اینکه خود را به در میکده عریان کردم
خرقه را رهن شراب از پی رندان کردم
دوش یک جرعه ام احسان ننمودی هر چند
اشک چون شمع فشاندم سپس افغان کردم
عمرها آنچه دل از علم و عمل جمع نمود
همه را در سر آن زلف پریشان کردم
خم چوگان فلک دست امیدم بکشید
دست هر گه سوی آن گوی زنخدان کردم
بیم آتش مده از جرم می ام ای زاهد
کانچه قسام ازل امر نمود آن کردم
خرقه چاک مرا بر صف تکمه شدست
آن گره ها که به دامان و گریبان کردم
پرتو مهر وصال از درو بامش افتاد
خانه دل که بسودای تو ویران کردم
دل که گمره شده بود از هوس جنت و حور
بازش از یاد وصال تو پشیمان کردم
وصل اگر بایدت از خود بگذر ای فانی
بین که چون قصه مشکل به تو آسان کردم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل به پیروی از حافظ سروده شده است. شاعر از گرو گذاشتن خرقه برای شراب، بیاعتنایی یار، باختنِ دانش و عمل در راه زلف او و ناکامی در برابر فلک سخن میگوید و ملامت زاهد را با استناد به تقدیر ازلی رد میکند. سپس نشان میدهد که ویران شدنِ دل در عشق راهِ تابیدنِ نور وصال است و یاد یار، دل را از آرزوی بهشت بازداشته است. در پایان به خودش، فانی، میگوید که راهِ رسیدن به وصال گذشتن از خویشتن است.
هوش مصنوعی: اینکه خود را بر درِ میخانه برهنه کردم از آن روست که خرقهام را به خاطر رندان در گروِ شراب گذاشتم.
هوش مصنوعی: دیشب با آنکه مانند شمع اشک ریختم و سپس ناله و فریاد کردم، حتی یک جرعه هم به من نبخشیدی.
هوش مصنوعی: هر آنچه دل در طول عمرها از دانش و عمل گرد آورده بود، همه را در راه آن زلف پریشان از دست دادم و پراکنده ساختم.
هوش مصنوعی: هرگاه دست به سوی آن چانهٔ گویمانندِ یار دراز کردم، خمیدگیِ چوگانِ فلک دستِ امیدم را پس کشید؛ یعنی روزگار نگذاشت به وصال برسم.
هوش مصنوعی: ای زاهد، مرا به سبب گناه بادهنوشی از آتش دوزخ نترسان، زیرا من همان کاری را کردم که قسمتکنندهٔ ازلی فرمان داده و مقدر کرده بود.
هوش مصنوعی: گرههایی که بر دامن و گریبانِ خرقهٔ پارهام زدم تا آن را به هم نگه دارم، اکنون مانند ردیفی از دکمه بر آن نشسته است.
هوش مصنوعی: خانهٔ دلم را که در سودای عشق تو ویران کردم، اکنون از در و بامِ ویرانش پرتو خورشید وصال به درون تابید؛ یعنی ویرانی عشق راهِ وصال را گشود.
هوش مصنوعی: دلی را که از آرزوی بهشت و حور گمراه شده بود، با یادِ وصال تو از آن آرزو پشیمان کردم.
هوش مصنوعی: ای فانی، اگر وصال میخواهی از خودت بگذر؛ ببین که چگونه این حکایتِ دشوار را برایت آسان کردم. شاعر در اینجا با خودش سخن میگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سالها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم
تا به فتویّ خِرَد حرص به زندان کردم
من به سرمنزلِ عَنْقا نه به خود بُردم راه
قطعِ این مرحله با مرغِ سلیمان کردم
سایهای بر دلِ ریشم فِکَن ای گنجِ روان
[...]
سخن دوست گران بود فراوان کردم
جان به بیعانه بیارید که ارزان کردم
گرد راه خضری از نظرم می پاشید
سوی هر چشمه شدم چشمه حیوان کردم
هیچ اکسیر به تأثیر محبت نرسد
[...]
مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردم
تا نظر باز به روی مه کنعان کردم
تا ز یاقوت لب او نظری دادم آب
ریگ این بادیه را لعل بدخشان کردم
تا مرا کعبه مقصود به بالین آید
[...]
دل تنگ از ستمت رشک گلستان کردم
لب زخمی ز دم تیغ تو خندان کردم
سر شوریده دلان در خم چوگان من است
بس که آشفتگی از زلف تو سامان کردم
کام جانی که به زهر ستم انباشته بود
[...]
دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم
باد را از نفسی آتش سوزان کردم
آتش از شرح غمت در نی کلکم افتاد
من چرا شیر صفت جا به نیستان کردم
غیرتم میکشد ایدوست که نامت بردم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.