در این بخش شعرهایی را فهرست کردهایم که در آنها امیرعلیشیر نوایی مصرع یا بیتی از حافظ را عیناً نقل قول کرده است:
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰۲ - تتبع خواجه :: حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۴
امیرعلیشیر نوایی (بیت ۸): فانی از جرعه حافظ شده مست ای ساقی - «خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز!»
حافظ (بیت ۱): خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز - پیشتر زان که شَوَد کاسهٔ سَر خاک انداز
در این بخش مجموعه شعرهایی از دو شاعر را که توأماً هموزن و همقافیه هستند در گروههای مجزا فهرست کردهایم:
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۳ - تتبع خواجه حافظ:رُموز العشق کانت مشکلا بالکاس حللها - که آن یاقوت محلولت نماید حل مشکلها
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها - که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکلها
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۰ - تتبع خواجه حافظ:گر آن ترک خطایی نوش سازد جام صهبا را - نخست آرد سوی ما ترکتاز قتل و یغما را
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:اگر آن تُرکِ شیرازی به دست آرَد دلِ ما را - به خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۹ - تتبع خواجه:گفتی برم دلت را جان هم فدات یارا - گویم دلت نماند دل خود کجاست ما را
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:دل میرود ز دستم صاحبدلان خدا را - دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰ - تتبع خواجه:نسیم صبح بگو آن نهال رعنا را - که باغ عمر خزان دیده از تو شد ما را
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۲ - تتبع خواجه در طور سعدی:ز روی بستر شاهی به بین گهی ما را - به زیر پهلو خار و به زیر سر خارا
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴:صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را - که سَر به کوه و بیابان تو دادهای ما را
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۳۳ - تتبع خواجه:میکند وقت صبح نعره سحاب - که زمان صبوح را دریاب
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳:میدمد صبح و کِلِّه بست سحاب - الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۳۵ - تتبع شیخ:ای ز رویت ماه را صدگونه تاب - مه مگو باشد سخن در آفتاب
حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۵۶:آفتاب از روی او شد در حجاب - سایه را باشد حجاب از آفتاب
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۴۰:دل چو آید از فروغ برق آن عارض به تاب - سوی خورشید آورد رو چون به سایه ز آفتاب
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۴۹ - در طور خواجه:ما هم از بزم صبوح آمد برون مست خراب - جلوه گر افتاد و حیران چون ز مشرق آفتاب
حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۲:صبح دولت میدمد کو جام همچون آفتاب - فرصتی زین به کجا باشد بده جام شراب
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۵۰ - تتبع خواجه:مطلب صبح ازل طلعت درویشان است - مخزن نقد ابد خلعت درویشان است
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹:روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است - مایهٔ مُحتشمی، خدمتِ درویشان است
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۵۳ - تتبع خواجه:چو سرخوشم دگر ای پیر دیر از کرمت - خوش است گر سر خود بر ندارم از قدمت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۳:چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت - حقوقِ خدمتِ ما عرضه کرد بر کرمت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۵۴ - تتبع خواجه:کار در دیر به غیر از جستن آن ماه نیست - کش ز اهل خانقه جستم یکی آگاه نیست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۱:زاهدِ ظاهرپرست از حالِ ما آگاه نیست - در حقِ ما هر چه گوید جایِ هیچ اکراه نیست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۵۵ - تتبع خواجه:ز بس که مستی عشقم ز شرح بیرون است - می است اشک جگرگون مگر که او چون است
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴:ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون است - ببین که در طلبت حالِ مَردُمان چون است
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۵۸ - تتبع شیخ:می آینه گون صاف و قدح آینه فام است - جز عکس رخ یار درو دان که حرام است
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۹۲ - تتبع خواجه:هر دل که نه صاف است برو فیض خرام است - مرآة رخ دوست دل آئینه فام است
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶:گُل در بَر و مِی در کَف و مَعشوق به کام است - سُلطانِ جهانم به چُنین روز، غُلام است
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۵۹ - تتبع خواجه:گوشه میخانه امن و مستی یاران خوش است - چون صراحی گریههای تلخ میخواران خوش است
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳:صَحنِ بُستان ذوقبخش و صحبتِ یاران خوش است - وقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ میخواران خوش است
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۰ - تتبع خواجه:در دلم آتش محبت اوست - آب چشمم ز دود فرقت اوست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶:دل سراپردهٔ محبتِ اوست - دیده آیینهدارِ طلعت اوست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۱ - تتبع خواجه:قدم به کلبهام از لطف بیکرانهٔ توست - که بنده بنده تو بود و خانه خانهٔ توست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴:رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست - کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۳ - تتبع خواجه:رندان همه در کوی مغان گشته خرابت - ای مغبچه شوخ چه مست است شرابت
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۷۰ - تتبع خواجه:آن کاکل مشکین که به رخ گشت حجابت - آهست مرا کار پی رفع نقابت
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۹۸ - تتبع خواجه:زان لعل می آلود شدم مست خرابت - ای مغبچه شوخ چه مستست شرابت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵:ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟ - وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۴ - ایضا له:در میکده صلاح و ورع در شماره نیست - آنجا جز آنکه باده بنوشند چاره نیست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۲:راهیست راهِ عشق که هیچش کناره نیست - آنجا جز آنکه جان بسپارند، چاره نیست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۵ - ایضا له:در دهر هر که دامن پیر مغان گرفت - بهر نجات دامن او می توان گرفت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۷:حُسنت به اتفاقِ ملاحت جهان گرفت - آری، به اتفاق، جهان میتوان گرفت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۶ - ایضا له:رفتی اگرچه از بر من کی گذارمت - تا بازت آورد به خدا میسپارمت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱:ای غایب از نظر به خدا میسپارمت - جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۷ - ایضا له:از تاب می دگر به سرم شعله در گرفت - می باز سوز آتش ما را ز سر گرفت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۶:ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت - کارِ چراغ خلوتیان باز درگرفت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۶۸ - ایضا له:کسی که دل ز سر زلف مشکسای تو بست - امید جان به لب لعل جانفزای تو بست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲:خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست - گشادِ کارِ من اندر کرشمههایِ تو بست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۷۲ - ایضا له:دم نقد است مرا کوی مغان باغ بهشت - می کوثر به کف مغبچه حور سرشت
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۹۴ - تتبع خواجه:من و میل الف قامت آن حورسرشت - بر سرم چون که قضا در ازل این حرف نوشت
حافظ » قطعات » قطعه شمارهٔ ۳ - ماده تاریخ وفات تورانشاه (میل بهشت = ۷۸۷):آصف عهد زمان جان جهان تورانشاه - که در این مزرعه جز دانهٔ خیرات نکشت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۰:عیبِ رندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزهسرشت - که گناهِ دگران بر تو نخواهند نوشت
حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۳۰:برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت - که خدا در ازل از اهل بهشتم بسرشت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۷۴ - تتبع خواجه:از رفتن یارم بود آشوب قیامت - یارب مبرش جایی و دارش به سلامت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۹:یا رب سببی ساز که یارم به سلامت - بازآید و بِرهانَدَم از بندِ مَلامت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۷۵ - ایضا له:در دلم تیرگی از فرقت مشکینخالیست - که ازو هر نفسم آمده مشکل خالیست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸:ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست - حالِ هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۷۷ - تتبع خواجه:زیر نه طاق فلک غیر کجی کار کجاست؟ - راستی در خم این گنبد دوار کجاست؟
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۷۸ - تتبع شیخ:شام هجران مرا عکس رخ یار کجاست؟ - بهر آن عکس می آئینه کردار کجاست؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹:ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟ - منزلِ آن مَهِ عاشقکُشِ عَیّار کجاست؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۷۹ - تتبع خواجه:بیا که عرصه میخانه عشرت آبادست - ز ساحتش خس اندوه رفته بر بادست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵:برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست - مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷:بیا که قصرِ اَمَل سخت سستبنیادست - بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۱ - ایضا له:ما را به جز گدایی میخانه کار چیست؟ - کاری که قسمت ازلست اختیار چیست؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵:خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟ - ساقی کجاست، گو سببِ انتظار چیست؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۲ - تتبع شیخ:ملک آفاق به جز دیر مغان این همه نیست - مایه عیش به جز رطل گران این همه نیست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۴:حاصلِ کارگه کون و مکان این همه نیست - باده پیش آر که اسبابِ جهان این همه نیست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۳ - ایضا له:مرا که جز به خرابات عشق راهی نیست - به غیر درگه پیر مغان پناهی نیست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۶:جز آستان توام در جهان پناهی نیست - سرِ مرا به جز این در، حواله گاهی نیست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۴ - ایضا له:مانده در کوی مغان تا ابدم عاشق و مست - که شدم شیفته مغبچگان روز الست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴:مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست - که به پیمانهکشی شهره شدم روز الست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶:زلفآشفته و خِویکرده و خندانلب و مست - پیرهنچاک و غزلخوان و صُراحی در دست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۵ - ایضا له:در میکده آنرا که به کف جام شراب است - عیبش مکن ار شام و سحر مست و خراب است
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹:ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟ - خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۶ - تتبع خواجه:ز بحر چرخ به کشتی عمر صد خلل است - دواش بحر شراب و سفینه غزل است
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵:در این زمانه، رفیقی که خالی از خِلَل است - صُراحیِ مِیِ ناب و سَفینهٔ غزل است
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۷ - تتبع خواجه:هرگز گدای میکده از شاه غم نداشت - کز التفات پیر مغان هیچ کم نداشت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۸:دیدی که یار، جز سَرِ جور و ستم نداشت - بشکست عهد، وز غمِ ما هیچ غم نداشت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۸۸ - تتبع خواجه:یارب آن مُغبَچهٔ شوخ ز میخانهٔ کیست؟ - مست در میکده از ساغر و پیمانهٔ کیست؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۷:یا رب این شمع دلافروز ز کاشانهٔ کیست؟ - جانِ ما سوخت، بپرسید که جانانهٔ کیست؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۹۰ - تتبع خواجه:دل چو پروانه ز شمع رخ جانانه بسوخت - وه چه پروانه که از شعله او خانه بسوخت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷:سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت - آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۹۱ - تتبع خواجه:دید آن که پی من به خرابات فنا رفت - سرها چو حباب آمد و بر باد فنا رفت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۲:آن تُرکِ پری چهره که دوش از بَرِ ما رفت - آیا چه خطا دید که از راهِ خطا رفت؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۹۳ - تتبع خواجه:بیا که هاتف میخانه دوش پنهان گفت - به من حکایتی از سر می که نتوان گفت
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۸:شنیدهام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت - «فِراق یار، نه آن میکند که بتوان گفت»
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۹۵ - تتبع خواجه:تا کوثر و فردوس ره دور و دراز است - وان عیش غنیمت که در میکده باز است
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰:اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است - زان رو که مرا بر در او، رویِ نیاز است
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۶ - تتبع خواجه:اگر چه پیر مغانم پیاله داد به دست - به عشوه مغبچه ام کرد مست و باده پرست
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۵ - مخترع:اگر ز عین جفا چشم او دلم بشکست - چه مردمی متوقع بود ز کافر مست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵:شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مست - صَلایِ سرخوشی، ای صوفیانِ باده پرست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸:به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درست - که مونسِ دمِ صبحم، دعایِ دولتِ توست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۹ - تتبع خواجه:کسی که ملک دلش کرد خیل غم تاراج - پی عمارت آن غیر باده نیست علاج
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۷:تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج - سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۶ - تتبع خواجه:سر وحدت که درو خلوتیان حیرانند - گر ز رندان خرابات بپرسی دانند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۳:در نظربازیِ ما، بیخبران، حیراناند - من چُنینم که نمودم، دگر ایشان دانند
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۸ - تتبع خواجه:باد با طره دلدار بهر تار چه کرد - زیر هر تار به دلهای گرفتار چه کرد؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱:دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟ - چون بشد دلبر و با یارِ وفادار چه کرد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۰ - تتبع خواجه:مرا دل از خرابات مغان بیرون نخواهد شد - چه سوی خانقاهش ره نمایم چون نخواهد شد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۵:مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد - قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۱ - تتبع خواجه:بیا که لشکر دی خیل سبزه غارت کرد - بسوی باده ز یخ شوشه ها اشارت کرد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۱:بیا که تُرکِ فلک خوانِ روزه غارت کرد - هلالِ عید به دورِ قدح اشارت کرد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۲:به آبِ روشنِ می عارفی طهارت کرد - عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۲ - تتبع خواجه:دوش در میخانه جانان همدم عشاق بود - تا سحر غوغای رندان را به جان مشتاق بود
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۶:پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود - مِهرورزیِ تو با ما شُهرهٔ آفاق بود
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۵ - تتبع خواجه:آن بیوفا چه شد که نظر سوی ما کند - وعده کند وفا و به وعده وفا کند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶:گر مِیفروش حاجتِ رندان روا کند - ایزد گنه ببخشد و دفعِ بلا کند
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۶ - مخترع:لبت که برگ گل تر به باده آمیزد - دگر عجب که مسیحا ز باده پرهیزد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵:اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد - ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۷ - تتبع خواجه:رندان که عزم سیر به کوی مغان کنند - دین بهر می و چو مغبچه جوید چنان کنند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۸:گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟ - گفتا به چشم هر چه تو گویی چُنان کنند
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۹ - تتبع خواجه سلمان:هر که را دل مبتلای چون تو جانانی بود - هم فدا سازد گرش هر مو بتن جانی بود
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۸:در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد - تا ابد جامِ مرادش همدمِ جانی بُوَد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۰ - تتبع خواجه:دوران نشان ز بخت جوانم نمیدهد - جامی ز دست پیر مغانم نمیدهد
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۸۱ - تتبع خواجه:اقبال ره به کوی مغانم نمیدهد - ادبار آنچه طالب آنم نمیدهد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۹:بخت از دهانِ دوست نشانم نمیدهد - دولت خبر ز رازِ نهانم نمیدهد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۱ - تتبع خواجه:ز سر آب حیاتم می آگهی آورد - به کوی میکده خضرم به همرهی آورد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷:نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد - که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۳ - تتبع خواجه:گلی که شرح غمم پیش او صبا بکند - خوشست یک بیکش گر چو من ادا بکند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷:دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد - نیازِ نیمْشبی دفعِ صد بلا بِکُنَد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۶ - تتبع خواجه:از رخت عکس مگر در می گلفام افتاد - یا گل از گوشه دستار تو در جام افتاد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۱:عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد - عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتاد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۳ - تتبع خواجه:میل سروم ز هوای قد دلجوی تو بود - بودنم واله گلبرگ هم از روی تو بود
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۰:دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود - تا دلِ شب سخن از سلسلهٔ مویِ تو بود
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۴ - تتبع خواجه:بند گیسوی تو از دست رها نتوان کرد - گر جدا سازیش از بند جدا نتوان کرد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶:دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد - تکیه بر عهدِ تو و بادِ صبا نتوان کرد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۵ - تتبع خواجه:هر که در دیر مغان جام شرابی دارد - رسدش گر به فلک ناز و عتابی دارد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۴:آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد - باز با دلشدگان ناز و عِتابی دارد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۶ - تتبع خواجه:شب که آمد مست آن مه توبه کاران را چه شد؟ - من اگر مردم بگو شب زنده داران را چه شد؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۹:یاری اندر کس نمیبینیم، یاران را چه شد؟ - دوستی کِی آخر آمد؟ دوستداران را چه شد؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۷ - تتبع خواجه:ای خوش آنانکه سحر دامن یاری گیرند - قدح باده پی دفع خماری گیرند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵:نقدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرند؟ - تا همه صومعهداران پیِ کاری گیرند
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۹ - تتبع خواجه:طریق شیوه رندی کسی بجا آورد - که روی دل سوی میخانه فنا آورد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵:چه مستی است؟ ندانم که رو به ما آورد - که بود ساقی و این باده از کجا آورد؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۰ - تتبع خواجه:چه عجب گر خوی آن چهره دل ما ببرد - کوه را سیل چنین گر رسد از جا ببرد
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۸۲ - تتبع خواجه:چند دل را غم و اندیشه دنیا ببرد - می صافی مگر این تیرگی ما ببرد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۸:نیست در شهر نگاری که دلِ ما بِبَرَد - بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۲ - تتبع حضرت شیخ:چشمم چو بر آن روی چو رشک قمر افتاد - از چشم دوید انجم و بر روی در افتاد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۰:پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد - وآن راز که در دل بِنَهفتم به درافتاد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۳ - تتبع خواجه:هوای می به سر هر که چون حباب رود - عجب نباشد اگر در سر شراب رود
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱:چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد - ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۴ - تتبع خواجه:گدای دیر ز شاه زمان چه غم دارد - که از سفال خرابات جام جم دارد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹:دلی که غیب نمای است و جامِ جم دارد - ز خاتمی که دمی گم شود، چه غم دارد؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۵ - تتبع خواجه:علی الصباح مغان قفل دیر باز کنید - دو جام باعث گفتار اهل راز کنید
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۴:معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید - شبی خوش است بدین قصهاش دراز کنید
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۶ - تتبع خواجه:رندان که میل باده به دیر فنا کنند - آیا بود که جام اشارت بما کنند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶:آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند - آیا بُوَد که گوشهٔ چشمی به ما کنند
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۶ - تتبع خواجه:هر که در کوی خرابات ز رندان دم زد - باید اول قدم خود به سر عالم زد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲:در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد - عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۷ - تتبع خواجه:اگر به میکده ام یکشب انجمن باشد - چراغ انجمن آن به که یار من باشد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۰:خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد - نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۸ - تتبع خواجه:صبح تاب مه کزین عالی رواق افتاده بود - با مه خویشم صبوحی اتفاق افتاده بود
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۲:یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود - وز لبِ ساقی شرابم در مَذاق افتاده بود
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۹ - تتبع خواجه:گدای کوی خرابات تاجدارانند - خرابات جام می عشق هوشیارانند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۵:غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند - خرابِ بادهٔ لعلِ تو هوشیارانند
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۸۰ - تتبع خواجه:دوشم از سوز فنا با قد خم یاد آمد - شمع در گریه شد و چنگ به فریاد آمد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۳:در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد - حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۸۳ - تتبع خواجه:صبح رندان صبوحی در میخانه زدند - در خرابات مغان ساغر مستانه زدند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴:دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند - گِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدند
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۸۴ - تتبع خواجه:غزال زر ز فلک در مقام ما افتد - که چون تو آهوی وحشی به دام ما افتد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴:همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد - اگر تو را گذری بر مقام ما افتد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۸۹ - تتبع خواجه:در سرم ذوق می عشق همان است که بود - سر همان خاک ره دیر مغان است که بود
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳:گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود - حُقِّهٔ مِهر بدان مُهر و نشان است که بود
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۹۱ - تتبع خواجه:باده صافست و خرابات صفایی دارد - روم آن سو که عجب آب و هوایی دارد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۳:مطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد - نقشِ هر نغمه که زد راه به جایی دارد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۹۲ - تتبع خواجه:واعظان تا چند منع جام و ساغر میکنند - چون دماغ خویش را هم گه گهی تر میکنند
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۹:واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند - چون به خلوت میروند آن کارِ دیگر میکنند!
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۹۳ - تتبع خواجه:دل اگر میل سوی ساغر صهبا میکرد - بهر عکس رخ آن ساقی زیبا میکرد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:سالها دل طلبِ جامِ جم از ما میکرد - وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا میکرد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۹۴ - تتبع خواجه:ساقی ار عکس مه چهره به جام اندازد - باز در دور قمر شین تمام اندازد
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۰:ساقی ار باده از این دست به جام اندازد - عارفان را همه در شُربِ مُدام اندازد
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۹۸ - تتبع خواجه:غیر ازو نیست مرا در دو جهان یار دگر - جز ویم یار دگر جز غم او کار دگر
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۲:گر بُوَد عمر، به میخانه رَسَم بارِ دِگَر - بجز از خدمتِ رندان نکنم کارِ دِگَر
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰۲ - تتبع خواجه:نوبهاران به قدح آب طربناک انداز - ابرسان غلغله در گنبد افلاک انداز
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۴:خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز - پیشتر زان که شَوَد کاسهٔ سَر خاک انداز
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰۴ - تتبع خواجه:کوثر و حور ز گلزار جنان ما را بس - باده و مغبچه از دیر مغان ما را بس
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸:گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس - زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۱۰ - تتبع خواجه:اگر تو جرعه فشانی کمی بریز به خاک - مرا ز خاک شدن در طریق عشق چه باک
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۹:اگر شراب خوری جُرعهای فَشان بر خاک - از آن گناه که نَفعی رسد به غیر چه باک؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۰:هزار دشمنم اَر میکنند قصدِ هلاک - گَرَم تو دوستی از دشمنان ندارم باک
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۱۲ - تتبع خواجه:ساقی از رنج خمارم بد حال - به کفم نه قدح مالامال
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۲:خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال - که به ما میرسد زمانِ وصال
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۱۹ - تتبع خواجه:عکس رخسار چو بر ساغر صهبا فکنم - گونه ای زردوشی در می حمرا فکنم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۸:دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم - وَاندر این کار دلِ خویش به دریا فِکَنَم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۲۲ - تتبع خواجه:اینکه خود را به در میکده عریان کردم - خرقه را رهن شراب از پی رندان کردم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۹:سالها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم - تا به فتویّ خِرَد حرص به زندان کردم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۲۳ - مخترع:من که مخمور سحرگاه به میخانه روم - شام سرمست و غزلخوان سوی کاشانه روم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۰:گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم - دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۲۷ - تتبع خواجه:چه خوش باشد که باشد در بهارم - کنار جوی و سروی در کنارم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۳:ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم - که از بالابلندان شرمسارم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۲۸ - تتبع خواجه:بهاران گر به گلشن طرح جام و ساغر اندازیم - بیا این سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۴:بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم - فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۲۹ - تتبع خواجه:دل سوزد از غم رخ آن شوخ مهوشم - ساقی کجاست باده که بنشاند آتشم؟
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۸ - مخترع:در دیر زار مغبچه شوخ مهوشم - کز هجر او چو خال عذارش بر آتشم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۸:من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم - مَدهوشِ چَشمِ مست و مِیِ صافِ بیغَشَم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۰ - تتبع خواجه:مستم آنسان که گر از دیر مغان برخیزم - افتم ای مغبچه خود گو که چسان برخیزم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۶:مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم - طایرِ قُدسم و از دامِ جهان برخیزم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۳:باز در دیر بتی عشوهنما میبینم - کاهل دین را ز وی آشوب و بلا میبینم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۷:در خراباتِ مُغان نورِ خدا میبینم - این عجب بین که چه نوری ز کجا میبینم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۴ - تتبع خواجه:ما به میخانه پی دفع گناه آمدهایم - یعنی از زهد ریایی به پناه آمدهایم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۶:ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمدهایم - از بد حادثه این جا به پناه آمدهایم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۶ - تتبع خواجه:نیست دل اینکه منِ زارِ بلاکش دارم - از تو در سینه خود پارهای آتش دارم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۶:در نهانخانهٔ عِشرت صَنَمی خوش دارم - کز سرِ زلف و رُخَش، نعل در آتش دارم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۹ - تتبع خواجه:تا از هوای مغبچگان ناتوان شدم - در دیر خاک درگه پیر مغان شدم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۱:هر چند پیر و خستهدل و ناتوان شدم - هر گَه که یادِ رویِ تو کردم جوان شدم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۱ - تتبع خواجه:چون بیاد لعل او میل می گلگون کنم - ساغر دوران ز خوناب جگر پر خون کنم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۹:دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم - گفت کو زنجیر؟ تا تدبیرِ این مجنون کُنَم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۵ - تتبع خواجه:من که دُردیکش آن مغبچه خمارم - جام جم کهنه سفال در او پندارم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۴:گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم - همچُنان چشمِ گشاد از کَرَمَش میدارم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۶ - تتبع خواجه:بر در دیر مغان هرروز خدمت میکنم - صد تفاخر زین شرف بر اهل دولت میکنم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۲:روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنم - در لباسِ فقر کارِ اهلِ دولت میکنم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۷ - تتبع خواجه:در خرابات ار شبی میل قدح کمتر کنم - عذر آن را روزها اندر سر ساغر کنم
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۶:من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم - محتسب داند که من این کارها کمتر کنم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۸ - تتبع خواجه:من که هردم ز فلک صد الم آید پیشم - غیر بیهوشی و مستی چه صلاح اندیشم؟
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۱:گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم - شیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۹ - تتبع خواجه:ای شه صفشکنان خسرو ناوکفکنان - صد شکست از صف مژگان تو بر صفشکنان
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۷:شاه شمشادقدان خسرو شیریندهنان - که به مژگان شکند قلب همه صفشکنان
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۵۰ - تتبع خواجه:در خرابات مگو کام چه خواهد بودن - در رخ مغبچه و جام چه خواهد بودن
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۱:خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟ - تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۵۲ - تتبع خواجه:بپوشان روی خویش از خرقه پوشان - به رندان باده نوش آنگه بنوشان
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۶:خدا را کم نشین با خرقه پوشان - رخ از رندان بیسامان مپوشان
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۵۸ - تتبع خواجه:می بایدت به دیر مغان آی و نوش کن - ایمان فدای مغبچه می فروش کن
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۸:ای نور چشم من سخنی هست گوش کن - چون ساغرت پُر است بنوشان و نوش کن
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۶۲ - تتبع خواجه:صبح است فیض اگر طلبی ترک خواب کن - تا چند مست خواب قدح پر شراب کن
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۵:گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن - یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۶:صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن - دور فلک درنگ ندارد شتاب کن
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۶۴ - تتبع خواجه:آن گل که نوشد می با رقیبان - بینند و میرند مسکین غریبان
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۳:چندان که گفتم غم با طبیبان - درمان نکردند مسکین غریبان
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۶۸ - تتبع خواجه:مژده وصل میرسد در دل من قرار کو!؟ - هم نفسم به ناله بیخودی اختیار کو؟!
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۴:گلبن عیش میدمد ساقی گلعذار کو؟ - باد بهار میوزد بادهٔ خوشگوار کو؟
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۲ - تتبع خواجه:ای که گشتی سوی میخانه به رندان پیرو - وجه می گر نبود جان گرو و جامه گرو
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۷:مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو - یادم از کِشتهٔ خویش آمد و هنگامِ درو
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۴ - تتبع خواجه:سرگران گشتم ازان نرگس خوابآلوده - جگرم خون شد ازان لعل شرابآلوده
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۳:دوش رفتم به در میکده خوابآلوده - خرقه تر دامن و سجّاده شرابآلوده
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۶ - تتبع خواجه:گر حکم قتلم فرمود دلخواه - جان مژده دادم الحمدلله
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۷:عیشم مدام است، از لعل دلخواه - کارم به کام است، الحمدلله
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۸:گر تیغ بارد در کوی آن ماه - گردن نهادیم الحکمُ لِلّه
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۲۸۰ - تتبع خواجه:باز در کوی مغان عاشق مستم جایی - نی ز خویشم خبر و نی ز کسم پروایی
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۰:در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی - خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی
حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۴۳:خوشتر از کوی خرابات نباشد جایی - که به پیرانه سرم دست دهد ماوایی
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » قصاید » ستهٔ ضروریه » شمارهٔ ۴ - قوت القلوب:جهان که مرحله تنگ شاهراه فناست - درو مجوی اقامت که راه شاه و گداست
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲:چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست - سخنشناس نهای، جان من! خطا این جاست
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » قصاید » ستهٔ ضروریه » شمارهٔ ۵ - منهاج النجات:زهی از شمع رویت چشم مردم گشته نورانی - جهان را مردم چشم آمدی از عین انسانی
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۴:هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی - که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » مقطعات » شمارهٔ ۱۰:به نزد عقل ز حیوان کم است انسانی - که نبودش اثر از دلپذیری آواز
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۸:هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز - ز رویِ صدق و صفا گشته با دلم دَمساز
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۹:منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز - چه شُکر گویَمَت ای کارسازِ بنده نواز
حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۱۳:صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز - کجاست بلبل خوشگوی؟ گو برآر آواز!
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » مقطعات » شمارهٔ ۲۳:ز حوض ماهیان دزدند ماهی - که از خلق اوفتاده بر کرانه
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۸:سحرگاهان که مخمور شبانه - گرفتم باده با چنگ و چغانه
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » مقطعات » شمارهٔ ۲۶:دلا در دور گردون گوشه ای گیر - که از گرداب به جستن کناری
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » مقطعات » شمارهٔ ۲۷:چو عزت بایدت ترک طمع کن - گدایان را ازین معنی است خواری
حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۳۸:برو زاهد به امیدی که داری - که دارم همچو تو امیدواری
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » مقطعات » شمارهٔ ۲۸:فانیا گر شادیت باید طمع بگسل ز خلق - زانکه از رنج طمع دل را رسد هر دم غمی
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۰:سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی - دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » مقطعات » شمارهٔ ۳۰:هر آنکه از همه اشخاص پر مشقت دهر - برید و ساخت وطن در حریم تنهایی
حافظ » قطعات » قطعه شمارهٔ ۲۹:به من سلام فرستاد دوستی امروز - که ای نتیجهٔ کلکت سواد بینایی
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۱:به چشم کردهام ابروی ماه سیمایی - خیال سبزخطی نقش بستهام جایی
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » رباعیات » شمارهٔ ۴۸:در آتش عشق جسم و جانم مه و سال - آن نوع رساند ورزش خود بکمال
حافظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۶:ماهی که نظیر خود ندارد به جمال - چون جامه ز تن برکشد آن مشکینخال
-
امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » رباعیات » شمارهٔ ۵۴:در دیر گرت هواست نوشیدن می - با مغبچگان بلحن چنگ و دف و نی
حافظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۹:با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی - کنجی و فراغتی و یک شیشهٔ می