کوثر و حور ز گلزار جنان ما را بس
باده و مغبچه از دیر مغان ما را بس
طوبی نسیه ترا زاهد خودبین که به نقد
سایه رفعت آن سرو روان ما را بس
عالم از اهل عنان گیرد و از کهنه و نو
باده کهنه و آن تازه جوان ما را بس
چند گویی که ز افلاک به جان آفتهاست
غمزه شوخ مهی آفت جان ما را بس
ما کجا وصل کجا اینکه دل و جان باشد
به غم هجر تو خرسند همان ما را بس
آتش عشق تو چون ز اهل محبت جویند
بر جگر داغ وفای تو نشان ما را بس
چه غم آلودگی می چو درآید در موج؟
بهر غفران تو یک قطره ازان ما را بس
ای صبا هر یکی از اهل وفا را یاریست
یاری و مهر فلانی به جهان ما را بس
فانی از خلق بریدن سبب خوشحالیست
باش خوشحال که این سیرت و سان ما را بس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل به پیروی از غزل حافظ با ردیف «ما را بس» سروده شده و شاعر در آن به قناعت عاشقانه و رندانه میبالد. او بهشت و طوبی و وعدههای نسیهٔ زاهد را به شراب و یار حاضر وامیگذارد و حتی غم هجر و داغ وفای معشوق را برای خود کافی میداند. در پایان به یک قطره از دریای بخشش الهی امید میبندد و کنارهگیری از خلق را راه شادمانی میشمارد.
هوش مصنوعی: کوثر و حوریان باغ بهشت را نمیخواهیم؛ شراب و ساقیپسرِ میکدهٔ مغان برای ما کافی است.
هوش مصنوعی: ای زاهد خودبین، درخت طوبی که وعدهٔ نسیهٔ آخرت است از آنِ تو؛ ما را همین اکنون سایهٔ بلند آن یار سروقامتِ خرامان بس است.
هوش مصنوعی: بگذار صاحبان قدرت و فرمانروایان جهان را بگیرند؛ ما از میان کهنه و نو، به شراب کهنه و آن یار تازهجوان قانعیم.
هوش مصنوعی: تا کی میگویی که از گردش آسمانها بلاها به جان میرسد؟ برای آفت جان ما همان غمزهٔ شوخ یار ماهرو کافی است.
هوش مصنوعی: ما کجا و رسیدن به وصال تو کجا! همین که دل و جانمان به غم دوری تو خشنود باشد، برای ما بس است.
هوش مصنوعی: وقتی از اهل محبت نشانهٔ آتش عشق تو را بخواهند، داغ وفاداری تو که بر جگر ماست برای نشان دادن کافی است.
هوش مصنوعی: وقتی دریای بخشش تو به موج درآید، از آلودگی به شراب چه باک؟ برای آمرزش ما یک قطره از آن دریا بس است.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، هر یک از اهل وفا یاری دارند؛ برای ما در جهان، یاری و مهربانی همان یار معهود که نامش را نمیبریم کافی است.
هوش مصنوعی: ای فانی، بریدن از مردم مایهٔ شادمانی است؛ شاد باش، که همین روش و شیوه برای ما بس است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس
زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس
من و همصحبتیِ اهلِ ریا دورَم باد
از گرانانِ جهان، رَطلِ گران ما را بس
قصرِ فردوس به پاداشِ عمل میبخشند
[...]
طاق ابروی توازکون ومکان مارا بس
گوشه چشم تو از ملک جهان مارا بس
هوس بوس نداریم وتمنای کنار
جلوه خشکی ازان سرو روان مارا بس
ماکه باشیم که زخم تو شود قسمت ما؟
[...]
پیر گشتیم ز غم یاد جوان ما را بس
دیدن تیر در آغوش کمان ما را بس
قرص خورشید به عیسی نفسان ارزانی
زیر گردون چو مه نو لب نان ما را بس
کار ما نیست در این باغ چو گل خندیدن
[...]
جلوهٔ ناز تو ای سرو روان ما را بس
دولت وصل تو از هر دو جهان ما را بس
در اسیری شکن زلف تو ما را دلدار
درغریبی غم تو، مونس جان ما را بس
هوس بوسه ز لعل لب او بی شرمی ست
[...]
از حیات ابد آن روح روان ما را بس
ما گذشتیم ز جان، صورت جان ما را بس
با رقیبان اگر اظهار کرم می سازد
گذران است همین لطف نهان ما را بس
ای جوانان به شما فصل بهار ارزانی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.