ز چشمت غمزه‌ای من دام کردم

دل خودکام خود را رام کردم

ندارم غیر جان جانا چه خواهی

دلی دارم که وقف عام کردم

من اول گفتمت باور نکردی

تو را و خویش را بدنام کردم

مگو جانا که درد دل نگفتی

من از باد صبا پیغام کردم

شکستم توبه صد ساله را باز

ز خون دیده می در جام کردم

بقا بادا تو را تا صبح محشر

که صبح زندگانی شام کردم

نشستم بر درت کوری اغیار

سنان در دیده ایام کردم

فریب او ز خال دانه دادم

ز زلفش پای دل را دام کردم

دل شوریده را خاقان تخلص

به چین زلف تو من نام کردم