مژده ای دل که بهار آمد و گل پیدا شد
بر جنون زن که دگر منزل ما صحرا شد
می بدست آر و به گلگشت چمن مست خرام
هر که در فصل چنین مست نشد رسوا شد
واعظ افسانه مخوان روی بهار است و شراب
خبرت نیست مگر کز سر ما سرما شد
قامت سرو و رخ ماه نَبُرد از راهم
آفت هوش من آن سرو قمرسیما شد
دل ز کف باخته چون رنگ نبازد چه کند
عاشق آن روز که دل داد ز کف رسوا شد
تا ز اکسیر قناعت نظرم یافت جلا
گریهام عقد گهر گشت و دلم دریا شد
در صفاهان گره از کار دلم عشق گشود
پیش دروازه دولت به رخم در وا شد
اختیار طرف جبر جنون کرد و گذشت
عقل پیچیده در این مسئله و غوغا شد
عشق باید که سخن دلکش و مشهور شود
مصدر صورت چین نقش پَرِ عنقا شد
گر تنگ حوصلهای سرّ تو را فاش نمود
مگذر از سر انصاف گناه از ما شد
چه بگویم به تو مجذوب بهار است بهار
آن به دست آر کز او کار جهان بالا شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با مژدهٔ آمدن بهار آغاز میشود و به مستی و جنون و رهایی از پند واعظ دعوت میکند. شاعر سپس از گرفتاری به یاری سروقد و ماهروی و رسوایی عاشق سخن میگوید و از قناعت، گشایش کارش در اصفهان و ناتوانی عقل در مسئلهٔ جبر و اختیار یاد میکند. در پایان مجذوب به خود میگوید که بهار است و باید آنچه کار جهان را بالا میبرد، یعنی می و عشق، را به دست آورد.
هوش مصنوعی: ای دل، مژده که بهار رسید و گل شکفت؛ دیوانگی و شور را پیش بگیر، چون از این پس جایگاه ما دشت و صحراست.
هوش مصنوعی: شراب به دست بگیر و مست در گردش باغ و چمن بخرام؛ در چنین فصلی هر که مست نشود رسوا و انگشتنما میشود.
هوش مصنوعی: ای واعظ، افسانه و پند مخوان؛ هنگام بهار و شراب است. مگر خبر نداری که سرمای زمستان از سر ما رفت؟ (میان «سر ما» و «سرما» جناس است.)
هوش مصنوعی: قامت سرو و روی ماه مرا از راه به در نبرد، اما آن یارِ سروقامتِ ماهروی بلای هوش و خرد من شد.
هوش مصنوعی: کسی که دل از دست داده، اگر رنگ رخسارش نپرد چه کند؟ عاشق همان روز که دل باخت رسوا شد.
هوش مصنوعی: از وقتی که نگاهم با کیمیای قناعت روشن و صیقلی شد، اشکم رشتهٔ مروارید و دلم دریا شد؛ یعنی قناعت مرا از درون بینیاز و پربار کرد.
هوش مصنوعی: در اصفهان عشق گره از کار دلم گشود و در برابر دروازهٔ بخت و دولت، در به رویم باز شد.
هوش مصنوعی: اختیار جانب جبرِ جنون را گرفت و از این بحث گذشت، اما عقل در این مسئلهٔ جبر و اختیار گرفتار شد و هیاهو به پا کرد. یعنی عاشق دیوانه از بحث جبر و اختیار آسوده است و عقل در آن سرگردان میماند.
هوش مصنوعی: سخن تنها با عشق دلنشین و پرآوازه میشود؛ چنانکه نقش پر عنقا، که خود دیده نشده، سرچشمهٔ نقشهای چین شد.
هوش مصنوعی: اگر کمظرفی راز تو را فاش کرد، از انصاف دور مشو؛ گناه از ما بود.
هوش مصنوعی: ای مجذوب، به تو چه بگویم؟ بهار است، بهار. آن چیزی را به دست آور که کار جهان از آن رونق و بالا گرفت، یعنی شراب و عشق.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد
پیر ما خرقهٔ خود چاک زد و ترسا شد
عقل از طرهٔ او نعرهزنان مجنون گشت
روح از حلقهٔ او رقصکنان رسوا شد
تا که آن شمع جهان پرده برافکند از روی
[...]
کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد
آخر این غوره نوخاسته چون حلوا شد
دیگر این مرغ کی از بیضه برآمد که چنین
بلبل خوشسخن و طوطی شکرخا شد
که درآموختش این لطف و بلاغت کان روز
[...]
هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد
عاقلان جمله بر آنند که او شیدا شد
آتش عشق ز هر سینه که زد شعله مهر
گر همه صبح مبین است که او رسوا شد
پیش رفتار تو، ای آب روان از تو خجل
[...]
حلقه پیش رخ از طره آن به واشد
آفتابی دگر از جانب چین پیدا شد
گر بتان بحر ندانند چرا آن لب لعل
گه به خنده نمک و گه به سخن حلوا شد
هرکه مهر لب او برد به خواب از خاکش
[...]
برقی از حُسن تو پیدا شد و ناپیدا شد
دهر پرفتنه و ایّام پُر از غوغا شد
چون بر آیینه فتاد از رخ و زلفت عکسی
یافت نوری که درو هر دو جهان پیدا شد
عنبرین زلف مسلسل که فکندی بر ماه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.