حرف آخر قافیه

شماره ۱: با شمع خویش گفتیم سوز و گداز خود را

شماره ۲: مرا که حد نبود بوسم آن کف پا را

شماره ۳: برو به مصر و بگو ای صبا زلیخا را

شماره ۴: بنده شد سرو سهی آن قد دلجوی تو را

شماره ۵: به یک کرشمه پری‌پیکری دل ما را

شماره ۶: در وصل جان سپردیم از بهر آن نگارا

شماره ۷: آه که با صد امید این فلک بی‌وفا

شماره ۸: شیشه دل را شکستی از جفا

شماره ۹: سیاه روزی و آشفته روزگاری ما را

شماره ۱۰(ناکامل): کنم من داد از فریاد کردن

شماره ۱۱: شکسته قامتت سرو چمن را

شماره ۱۲: بریدم از چمن سرو و سمن را

شماره ۱۳: خار ملامت بیا دست جزع بر دعا

شماره ۱۴: بعد قرنی وصل گل‌رخسارها

شماره ۱۵: بپوشان از نظر قرص قمر را

شماره ۱۶: جسم و جان زارند اما این کجا و آن کجا

شماره ۱۷: مایه ناز می‌شود نرگس فتنه‌ساز را

شماره ۱۸: چشم مستت دور می‌گردد دل دیوانه را

شماره ۱۹: کنی ز گریه اگر میغ چشم گریان را

شماره ۲۰: ساقیا کو ساغرت چون گشت طالع آفتاب

شماره ۲۱: رفت از بر من چو یارم امشب

شماره ۲۲: نشسته بر سر راهم به انتظار امشب

شماره ۲۳: دور از در دوست زارم امشب

شماره ۲۴: بگیر شیشه بده ساقیا شراب امشب

شماره ۲۵: در غمش آخر کنم عالم خراب

شماره ۲۶: که گفت منظر چشم من آشیانه توست

شماره ۲۷: می‌فروشد حسن و می‌گویند بازارش کجاست

شماره ۲۸: در این مکان دلآرا نگار دلکش نیست

شماره ۲۹ (ناکامل): دلم باختم و شدم غلامت

شماره ۳۰: بنشین که به چشم ماست جایت

شماره ۳۱: عشق آن نرگس فتان به دل زار من است

شماره ۳۲: به استقبال جانان جان من رفت

شماره ۳۳: وعده وصل بتم را اثری پیدا نیست

شماره ۳۴: دل داده‌ام به آن که همه کار او جفاست

شماره ۳۵: مهر رخت ای صنم جای مسیحا گرفت

شماره ۳۶: یار هی نوبت دلداری‌هاست

شماره ۳۷: ای آن وصال تو حیات است

شماره ۳۸: این نه حسنی‌ست که گویند که حد بشر است

شماره ۳۹: نرگس مست نگر واله و حیران شده است

شماره ۴۰: ز سیل اشک من عالم خراب است

شماره ۴۱: ز شوق روی تو خاقان سخنوری آموخت

شماره ۴۲: به من مانی که من گویم که ماهست

شماره ۴۳: به پیش قامت تو سرو بوستان شده پست

شماره ۴۴: باغبان را آرزو گلچیدن است

شماره ۴۵: ز من رمیده و از یار نیز در کار است

شماره ۴۶: چشمم به انتظار تو تا شام بر در است

شماره ۴۷ (ناکامل): دلم به قید محبت چنان گرفتار است

شماره ۴۸: چون سر و کار خدنگت با دل است

شماره ۴۹: آن که با ابرو ستد از چین خراج

شماره ۵۰: نه گل چون روی زیبای تو باشد

شماره ۵۱: تیغ بی‌داد به کف آن بت فتان نگرید

شماره ۵۲: ترک ما باز قصد جان دارد

شماره ۵۳: دیده اشکبار می‌گرید

شماره ۵۴: دل ژولیده من مست محمود

شماره ۵۵: از قید توام چه باک صیاد

شماره ۵۶: ترک پری‌چهره‌ام مست و خرامان رسید

شماره ۵۷: گشته‌ام از عشق تو ای صنم دلپسند

شماره ۵۸: نیست پیکی که پیام من مسکین ببرد

شماره ۵۹: مهرت از بهر شکار دل غمگین آمد

شماره ۶۰: بتی دارم که آیین مسلمانی نمی‌داند

شماره ۶۱: اگر از غمش بمیرم بت من خبر ندارد

شماره ۶۲: به خنجر مژه بس خون خلق غارت کرد

شماره ۶۳: آن چه با خضر آب حیوان کرد

شماره ۶۴: آن نامسلمان از جفا کافر مسلمان می‌کند

شماره ۶۵: دلا دیدی به من آن مه چه‌ها کرد

شماره ۶۶: ای جان به محبت تو دربند

شماره ۶۷: مهم پوشید سرخ و خنجری هم بر میان دارد

شماره ۶۸: چشم مستت چو نیم‌خواب شود

شماره ۶۹: ضیا از مهر رویت دام کردند

شماره ۷۰: هر کس ز کوی جانان دلشاد رفته باشد

شماره ۷۱: چو چشم مست تو از می خراب خواهد شد

شماره ۷۲: از رخ همچو مهت دیده منور گردید

شماره ۷۳: غم جانان بلای جان من شد

شماره ۷۴: مرا به قهر نکشت و ز لطف می‌راند

شماره ۷۵: بر جان گنه‌کارم گر دوست ببخشاید

شماره ۷۶: حافظ حسن تو از خویش دمی غافل شد

شماره ۷۷: عقل سرگشته که چون فکر وصال تو کند

شماره ۷۸: مرا پروای خشک و تر نباشد

شماره ۷۹: دوش جان شکوه به من از دل شیدا می‌کرد

شماره ۸۰: دل به هوای وصل تو یاد وطن نمی‌کند

شماره ۸۱: پیری رسید و عهد جوانی تمام شد

شماره ۸۲ (ناکامل): ای خوش آن دل که برد ره به سر کوی تو دست

شماره ۸۳: ای ستم‌پیشه از جفای تو داد

شماره ۸۴: آخر این بنده خدایی دارد

شماره ۸۵ (ناکامل): ای صبا رو به فلان کس ز من دلشده گو

شماره ۸۶: فتنه‌ها از چشم جادو می‌کند

شماره ۸۷: تلخ‌کامی کام‌رانی می‌کند

شماره ۸۸: تا کی ز هجرت من غمین وز شوق وصلت بی‌قرار

شماره ۸۹: ز گردش فلک واژگون کژ‌رفتار

شماره ۹۰: دیدم امروز دلبری به شکار

شماره ۹۱: بس که دلم داغ شد از ستم روزگار

شماره ۹۲: سجده ابروی تو ای صنم دلنواز

شماره ۹۳: اگر یک جرعه از دستت کنم نوش

شماره ۹۴: نیست بر عاشق بی‌دل نظرش

شماره ۹۵: من چون روم آه زاین تازه منزل

شماره ۹۶: دارم بتی که سرو بود از قدش خجل

شماره ۹۷: ز چشمت غمزه‌ای من دام کردم

شماره ۹۸: دل در بند غم افتاده را آزاد می‌کردم

شماره ۹۹: دل را بگیر از دست من خواهی چو کردن بسملم

شماره ۱۰۰: عاشق دلخسته را نیست بجز وصل کام

شماره ۱۰۱: تا از برم رفت بی‌مهر یارم

شماره ۱۰۲: راندیم چون ز درت من به ملامت رفتم

شماره ۱۰۳: گر می‌کشی به تیرم دل از تو بر نگیرم

شماره ۱۰۴: آخر ای پیمان‌گسل من یار غمخوار توام

شماره ۱۰۵: هر صبح می‌نالم ز غم هر شام زاری می‌کنم

شماره ۱۰۶: چین مویت به همه مملکت چین ندهم

شماره ۱۰۷: چو عنقا شد نهان از دیده‌ها غم

شماره ۱۰۸: من آرزوی وصل تو از دل به در کنم

شماره ۱۰۹: ای تن اگر در غم او جان دهم

شماره ۱۱۰: قید زلفندا جهان قیدندن آزاد اولمیشم

شماره ۱۱۱: دلبرا جلوه‌ای به صحرا کن

شماره ۱۱۲: بندی ز قبای ناز وا کن

شماره ۱۱۳: مانند رخت نه مهر تابان

شماره ۱۱۴: آخر بکن ای سنگدل شرم از خدای خویشتن

شماره ۱۱۵: قاصدا نامه ز من گیر و به جانان برسان

شماره ۱۱۶: به محشر گریم و گویم خداوندا شهیدم من

شماره ۱۱۷: یار من است یار اگر یار بود خدای من

شماره ۱۱۸: چون که به زلف تو هست نافه چین چین به چین

شماره ۱۱۹: ز آتش عشق تو ای پیمان‌شکن

شماره ۱۲۰: در ره تو به کی خاک به سر ریختن

شماره ۱۲۱: برده گرو عارضت از یاسمن

شماره ۱۲۲: ساقی امروز کامرانی کن

شماره ۱۲۳: مکانی چنان و مکینی چنین

شماره ۱۲۴(ناکامل): بار هجرت کشیده‌ام بر دوش

شماره ۱۲۵: سرزنش نیست مگر بر دل و بر دیده من

شماره ۱۲۶: تو را آرد به بالین بعد مرگ من خدای من

شماره ۱۲۷: نداری خبر از من و درد من

شماره ۱۲۸: می‌نهلد سلسله گیسوی تو

شماره ۱۲۹: رسیده بر سرم آن آتشین خو

شماره ۱۳۰: خرم آن کس که دهد جان به وفاداری تو

شماره ۱۳۱: ماه کجا ای پری با رخ زیبای تو

شماره ۱۳۲: رود تا آسمان در حسن با او

شماره ۱۳۳: سنبل تر زلف سمن‌سای تو

شماره ۱۳۴: بهر قتل من مسکین ز چه تیغ آخته‌ای

شماره ۱۳۵: هستم ز شکر بر دهنت سیر و گرسنه

شماره ۱۳۶: دیدم امروز نازنین پسری

شماره ۱۳۷: عکس خورشید در آیینه هویدا کردی

شماره ۱۳۸: کسی که دل ز کفت برد کیست می‌دانی

شماره ۱۳۹: از شه و قاضی و شیخم نبود پروایی

شماره ۱۴۰: یوسف ار بیند جمالت ای پری

شماره ۱۴۱: دل ز کف برده مرا شوخ سهی بالایی

شماره ۱۴۲: بگذاشت مرا در غم باز این دل هرجایی

شماره ۱۴۳: دل زار مرا افگار کردی

شماره ۱۴۴: از چشم فسون‌سازی هر لحظه فسون‌سازی

شماره ۱۴۵: ای کاش به دل کنی تو یاری

شماره ۱۴۶: ای غمت مونسم به تنهایی

شماره ۱۴۷: تازه افتاده به سر باز مرا سودایی