دلا به میکده تا پای بر زمین زده‌ای

چه دست برد که بر چرخ چارمین زده‌ای

جمیل عالم جان است جبهه‌سای درت

به خاک درگه جانان مگر جبین زده‌ای

ز دیو برده تا خاتم سلیمانی

چه نقش‌های سعادت که بر نگین زده‌ای

ز عشق و مستی اگر توبه کرده‌ای به غلط

یقین به شمع شعور خود آستین زده‌ای

ز طرز بیهده دشمن‌نوازیت ای دوست

چه زخم‌هاست که بر این دل غمین زده‌ای

ز خط سبزه نوخیزیت ای بهشتی‌روی

قلم به صفحه اوصاف حور عین زده‌ای

بینم چو غمزه فتان آن دو نرگس مست

ز خیل غم‌زدگان راه عقل و دین زده‌ای

عنان‌گسسته ز هر سوی کاروان دل است

مگر تو شانه بر آن زلف عنبرین زده‌ای

ز دلبران ختن کرده‌ای نه غارت جان

هزار قافله دل از بتان چین زده‌ای

به ناوک مژه صید دلی‌ست کز هر سو

کمان کشیده به ابرو و از کمین زده‌ای

چه شعله‌هاست که امشب ز سوز دل ساغر

به غیر من فلک از آه آتشین زده‌ای