حرف آخر قافیه

شماره ۱ - (ناکامل): .............

شماره ۲: دیده پر خون شد به دل دیگر نمی‌دانم چه شد

شماره ۳: بی‌شوق تو کی واقف اسرار توان بود

شماره ۴: عاشقی را بنا نباید کرد

شماره ۵: ماهی که لب نوشش خاصیت جان دارد

شماره ۶: هر چند تماشا ز غرورش نتوان کرد

شماره ۷: دردمندان تو از درد دوا یافته‌اند

شماره ۸: مژده ای دل پیک جانان می‌رسد

شماره ۹: روزی که فلک در خم چوگان تو گردد

شماره ۱۰: جلوه‌ای از قامتش تا دل تمنا می‌کند

شماره ۱۱: خوش آن که صبح نظر بر رخ تو باز کند

شماره ۱۲: مرا هر دم به کویت شوق دل ناچار می‌آرد

شماره ۱۳: مژده ای دل که یار می‌آید

شماره ۱۴: شب در نظرم بود که آن ماه برآمد

شماره ۱۵: نه تنها فارغم کرد از جهان درد

شماره ۱۶: هر کجا صبر از دلی آن زلف کافرکیش برد

شماره ۱۷: هر که را روزی لطف تو رعایت نکند

شماره ۱۸: بهار آمد که گلشن بوی آن گل‌پیرهن گیرد

شماره ۱۹: روز عید آن شوخ اگر جولان کند

شماره ۲۰: یک‌رنگ تو را کج دل و ابلق نتوان کرد

شماره ۲۱: با ژنده‌‌ای توان ساخت زرتار اگر نباشد

شماره ۲۲: دولت آن است که یارم ز در لطف در آید

شماره ۲۳: مه‌وشان دیوانه‌ام با جام بی‌غش کرده‌اند

شماره ۲۴: با تبسم تا لبش تمهید احسان می‌کند

شماره ۲۵: مرا که با لب او نوبت سخن نرسد

شماره ۲۶: تا چند آب حسرتم از چشم تر چکد

شماره ۲۷: به یاد روی توام سال و ماه می‌گذرد

شماره ۲۸: تا جمالت شمع این کاشانه شد

شماره ۲۹: چه آتش بود در پیمانه کردند

شماره ۳۰: خوبان اگر به حسن و صباحت فرشته‌اند

شماره ۳۱: هر که آید به در میکده دیوانه کنند

شماره ۳۲: فروغ همت خم را نه ساغر نه سبو دارد

شماره ۳۳: آن زمان کاین فتنه‌ها در عالم ارواح بود

شماره ۳۴: جمال تو را ماه تابنده شد

شماره ۳۵: وقت آن شد کز دلم صبح سعادت سر زند

شماره ۳۶: عاشقان در دل شب چشم تری بگشایند

شماره ۳۷: عندلیبی در گلستان ناله مستانه کرد

شماره ۳۸: خوش آن که تو را جوید و آزار تو بیند

شماره ۳۹: غمزه‌ات ناوک‌فشانی می‌کند

شماره ۴۰: کی بود قاصدم از پیش تو ممنون برسد

شماره ۴۱: آن زمان بهره ز نقل و می و جامت باشد

شماره ۴۲: مژده ای دل که بهار آمد و گل پیدا شد

شماره ۴۳: غم زلفت پریشان در دل دیوانه می‌گردد

شماره ۴۴: خوش آن که لبش جز به لب جام نباشد

شماره ۴۵: وقت آن است که در بزم جمت یاد کنند

شماره ۴۶: گر تیرگی بصر نباشد

شماره ۴۷: اشک عاشق بر رخش چون سیم و زر دارد نمود

شماره ۴۸: آتشی دارد اضطراب سپند

شماره ۴۹: معشوق مگو وفا ندارد

شماره ۵۰: ای دل هوس وصل بتان تا کی و چند

شماره ۵۱: مستان که دل بجز می و ساغر نبسته‌اند

شماره ۵۲: جمال یار که تاب نگاه خود دارد

شماره ۵۳: یا رب دلم از درد تو بی‌کار نگردد

شماره ۵۴: کلبه احزان من بزم وصال تو باد

شماره ۵۵: ساقیا روی بهار تو مبارک باشد

شماره ۵۶: امشب که بی‌‌تو شیشه دمی جلوه‌ساز بود

شماره ۵۷: پیشم نشسته بود و مدارش به ناز بود

شماره ۵۸: کام دل غیر از کجا بدهد

شماره ۵۹: ای خوش آن ساعت که یارم از سفر پیدا شود

شماره ۶۰: کی وعده‌های لعل تو از یاد می‌رود

شماره ۶۱: ناله مستانه‌ام بخت مرا هشیار کرد

شماره ۶۲: خون افسرده شد آن دل که به قاتل نرسید

شماره ۶۳: حرفی به چمن از غم آن نوش‌لب افتاد

شماره ۶۴: شبی در انتظار صبح بودم ماه پیدا شد

شماره ۶۵: دل گواهی می‌دهد البته یارم می‌رسد

شماره ۶۶: ظاهر از بنده حرفی با تو پنهان گفته‌اند

شماره ۶۷: باز راهم به در خانه خمار افتاد

شماره ۶۸: مژده ای دل که فلانی ز سفر می‌آید

شماره ۶۹: شکر که ایام غم رفت و به پایان رسید

شماره ۷۰: آنان که به فکر اعتبارند

شماره ۷۱: سینه صافان ز غمت چشم تری یافته‌اند

شماره ۷۲: تا به کی منتظران چشم به راه اندازند

شماره ۷۳: ساقی بیا که غنچه دل با تو وا شود

شماره ۷۴: از تماشای جمالت باغ رضوان ساختند

شماره ۷۵: لب لعل تو کار باده کند

شماره ۷۶: مژده ای دل که صف لشکر غم بر هم خورد

شماره ۷۷: سایه‌بان فتح و نصرت بال اقبال تو باد

شماره ۷۸: بشنو از من سخنی کز غمت آزاد کند

شماره ۷۹: عقل چون مشغول خود شد شهر و زندان ساختند

شماره ۸۰: هیچ دل معشوق ما را رام نتوانست کرد

شماره ۸۱: حسن تا دارد از حیا تعویذ

شماره ۸۲: عمری اگر چه از من بی‌دل رمید یار

شماره ۸۳: ساقیا آن آب گلناری بیار

شماره ۸۴: در پیش اختیار تو ما را چه اختیار

شماره ۸۵: شبی به دیر مغانم فتاد راه نظر

شماره ۸۶: عشق دریایی‌ست من چون موج در وی بی‌قرار

شماره ۸۷: بردی دل ما بتا نگه دار

شماره ۸۸: حسن خوبان را حیا باید نگه‌بان ای پسر

شماره ۸۹: آهوی فیض را نکند بوالهوس شکار

شماره ۹۰: کمند زلف کجت کرده ما را تسخیر

شماره ۹۱: در سرم نیست به جز سر تو سودای دگر

شماره ۹۲: دل از کف داده را یار اندکی نامهربان بهتر

شماره ۹۳: دشنام دوست خوش‌تر از حرف خوش‌تر غیر

شماره ۹۴: رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگر

شماره ۹۵: زهی به حسن و ملامت ز دل‌بران ممتاز

شماره ۹۶: بده ساقی شراب ناب تبریز

شماره ۹۷: سحرگهان که مؤذن برآورد آواز

شماره ۹۸: مژده وصلم صبا آورد و گریانم هنوز

شماره ۹۹: صبح شد ساقی بده جامی که باز

شماره ۱۰۰: بار در اشتیاق روی نیاز

شماره ۱۰۱: مه ندیدم به این صفا هرگز

شماره ۱۰۲: مستان شود به خانه زاین آشیانه ساز

شماره ۱۰۳: بنال ای عندلیب ناله‌پرداز

شماره ۱۰۴: ایا زآن نوش‌خنده عشوه‌پرداز

شماره ۱۰۵: بشنو این نکته که محکوم تو باشد همه چیز

شماره ۱۰۶: صیقل مرأت دل صهبای گلفام است و بس

شماره ۱۰۷: ای پسر اهل وفا را بشناس

شماره ۱۰۸: از خم زلف کمندافکن مترس

شماره ۱۰۹: ز هر چه در نظر آید مرا جمالت بس

شماره ۱۱۰: به فکر نرگست افتاده نرگس

شماره ۱۱۱: بیار ساقی از آن آفت خمار و عبوس

شماره ۱۱۲: دل‌ربایی که به جز لطف نباشد کارش

شماره ۱۱۳: تا دلم را کند سرای خودش

شماره ۱۱۴: آن را که به می‌خانه دل راه دهندش

شماره ۱۱۵: گویمت پندی همه گوش و تمام ادراک باش

شماره ۱۱۶: خوشا تبریز و فیض صبح و شامش

شماره ۱۱۷: اگر تو طالب عیشی همیشه عاشق باش

شماره ۱۱۸: با خدا گر واگذاری کار خویش

شماره ۱۱۹: خرم آن گلبن همیشه بهار

شماره ۱۲۰: آمد رسول یار و شدیم از جفا خلاص

شماره ۱۲۱: ساقی بیا که جوش زد از لاله‌زار فیض

شماره ۱۲۲: صبح‌دم چون شود هوا فیاض

شماره ۱۲۳: بر گرد لاله‌زار جمالت دمیده خط

شماره ۱۲۴: برگ بنفشه بر ورق لاله چیده خط

شماره ۱۲۵: خواهی شکفته نوش کنی جام اختلاط

شماره ۱۲۶: کاری به جز گناه نداریم یا حفیظ

شماره ۱۲۷: ما حشمت و سپاه نداریم یا حفیظ

شماره ۱۲۸: تا شدم در آتش عشقت گدازان هم‌چو شمع

شماره ۱۲۹ - (ناکامل): عارضت را نقاب کرده شعاع

شماره ۱۳۰ - (ناکامل): ............

شماره ۱۳۱: ساقیا فصل بهار است و هوای گشت باغ

شماره ۱۳۲: صبح‌دم چون خسرو خاور کشد تیغ از غلاف

شماره ۱۳۳: سر نپیچم دامنش هر چند دیر آید به کف

شماره ۱۳۴: سر مه دیده شد از آمدنت کرد طریق

شماره ۱۳۵: از باغ کفر و اسلام یک میوه چیده عاشق

شماره ۱۳۶: می بنوش از عقده های عقل بی‌حاصل چه باک

شماره ۱۳۷: پرگذشتم به تماشا که ز انسان و ملک

شماره ۱۳۸: بایدم شد در آستان تو خاک

شماره ۱۳۹: صحیفه‌ایست به انشای کاتبان ازل

شماره ۱۴۰: ساقی بیار جامی زآن کیمیای اقبال

شماره ۱۴۱: لطف لعلت کرده بر جان‌ها سبیل

شماره ۱۴۲: بنوش باده عشرت به دولت و اقبال

شماره ۱۴۳: ساقی بده آن ساغر خورشید شمایل

شماره ۱۴۴: عشق ساقی شد می بی‌غش زدیم

شماره ۱۴۵: روزگاری شد که من دردی‌کش می‌خانه‌ام

شماره ۱۴۶: یار از ما جان و ما از یار ساغر خواستیم

شماره ۱۴۷: به یادت صبح بر گلشن گذشتم

شماره ۱۴۸: سرویی به قامت تو در اشرف ندیده‌ام

شماره ۱۴۹: از رقیبم گر شنیدی توبه از می کرده‌ام

شماره ۱۵۰: جامی بده که از دل و جانت دعا کنیم

شماره ۱۵۱: قدح زمرد و می لعل و دست ساقی‌سیم

شماره ۱۵۲: بهار آمد چرا بی‌باده باشیم

شماره ۱۵۳: دارم به سر که خدمت پیر مغان کنم

شماره ۱۵۴: کار خود را ما به لطف کارساز انداختیم

شماره ۱۵۵: صبح است و نموده جمالم

شماره ۱۵۶: چون جام باده کوی مغان است مسکنم

شماره ۱۵۷: کی رو دهد که با تو شبی گفت‌وگو کنم

شماره ۱۵۸: من که دردی‌کش و بی‌ساخته و بی‌باکم

شماره ۱۵۹: ز هر شأن و شوکت بس این عزتم

شماره ۱۶۰: ساغری گر ز لب لعل تو دریوزه کنم

شماره ۱۶۱: من به این در نه پی نعمت و ناز آمده‌ام

شماره ۱۶۲: زاهد مگو که مست شراب دو ساله‌ام

شماره ۱۶۳: مستیم و گنه‌کار و به جز آه نداریم

شماره ۱۶۴: ز بحرین نظر گنج گهر در آستین دارم

شماره ۱۶۵: ای سراپا ناز قربانت شوم

شماره ۱۶۶: ما به این در ز پی برگ و نوا آمده‌ایم

شماره ۱۶۷: دارد به سر هوای رخت آفتاب هم

شماره ۱۶۸: توبه کردم که دگر توبه ز صهبا نکنم

شماره ۱۶۹: دل داده‌ایم و تحفه دردی گرفته‌ایم

شماره ۱۷۰: ما تن به عیش مفت و مسلم نمی‌دهیم

شماره ۱۷۱: تا پای همت می‌رود از آرزو رم می‌کنم

شماره ۱۷۲: از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیم

شماره ۱۷۳: من از آن کلاه همت که طرف بر شکستم

شماره ۱۷۴: دگر رفتم که در می‌خانه باشم

شماره ۱۷۵: هر زمان از خون دل جام شرابی می‌زنم

شماره ۱۷۶: پیمانه‌کش و رند و خراباتی و مستیم

شماره ۱۷۷: به صد آشفتگی چون موج هر سو بی‌قرار افتم

شماره ۱۷۸: چشم تر آخر به رویش بی‌نقاب انداختیم

شماره ۱۷۹: از ریا طرفی نبستم ترک عادت می‌کنم

شماره ۱۸۰: چه غم دارم غم دل‌دار دارم

شماره ۱۸۱: ای دل بیا که مژده وصلی شنیده‌ام

شماره ۱۸۲: هر کجا مستان به آن سرو روان برخورده‌ایم

شماره ۱۸۳: به خون دیده مکتوبی نگارم

شماره ۱۸۴: کو همت مردانه‌ای تا از تمنا رم کنم

شماره ۱۸۵: هر جا ز سر گذشت خود افسانه بسته‌ایم

شماره ۱۸۶: گر دیده‌ام غبار و پناهی گرفته‌ام

شماره ۱۸۷: خیز تا بر در می‌خانه گذاری بکنیم

شماره ۱۸۸: می‌روم تا گریه‌ای در دامن هامون کنم

شماره ۱۸۹: آن شب که با خیال لبت غنچه خفته‌ام

شماره ۱۹۰: مجنون تو را تا کی روی دگری دیدن

شماره ۱۹۱: می‌گفت لیلی روزی به مجنون

شماره ۱۹۲: پیش بتان مذمت خورشید و ماه کن

شماره ۱۹۳: این که آید یار یا خورشید تابان است این

شماره ۱۹۴: آن شب کز آتش می گردد چراغ روشن

شماره ۱۹۵: دوست یا رب چه دید باز از من

شماره ۱۹۶: دشمنی با ما به حرف دیگران دیگر مکن

شماره ۱۹۷: یار دل را بی‌تکلف کرده جای خویشتن‌

شماره ۱۹۸: بی‌طمع باش و عافیت‌ها کن

شماره ۱۹۹: نیست مرا در نظر جز رخت ای ماه من

شماره ۲۰۰: به اصل و نسل مباهات ای پسر کم کن

شماره ۲۰۱: ای فلک بردی ز شاهان گر چه تاج از حد برون

شماره ۲۰۲: خویش را تند و تلخ زود مکن

شماره ۲۰۳: خویش را رسوای شهر و کوچه و بازار کن

شماره ۲۰۴: خوشا در جست‌وجویت از پی رنگ قبا گشتن

شماره ۲۰۵: سرمکش از سرای درویشان

شماره ۲۰۶: باده ناب را تماشا کن

شماره ۲۰۷: چشمت که دل از زاهد صد ساله گرفته

شماره ۲۰۸: بازم تو غارت خرد و هوش کرده‌ای

شماره ۲۰۹: ای روشن از خاک درت چشم جهان‌بین‌ همه

شماره ۲۱۰: زنار طعنه خوبی بر آفتاب زده‌

شماره ۲۱۱: نه سروت می‌توانم گفت نه ماه

شماره ۲۱۲: شده در شیشه ما بی‌تو می ناب گره

شماره ۲۱۳: سحر چون رخ نماید آفتاب آهسته آهسته

شماره ۲۱۴: رویی‌ست که عالم از تو دیده

شماره ۲۱۵: ماهی که کسب نور کند آفتاب از او

شماره ۲۱۶: روز عید است روی مه‌وش تو

شماره ۲۱۷: نیم جو معتقد طاعت بی‌گریه مشو

شماره ۲۱۸: زاهد چه سازم با چشم و ابرو

شماره ۲۱۹: ای سر سروقامتان خاک ره نیاز تو

شماره ۲۲۰: ای فر و عز و جا عیان از جبین تو

شماره ۲۲۱: هاتفم داد مژده‌ای از نو

شماره ۲۲۲: دو عالم دو چشم است حیران تو

شماره ۲۲۳: ای کنت کنز آیه نقش نگین تو

شماره ۲۲۴: ای نه فلک از بحر عطای تو حبابی

شماره ۲۲۵: ای آستان قدرت لب‌ریز پادشاهی

شماره ۲۲۶: ای مصحف جمال تو از رحمت آیتی

شماره ۲۲۷: منظور دل سینه پرنور تو بودی

شماره ۲۲۸: از از ورق حسن تو هر حرف کتابی

شماره ۲۲۹: سلامی چون نسیم صبح‌گاهی

شماره ۲۳۰: ای پادشاه خوبان سوی گدا نگاهی

شماره ۲۳۱: ز بس پیچیده‌ام خود را به فکر نازک‌اندامی

شماره ۲۳۲: نه با خورشید و این چرخ بازیگر کند بازی

شماره ۲۳۳: بیا ساقی که سردی می‌کند دی

شماره ۲۳۴: سرگشته و پریشان تا کو به کو نگردی

شماره ۲۳۵: یک شیشه از می ناب با یار سیم ساقی

شماره ۲۳۶: باز در آتشم ز روی کسی

شماره ۲۳۷: ای دل نهفته ناله و افغان چه می‌کنی

شماره ۲۳۸: گرت هواست که در دیده‌ای جهان بنمایی

شماره ۲۳۹: نیست با ادافهمان حاجت درافشانی

شماره ۲۴۰: تا شدم آشنای تنهایی

شماره ۲۴۱: در دلم خون جهان جهان کردی

شماره ۲۴۲: عیش عیش ما باشد گر تو یار ما باشی

شماره ۲۴۳: خرم دلی که در همه حالش نظر کنی

شماره ۲۴۴: لئن جلت ذنوبی فی مقامی

شماره ۲۴۵: ای شوخ اضطراب برای چه می‌کنی

شماره ۲۴۶: گرفتارم به خال پرفریب و چشم جادویی

شماره ۲۴۷: گر از گرد علایق دامن همت برافشانی

شماره ۲۴۸: با غمش عیش دو عالم می‌توانی کرد هی

شماره ۲۴۹: ساقی بیار جامی زآن آب ارغوانی

شماره ۲۵۰: بر دیر مغان گذر نداری

شماره ۲۵۱: گل رنگ و رو ببازد گر در چمن درآیی

شماره ۲۵۲: حاشا که ماه چارده و شمع خاوری