گنجور

 
امیرعلیشیر نوایی
 

در دلم آتش محبت اوست

آب چشمم ز دود فرقت اوست

نیست دود دلم بهیأت سرو

از دلم رسته سرو قامت اوست

لب لعلش که شد می آلوده

چشمم آلوده خون ز حسرت اوست

رخشش ابرو باد و لمعه نعل

در گه پویه برق آفت اوست

گز ذلیلم به عشق و می ای شیخ

این مذلت هم از مشیت اوست

بنده پیر دیرم ای زاهد

که فراغم ز درد صحبت اوست

فانی و دلبر خراباتی

که فنا حاصلش ز خدمت اوست