با خیالت هر قدم از خویش بیرون رفته‌ام

راه عشقت را نمی‌دانی که من چون رفته‌ام

عاقلان را در ره عشق تو مجنون دیده‌ام

بس به سودای تو در صحرا و هامون رفته‌ام

خفته در منزل چه داند مشکلات راه عشق

راهرو داند که من این راه را چون رفته‌ام

با دل پر درد و روی زرد و چشم خون‌فشان

رفته‌ام تا راه عشق را به قانون رفته‌ام

محرمان کوی لیلی کی ز من یاد آورند

من که در دشت جنون از یاد مجنون رفته‌ام

برق و بارانی که بینی من به خیل اشک و آه

هر شب از بهر شبیخون سوی گردون رفته‌ام

نصرتم بین کز جنون عشق در میدان عقل

با درفش کاوی و جیش فریدون رفته‌ام

چاره‌جویان جمله عاجز مانده از درمان من

با دل پردرد پیش صد فلاطون رفته‌ام

نه فلک در پیش پای همتم یک گام نیست

رهرو عشقم ز ملک عقل بیرون رفته‌ام

حال مستان را ز من ساغر چه می‌پرسی که من

روزگاری هست کز میخانه بیرون رفته‌ام