خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم آوازه‌ی بی‌‌مانند او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در زمینه نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های زندگانی او دیدگاه‌ها همگون و یکسان نیست. اما بنا بر گفته مشهور وی پیرامون سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی زمانه‌اش پایه‌ای والا یافت؛ بویژه در علوم فقهی و الهی ژرف‌اندیش بود و قرآن را با چهارده روایت گوناگون از بر داشت. گوته -دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور بنام آلمانی- دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از اندیشه وی به سرایش درآورد. دیوان اشعار او دربرگیرنده‌ی غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و شیفتگان شعر و ادب پارسی است.