حرف آخر قافیه

شماره ۱: صفای باده روشن می‌کند آیینه دل‌ها

شماره ۲: ساقی بیار باده که افتاده‌ایم ما

شماره ۳: گه سوی کعبه گاه به دیر است رو مرا

شماره ۴: ساغر ز یمن پیرمغان زد پیاله را

شماره ۵: ساقی بده ز ساغر زرین شراب را

شماره ۶: طومار عمر چند کنم سال و ماه را

شماره ۷: دلی به دام بلای تو مبتلاست مرا

شماره ۸: خدا را تا به کی در سینه دارم درد پنهان را

شماره ۹: به عشقت شد مرا راز دل از اشک نهان پیدا

شماره ۱۰: دی آمدم به کوی تو دیدم رقیب را

شماره ۱۱: این شه‌سوار کیست که آید به فر و زیب

شماره ۱۲: زهی ز تابش حسن تو مهر و مه در تاب

شماره ۱۳: هر مشکلی که روی دهد مستی توان شکیب

شماره ۱۴: کنون که فصل بهار است وصل یار طلب

شماره ۱۵: دل که مایل به جفای تو نباشد دل نیست

شماره ۱۶: رهرو عشق مگر سالک آگاهی نیست

شماره ۱۷: خادم میخانه‌ام مرید خرابات

شماره ۱۸: شورش عشق چو از زلف و رخ جانان است

شماره ۱۹: ای دریغا که مرا عمر به افسانه گذشت

شماره ۲۰: هر دم از تیر فلک زخم دلم تازه‌تر است

شماره ۲۱: امروز دیگرم سر سودای دیگر است

شماره ۲۲: سحرم نظر که افتد به جمال نازنینت

شماره ۲۳: سلطان عشق را سر تخت و کلاه نیست

شماره ۲۴: جانا جهان و هر چه در او است فانی است

شماره ۲۵: روزگاری شد که روزم تیره از هجران توست

شماره ۲۶: آزاد بنده‌ای که گرفتار بند توست

شماره ۲۷: جز عارض جانان به نظر جلوه‌گری نیست

شماره ۲۸: بازآمدم که خیمه زنم در پناه دوست

شماره ۲۹: ساقی بیا که فصل بهار و گل و مل است

شماره ۳۰: در نهان‌خانه عشقت دل و جان این همه نیست

شماره ۳۱: به من یار بی‌مهر و غم مهربان است

شماره ۳۲: چه شوری‌ست یا رب که با ساربان است

شماره ۳۳: گه معتکف به کعبه‌ام و گه به سومنات

شماره ۳۴: بر من این منزل ویرانه عبث بود عبث

شماره ۳۵: اشترقت فی القلب نور العشق نارا کالسراج

شماره ۳۶: یک جهان جان گفته نرخ بوسه را جانان خراج

شماره ۳۷: صوفی ببین دمیده صبح و دم صبوح

شماره ۳۸: شکست توبه‌ام از می بهار وقت صبوح

شماره ۳۹: یا سکاری علیکم بالراح

شماره ۴۰: فاح ریح الربیع حل الراح

شماره ۴۱: زهی کمال بتان ختا و خطه خلخ

شماره ۴۲: گر گذارت به نهان‌خانه خمار افتد

شماره ۴۳: شب وصال به صبح فراق یار نیرزد

شماره ۴۴: تا کی از دیر و حرم مومن و کافر خیزد

شماره ۴۵: زلف و رخسار نکو آن ماهرو می‌پرورد

شماره ۴۶: چشمم به ره یار که ناگه ز در آید

شماره ۴۷: از کرم پیر مغان رطل گرانم بخشید

شماره ۴۸: شکر که ایام محنتم به سر آمد

شماره ۴۹: گر به انصاف به بازار مکافات برند

شماره ۵۰: در سر کوی خرابات مغان مستانند

شماره ۵۱: نوبهار است دلا باده به جان باید زد

شماره ۵۲: دل که دور فلکش خون سازد

شماره ۵۳: سال‌ها منظر دل آینه روی تو بود

شماره ۵۴: به کوی عشق خراباتیان سرمستند

شماره ۵۵: حسن رخ ماهم آفتاب ندارد

شماره ۵۶: باز آشفته‌ام آن زلف پریشان دارد

شماره ۵۷: بهار آمد بگو یاران که گل در گلشن افشانند

شماره ۵۸: باد صبا که از سر زلف تو دم زند

شماره ۵۹: خوش آن عاشق که جان از عشق خوبان برنمی‌دارد

شماره ۶۰: نسیم آمد ز کوی یار و از وی بوی یار آمد

شماره ۶۱: چه خوش آنگه که تو را بر من مسکین نظری بود

شماره ۶۲: پس از مردن نگارم بر سر خاک مزار آمد

شماره ۶۳: چه حالتی‌ست که بر ما ز عشق روی نمود

شماره ۶۴: هزار شکل که از فضل کردگار ودود

شماره ۶۵: از سر کوی تو بی‌رحم سفر خواهم کرد

شماره ۶۶: تا چند گردش فلکم قصد جان کند

شماره ۶۷: بوسی ز شهد لعل لبت از شکر لذیذ

شماره ۶۸: مستانه برون آمد دی مغ‌بچه از دیر

شماره ۶۹: دلم گرفته شد از صحبت صغیر و کبیر

شماره ۷۰: در غربتم شکیب نماند از دیار و یار

شماره ۷۱: چه زنم با تو من ای ترک دم از صلح و ستیز

شماره ۷۲: نظر به حال من و دل نکرد یار امروز

شماره ۷۳: سحرگه که زند پیر دیر بر ناقوس

شماره ۷۴: بگذر ای ناصح ز پندم بس کن این افسانه بس

شماره ۷۵: من از خمخانه دیدم آن چه موسی دید در طورش

شماره ۷۶: تعالی الله زهی طالع که دیدم روی نیکویش

شماره ۷۷: شب تا سحر به یاد رخ و زلف یار خویش

شماره ۷۸: صبا آهسته‌تر بگذر ز چین زلف مشکینش

شماره ۷۹: خوش است باده دلکش ز دست ساقی مه‌وش

شماره ۸۰: ما و سفال میکده جمشید و جام خویش

شماره ۸۱: ما گذشتیم به عشقت ز مراد دل خویش

شماره ۸۲: یار چون سست گشت پیمانش

شماره ۸۳: دل خلق جهان پریشانش

شماره ۸۴: سر چو گوی افکنم به میدانش

شماره ۸۵: همین نه مستی و عشق است باده راز خواص

شماره ۸۶: مرا دلی‌ست پر از عشق و خالی از اغراض

شماره ۸۷: حسن جمال یار اگر جلوه کند به این نمط

شماره ۸۸: دلا زبان بیان را به عشق کن الفاظ

شماره ۸۹: سلطان دادگستر عشق جهان مطاع

شماره ۹۰: خزان رسید به گلزارش از بهار دریغ

شماره ۹۱: نوبهار است و فصل باده و باغ

شماره ۹۲: دام بلاست این تن خاکی ز جان دریغ

شماره ۹۳: با مهر عارضش چو قرین اوفتاد زلف

شماره ۹۴: ای عاشقان روی تو از قاف تا به قاف

شماره ۹۵: دل صاف و سینه صاف و قدح صاف و باده صاف

شماره ۹۶: بر دیر و حرم عشق بود راهبر عشاق

شماره ۹۷: اوقد النیران فی قلبی بایام الفراق

شماره ۹۸: روز ازل نوشت قضا چون برات عشق

شماره ۹۹: دل پاک و دیده پاک و قدح پاک و باده پاک

شماره ۱۰۰: ای عارض تو رشک پری غیرت ملک

شماره ۱۰۱: ای از فروغ مهر رخت ماه منفعل

شماره ۱۰۲: نه واعظ و نه محتسب آن جا نه قال و قیل

شماره ۱۰۳: ایام عمر می‌شمرد دور ماه و سال

شماره ۱۰۴: آن شب که قرین جام گشتم

شماره ۱۰۵: با خیالت هر قدم از خویش بیرون رفته‌ام

شماره ۱۰۶: باز مستانه برون از در خمار شدیم

شماره ۱۰۷: شب‌ها که با خیال رخت آه می‌کشم

شماره ۱۰۸: برخیز تا به راه خرابات پا نهیم

شماره ۱۰۹: تا به خاک قدم پیر مغان سر زده‌ام

شماره ۱۱۰: گیرم آخر دل از آن زلف پریشان گیرم

شماره ۱۱۱: بی‌سبب خار به چشم کرم یار شدیم

شماره ۱۱۲: تا به کی فکر می و شاهد و ساقی و ندیم

شماره ۱۱۳: من همان رند خراب و عاشق و ‌دیوانه‌ام

شماره ۱۱۴: ما دل به جور و جان به جفایت سپرده‌ایم

شماره ۱۱۵: گوشه امن و جام می ماه‌وشی مقابلم

شماره ۱۱۶: بازخواهم حذر از خرقه پرهیز کنم

شماره ۱۱۷: آن چنان عشق تو غالب شده بر جان و تنم

شماره ۱۱۸: نه زبان ورد تو تنها کند اندر دهنم

شماره ۱۱۹: به کوی عشق سحر بی‌خود از شراب شدم

شماره ۱۲۰: بتی فرنگ‌نژاد از نگارخانه چینم

شماره ۱۲۱: باز چون دیوانه دل را حلقه بر در می‌زنم

شماره ۱۲۲: ای کرده غم عشق تو فارغ ز جهانم

شماره ۱۲۳: بر سرم آید و پرسد به اشارت حالم

شماره ۱۲۴: دل چون جام جهان‌بین ز خدا می‌طلبم

شماره ۱۲۵: گهی بی‌مهری از یار و گه از گردون جفا دیدم

شماره ۱۲۶: مستانه ناگاه از درم خوب آمدی ای محتشم

شماره ۱۲۷: تا به کی مهر ادب بر لب خاموش زنم

شماره ۱۲۸: منم که مست و خراب از صفای جام الستم

شماره ۱۲۹: من آن مرغ سبک‌روحم که جا در لامکان دارم

شماره ۱۳۰: کو عشق جانانی که من در راهش از جان بگذرم

شماره ۱۳۱: تا کی جفا ز دست تو بیدادگر کشم

شماره ۱۳۲: خیز تا رخت اقامت سوی میخانه بریم

شماره ۱۳۳: ای مرا سلسله عشق تو زنجیر برون

شماره ۱۳۴: آن شب که با خیال تو خوش بود حال من

شماره ۱۳۵: به خم می که شکستی خم دریای فنون

شماره ۱۳۶: منم آن عاشق شوریده سر بی‌دل و دین

شماره ۱۳۷: نگارینا بیا از پرده بیرون آ ظهوری کن

شماره ۱۳۸: جانا نفسی آخر از آتش دل دم زن

شماره ۱۳۹: ای برده سبق جمالت از ماه

شماره ۱۴۰: دلا به میکده تا پای بر زمین زده‌ای

شماره ۱۴۱: باز در بزم که لب بر لب ساغر زده‌ای

شماره ۱۴۲: چه مسجد است که مردم فتاده مست همه

شماره ۱۴۳: دلم قرار در آن زلف بی‌قرار گرفته

شماره ۱۴۴: دیدم نگار خود را چون آهوی رمیده

شماره ۱۴۵: قربان راه رفتن و طرز نگاه تو

شماره ۱۴۶: زهی کمال رای تو جهان به زیر پای تو

شماره ۱۴۷: سخت دلتنگم از اوضاع جهان ساقی کو

شماره ۱۴۸: جانب صحرا روی و خلق ز هر سو

شماره ۱۴۹: ندیده کس به جهان چون تو در جمال و جوانی

شماره ۱۵۰: دلا به دام هوس تا کی این تن‌آسایی

شماره ۱۵۱: نه از مستی طرب دیدم نه ذوق از عقل و هشیاری

شماره ۱۵۲: بشنو این نکته دلکش ز من شیدایی

شماره ۱۵۳: کنج میخانه و ساقی و می و مینایی

شماره ۱۵۴: چه بودی ار چمن و باغ را خزان بودی

شماره ۱۵۵: دلا به کوی محبت دمی گذار نکردی

شماره ۱۵۶: ما به کامی نرسیدیم از این خودکامی

شماره ۱۵۷: بخت آنم نه که با ما ز وفا بنشینی

شماره ۱۵۸: باز آ که مونس دل غم‌دیده منی

شماره ۱۵۹: ای چون رخت ندیده جهان ماه روشنی

شماره ۱۶۰: نگارا حسن و خوبی‌ را تو در آفاق مشهوری

شماره ۱۶۱: بی‌سبب باز به عشاق سر کین داری

شماره ۱۶۲: الا ای آن که می‌خندی به رندی سرخوش و عوری

شماره ۱۶۳: دی صبح‌دم به میکده رفتم به چنگ و نی

شماره ۱۶۴: گر باغ بهشت است و بت حور سرشتی

شماره ۱۶۵: خورشیدوار پرده ز رخ گر برافکنی‌