ای دل هوس وصل بتان تا کی و تا چند

این ناله و فریاد و فغان تا کی و تا چند

بی‌زور و زرت کی می و معشوق دهد دست

از دور به حسرت نگران تا کی و تا چند

از هم نکنی فرق چرا عشق و هوس را

نشناختن سود و زیان تا کی و تا چند

گه جاهل و مستی و گهی پیر گنه‌کار

بودن خجل از پیر و جوان تا کی و تا چند

رفتن پی فرزند کسان تا کی و تا کی

مردن ز برای دگران تا کی و تا چند

با دیده نظرباز و به دل گشته هوسناک

این حسرت بیداد نهان تا کی و تا چند

در نقش رخ ساده چو خورشیدپرستان

این محو شدن از دل و جان تا کی و تا چند

فریاد ز چاه ذقن و طرّهٔ پر خم

این چاه و کمند دگران تا کی و تا چند

مجذوب دویدن ز پی ماه‌جبینان

ای شیفته باری به کمان تا کی و تا چند