اگر تو جرعه فشانی کمی بریز به خاک
مرا ز خاک شدن در طریق عشق چه باک
به می فتادهام اما ز ضعف جسم درو
نیم غریق و روانم بر آب چون خاشاک
باشک دیده بشستم ز غیر رخ بنمای
که جز پی نظر پاک نیست منظر پاک
فغان که جان و دلم سوخت ساقی گلچهر
گهی ز آتش می گه ز روی آتشناک
سرم زدی و خوشم بر امید پابوسَت
اگر ببندیش ای شهسوار بر فتراک
وزد چو صرصر عشق آن زمان رود به عدم
به سان اخگر و خاکستر انجم و فلاک
ز غنچه و گل باغ فنا مگر فانی
نشان دهد با دل چاک و خرقه صد چاک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و تشنگی روحی سخن میگوید و به معشوقهاش، که نماد عشق است، مینگرد. او در دل خود احساس ضعف و ناامیدی میکند و خواهش میکند تا شراب عشق بر او بریزد و خیری از خاک شدنش نبیند. با بیان حالاتی پر از آتش و شعف، به مجسمهای از زیبایی و عشق اشاره میکند که جانش را میسوزاند و در عین حال به امید ماندن در کنار معشوقش ادامه میدهد. در پایان به زوال و فنا میپردازد و از عواقب عشق در دنیای فانی سخن میگوید.
هوش مصنوعی: اگر تو مقداری از احساسات خود را نثار من کنی، دیگر برایم اهمیتی ندارد که از خاک برخیزم یا بروم. عشق حساستر از اینهاست.
هوش مصنوعی: من به باده پناه آوردهام، اما به خاطر ضعف جسمی نمیتوانم غرق شوم. روانم همچون کاهی بر روی آب است.
هوش مصنوعی: چشمانم را شستم تا فقط زیبایی چهرهات را ببینم، زیرا غیر از نگاه به تو، چیز پاک دیگری در این منظر وجود ندارد.
هوش مصنوعی: آه و افسوس که جان و دل من در حال سوختن است، ای ساقی زیبارو! گاهی از شعلهی آتش شراب مینوشی و گاهی از روی آتشین خودت میگویی.
هوش مصنوعی: سرِ من را به خاک انداختی و من با امید به درگاه تو خوشحالم. اگر بخواهی، ای سوار جوانمرد، میتوانی سرم را زیر پای خود بگذاری.
هوش مصنوعی: زمانی که عشق مانند بادی شدید و سرد وزیدن میگیرد، زندگی و وجود را به سوی ناکجا و عدم میکشاند، همچون خاکستر و جرقههایی که از آتش و ستارهها پراکنده میشوند.
هوش مصنوعی: از شکوفه و گل در باغ زوال، چگونه میتوان نشانهای از فنا پیدا کرد؟ با دل شکسته و لباسهای دریده، تنها ناله و گریه میماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به مستحقان ندهی هرآنچه داری و باز
دهی به معجر و دستار سبزک و سیماک
بجان پاک تو ای خواجه احمد شباک
که همچو جان توام با تو پاک از دل پاک
سر من آنجا باشد که خاک پای تو است
وگرچه سر ز شرف برگذارم از افلاک
به چشم من تو چنانی که توتیا شمرند
[...]
بذروه ملکوت آی ازین نشیمن خاک
که نیست لایق تخت ملوک تحت مغاک
بخاک بازده این خاک و سوی علو گرای
که جان پاک سزا نیست جز بعالم پاک
تو شاه تخت وجودی چه جای تست اینجا
[...]
نشانه امل و بحر جود نورالدین
که قاصر است ز کنه جلال او ادراک
ز بار حلم تو رند است خاک بر سر آب
ز جور جود تو کرده است گنج بر سر خاک
ز بس گشایش کز توست هیچ بسته نماند
[...]
بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک
درین خرابه تو خود کی قدم نهی؟ حاشاک
به لطف صید کنی صدهزار دل هر دم
ولی نگاه نداری تو خود دل غمناک
کدام دل که به خون در نمیکشد دامن؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.