰: شکر تنگ تو تنگ شکر آمد

شماره ۱۷۱: وقت صبوح آنزمان که ماه بر آمد

شماره ۱۷۲: مه را اگر از مشک زره پوش توان کرد

شماره ۱۷۳: گل اندامی که گلگون می دواند

شماره ۱۷۴: اندم که نه شمع و نه لگن بود

شماره ۱۷۵: گر مرا بخت درین واقعه یاور نشود

شماره ۱۷۶: چون طره عنبر شکنش در شکن افتد

شماره ۱۷۷: ماجرائی که دل سوخته می پوشاند

شماره ۱۷۸: من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد

شماره ۱۷۹: چون خط تو گرد رخ گلرنگ بگیرد

شماره ۱۸۰: عید آمد و آن ماه دلافروز نیامد

شماره ۱۸۱: کسی را از تو کامی بر نیاید

شماره ۱۸۲: جان توجه بروی مهوش کرد

شماره ۱۸۳: سوی دیرم نگذارند که غیرم دانند

شماره ۱۸۴: باز عزم شراب خواهم کرد

شماره ۱۸۵: چون سایبان آفتاب از مشک تاتاری کند

شماره ۱۸۶: گل نهالی ببوستان آورد

شماره ۱۸۷: دوش چون موکب سلطان خیالش برسید

شماره ۱۸۸: چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد

شماره ۱۸۹: پیغام بلبلان بگلستان که می برد

شماره ۱۹۰: چه بادست اینکه می آید که بوی یار ما دارد

شماره ۱۹۱: خیمه ی نوروز بر صحرا زدند

شماره ۱۹۲: سبزه پیرامن سرچشمه ی نوشش نگرید

شماره ۱۹۳: بر سر کوی تو اندیشه ی جان نتوان کرد

شماره ۱۹۴: ز حال بی خبرانت خبر نمی باشد

شماره ۱۹۵: ای نغمه ی خوشت دم داود را شعار

شماره ۱۹۶: دامن خرگه برافکن ای بت کشمیر

شماره ۱۹۷: ماه یا جنتست یا رخسار

شماره ۱۹۸: با عقیق لب او لعل بدخشان کم گیر

شماره ۱۹۹: بیار باده که شب ظلمتست و شاهد نور

شماره ۲۰۰: برافکن سایبان ظلمت از نور

شماره ۲۰۱: حبذا پای گل و صبحدم و فصل بهار

شماره ۲۰۲: دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور

شماره ۲۰۳: شمسه ی چین را طلوع از طرف بغتاقش نگر

شماره ۲۰۴: ما را ز پرده ی تو دل از پرده شد بدر

شماره ۲۰۵: منم ز مهر رخت روی کرده در دیوار

شماره ۲۰۶: بیدلی گر دل ز دلبر بر نگیرد گو مگیر

شماره ۲۰۷: ایا صبا گرت افتد بکوی دوست گذار

شماره ۲۰۸: طره بفشان و مرا بیش پریشان مگذار

شماره ۲۰۹: مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار

شماره ۲۱۰: ای خوشا وصل یار و فصل یار

شماره ۲۱۱: خادمه ی عود سوز مطربه ی عود ساز

شماره ۲۱۲: ای شده بر مه ز شبه مهره ساز

شماره ۲۱۳: روز عیش و طرب و عید صیامست امروز

شماره ۲۱۴: بگشا بشکر خنده لب لعل شکرریز

شماره ۲۱۵: ای دل ار صحبت جانان طلبی جان درباز

شماره ۲۱۶: در جهان قصه حسن تو نشد فاش هنوز

شماره ۲۱۷: ز لعل عیسویان قصه مسیحا پرس

شماره ۲۱۸: دگر وجود ندارد لطیفه ئی ز دهانش

شماره ۲۱۹: ای شبت غالیه آسا و مهت غالیه پوش

شماره ۲۲۰: یار ما را گر غمی از یار نبود گو مباش

شماره ۲۲۱: ای شب زلفت غالیه‌سا وی مه رویت غالیه‌پوش

شماره ۲۲۲: سخنی گفتم و صد قول خطا کردم گوش

شماره ۲۲۳: مستم زدو چشم نیمه مستش

شماره ۲۲۴: گرچه تنگست دلم چون دهن خندانش

شماره ۲۲۵: کارم از بی سیمی ار چون زر نباشد گو مباش

شماره ۲۲۶: ترک خنجرکش لشکر شکن ترلک پوش

شماره ۲۲۷: مبرید نام عنبر بر زلف چون کمندش

شماره ۲۲۸: الوداع ای دلبر نامهربان بدرود باش

شماره ۲۲۹: بیرون ز کمر هیچ ندیدم ز میانش

شماره ۲۳۰: رقیب اگر بجفا باز دارم ز درش

شماره ۲۳۱: چو جام لعل تو نوشم کجا بماند هوش

شماره ۲۳۲: زهی مستی من ز بادام مستش

شماره ۲۳۳: آنک جز نام نیابند نشان از دهنش

شماره ۲۳۴: حسد از هیچ ندارم مگر از پیرهنش

شماره ۲۳۵: سرو را پای بگل می رود از رفتارش

شماره ۲۳۶: آن ماه بین که فتنه شود مهر انورش

شماره ۲۳۷: گلزار جنتست رخ حور پیکرش

شماره ۲۳۸: ای حلقه زده افعی مشکین تو بر دوش

شماره ۲۳۹: ای دو چشم خوش پر خواب تو در خوابی خوش

شماره ۲۴۰: به بزمگاه صبوحی کنون به مجلس خاص

شماره ۲۴۱: بده آن راح روان بخش که در مجلس خاص

شماره ۲۴۲: طفل بود در نظر پیر عشق

شماره ۲۴۳: ای برده عارضت بلطافت ز مه سبق

شماره ۲۴۴: چو حرفی بخوانی ز طومار عشق

شماره ۲۴۵: باز بر افراختیم رایت سلطان عشق

شماره ۲۴۶: سری بالعیس أصحابی ولی فی العیس معشوق

شماره ۲۴۷: دیدم از دور بتی کاکلکش مشکینک

شماره ۲۴۸: نکهت روضه ی خلدست که می بیزد مشک

شماره ۲۴۹: وه چه شیرینست لعل اندرو پنهان نمک

شماره ۲۵۰: ای روان از شکر تنگ تو شکر تنگ تنگ

شماره ۲۵۱: زهی زلفت شکسته نرخ سنبل

شماره ۲۵۲: ای دل من بسته در آن زنجیر سمن سا دل

شماره ۲۵۳: رحمتی گر نکند بر دلم آن سنگین دل

شماره ۲۵۴: چو هیچگونه ندارم بحضرت تو مجال

شماره ۲۵۵: ای ماه تو مهر انور دل

شماره ۲۵۶: زهی ز باده ی لعلت در آتش آب زلال

شماره ۲۵۷: ای غم عشق تو آتش زده در خرمن دل

شماره ۲۵۸: گشت معلوم کنون قیمت ایام وصال

شماره ۲۵۹: دلم ربودی و رفتی ولی نمی روی از دل

شماره ۲۶۰: ای سواد خط تو شرح مصابیح جمال

شماره ۲۶۱: گر می کشندم ور می کشندم

شماره ۲۶۲: بزن بنوک خدنگم که پیش دست تو میرم

شماره ۲۶۳: روزی بسر کوی خرابات رسیدم

شماره ۲۶۴: ما بنظاره ی رویت بجهان آمده ایم

شماره ۲۶۵: گر من خمار خود ز لب یار بشکنم

شماره ۲۶۶: ما حاصل از جهان غم دلبر گرفته ایم

شماره ۲۶۷: خوشا به مجلس شوریدگان درد آشام

شماره ۲۶۸: ای روی تو چشمه ی خور چشم

شماره ۲۶۹: ما مست می لعل روان پرور یاریم

شماره ۲۷۰: چو چشم مست تو می پرستم

شماره ۲۷۱: ما سر بنهادیم و بسامان نرسیدیم

شماره ۲۷۲: شمع بنشت زباد سحری خیز ندیم

شماره ۲۷۳: نشان روی تو جستم به هر کجا که رسیدم

شماره ۲۷۴: رخشنده تر از مهر رخش ماه ندیدم

شماره ۲۷۵: از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم

شماره ۲۷۶: می درم جامه و از مدعیان می پوشم

شماره ۲۷۷: بدانک بوی تو آورد صبحدم بادم

شماره ۲۷۸: وقتست کز ورای سراپرده ی عدم

شماره ۲۷۹: ما نوای خویش را در بینوائی یافتیم

شماره ۲۸۰: نکنم حدیث شکر چو لبت گزیدم

شماره ۲۸۱: من آن مرغ همایونم که باز چتر سلطانم

شماره ۲۸۲: رند و دردی کش و مستم چه توان کرد چو مستم

شماره ۲۸۳: با روی چون گلنارش از برگ سمن باز آمدم

شماره ۲۸۴: خیزید ای میخوارگان تا خیمه بر گردون زنیم

شماره ۲۸۵: خرم آن روز که از خطه کرمان بروم

شماره ۲۸۶: ای نسیم سحری بوی بهارم برسان

شماره ۲۸۷: ای رخت شمع بت پرستان شمع برون بر از شبستان

شماره ۲۸۸: ای می لعل تو کام رندان

شماره ۲۸۹: جان بده یا دگر اندیشه ی جانانه مکن

شماره ۲۹۰: چه خوش باشد میان لاله زاران

شماره ۲۹۱: دلا از جان زبان درکش که جانان

شماره ۲۹۲: چو چشم خفته بگشودی ببستی خواب بیداران

شماره ۲۹۳: زهی روی تو صبح شب نشینان

شماره ۲۹۴: ای سر زلف تو لیلی و جهانی مجنون

شماره ۲۹۵: بر اشکم کهربا آبیست روشن

شماره ۲۹۶: آن لب شیرین همچون جان شیرین

شماره ۲۹۷: نرگس مستت فتنه ی مستان

شماره ۲۹۸: ای بت یاقوت لب وی مه نامهربان

شماره ۲۹۹: ای لب و گفتار تو کام دل و قوت جان

شماره ۳۰۰: ای چشم می پرستت آشوب چشم بندان

شماره ۳۰۱: ای رخ تو قبله ی خورشید پرستان

شماره ۳۰۲: ببوستان می گل بوی لاله گون مستان

شماره ۳۰۳: در تابم از دو هندوی آتش پرستشان

شماره ۳۰۴: مرا ز هجر تو امید زندگانی کو

شماره ۳۰۵: آب آتش می رود زان لعل آتش فام او

شماره ۳۰۶: خوشا کشته بر طرف میدان او

شماره ۳۰۷: صبحست ساقیا می چون آفتاب کو

شماره ۳۰۸: ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو

شماره ۳۰۹: بساز چاره ی این دردمند بیچاره

شماره ۳۱۰: ای ملک دلم خراب کرده

شماره ۳۱۱: زهی ربوده خیال تو خوابم از دیده

شماره ۳۱۲: ای روانم بلب لعل تو آورده پناه

شماره ۳۱۳: ای خوشه چین سنبل پرچینت سنبله

شماره ۳۱۴: قدحی ده، ای بر آتش تتقی ز آب بسته

شماره ۳۱۵: برآمد ما هم از میدان سواره

شماره ۳۱۶: ای از گل رخسار تو خون در دل لاله

شماره ۳۱۷: این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده ئی

شماره ۳۱۸: از مشک سوده دام بر آتش نهاده ئی

شماره ۳۱۹: من کیم زاری نزار افتاده ئی

شماره ۳۲۰: گرد ماه از مشک چنبر کرده ئی

شماره ۳۲۱: گرفتمت که بگیرم عنان مرکب تازی

شماره ۳۲۲: اگر تو عشق نبازی بعمر خویش چه نازی

شماره ۳۲۳: دلا تا طلعت سلمی نیابی

شماره ۳۲۴: ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی

شماره ۳۲۵: چون نئی سرگشته چوگان چو گوی

شماره ۳۲۶: شبست و خلوت و مهتاب و ساغر ای بت ساقی

شماره ۳۲۷: گر آن مه در نظر بودی چه بودی؟

شماره ۳۲۸: ای میان تو چو یک موی و دهان یکسر موی

شماره ۳۲۹: خرامنده سروی برخ گلستانی

شماره ۳۳۰: ای دلم ز زلف سیهت زناری

شماره ۳۳۱: تو آن ماه زهره جبینی و آن سرو لاله عذاری

شماره ۳۳۲: بخوبی چو یار من نباشد یاری

شماره ۳۳۳: ای آفتاب رویت در اوج دلفروزی

شماره ۳۳۴: گهم رانی و گه دشنام خوانی

شماره ۳۳۵: باده ی گلگون مرا و طلعت سلمی

شماره ۳۳۶: برخیز که بنشیند فریاد ز هر سویی

شماره ۳۳۷: دلکم برد بغارت ز برم دلبرکی

شماره ۳۳۸: گر تو شیرین شکر لب به شکر خنده درآیی

شماره ۳۳۹: ای آینه قدرت بیچون الهی

شماره ۳۴۰: ای لاله زار آتش روی تو آب روی

شماره ۳۴۱: چون پیکر مطبوعت در معنی زیبائی

شماره ۳۴۲: خودپرستی مکن ار زان که خدا می‌طلبی

شماره ۳۴۳: ای که بر دیده صاحب‌نظران می گذری

شماره ۳۴۴: مهست یا رخ آن آفتاب مهرافزای

شماره ۳۴۵: چگونه سرو روان گویمت که عین روانی

شماره ۳۴۶: ترک صورت کن اگر عالم معنی طلبی

شماره ۳۴۷: حریفان مست و مدهوشند و شادروان خراب از می

شماره ۳۴۸: گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی

شماره ۳۴۹: مگر بدیده مجنون نظر کنی ورنی

شماره ۳۵۰: ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی

شماره ۳۵۱: ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی

شماره ۳۵۲: گر به فریب می‌کشی ور به عتاب می‌کشی

شماره ۳۵۳: گفتا تو از کجایی کآشفته می‌نمایی

شماره ۳۵۴: پرده ابر سیاه از مه تابان بگشای

شماره ۳۵۵: از برای دلم ای مطربه ی پرده سرای

شماره ۳۵۶: ای مقیمان درت را عالمی در هر دمی

شماره ۳۵۷: در دلم بود کزین پس ندهم دل به کسی

شماره ۳۵۸: ز زلف و روی تو خواهم شبی و مهتابی

شماره ۳۵۹: ز تو با تو راز گویم بزبان بی زبانی

شماره ۳۶۰: چون نیست ما را با او وصالی

شماره ۳۶۱: شاید آن زلف شکن برشکن ار می‌شکنی

شماره ۳۶۲: ای رفته پیش چشمه ی نوش تو آب می

شماره ۳۶۳: ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی

شماره ۳۶۴: چه خوش باشد دمی با دوستداری

شماره ۳۶۵: روی تو گر بدیدمی جان بتو برفشاندمی

شماره ۳۶۶: یا باری البرایا یا ذاری الذراری

شماره ۳۶۷: سقی الله ایام وصل الغوانی

شماره ۳۶۸: أروض الخلدام مغنی الغوانی

شماره ۳۶۹: یا حادی النیاق قد ذبت فی الفراق

شماره ۳۷۰: طوبی لک ای پیک صبا خرم رسیدی مرحبا

 
sunny dark_mode