شماره ۱ - در حسرت سحر: تا چند در این غمکده بیمار نشینم - دور از می گلرنگ و لب یار نشینم

شماره ۲ - گمراه عقل و دین: گمراه عقل و دین شدم ساقی ره میخانه کو - جامی که در آن بنگرم رخساره جانانه کو

شماره ۳ - حسرت بوسه: همدمی تا دل ما را دهد آرام کجاست - محرمی تا زمن آرد بتو پیغام کجاست

شماره ۴ - غمی که من دارم: درون سینه نگنجد غمی که من دارم - خوش است باغم دل عالمی که من دارم

شماره ۵ - اشک: گرچه افکندی ز چشم خویش آسانم چو اشک - یک دم ای آرام جان بنشین به دامانم چو اشک

شماره ۶ - حبیب: ای باد صبحدم خبری ز آن حبیب نیست - یا نکهتش نصیب من بی نصیب نیست

شماره ۷ - خلوت چشم: بس که در خلوت دو چشمم خون به دامان می‌کند - از صفای دیدنم کم کم پشیمان می‌کند

شماره ۸ - ننگ و نام: ما ننگ و نام بر در میخانه داده‌ایم - گشت فلک به گردش پیمانه داده‌ایم

شماره ۹ - اندیشه کن : رقتی ز پیش دیده و برجان نشسته ای - در خاطرم چو اشک بدامان نشسته ای

شماره ۱۰ - کاش : کاش بودی روزگارم بر کنار از هرچه هست - تا بپای دل نرفتی نیش خار از هرچه هست

شماره ۱۱ - آبیاری اشک: دوید بر رخ زردم ز بیقراری اشک - گل خزان زده را کرد آبیاری اشک

شماره ۱۲ - شمع انجمن: از آن چو شمع سراپا در انجمن سوزم - که بزم غیر منور شود چو من سوزم

شماره ۱۳ - باید رفت: گرچه از کوی توام بی دل و جان باید رفت - لیک با سوز دل و اشک روان باید رفت

شماره ۱۴ - تا گوشه میخانه: خواهم که از این خانه به یک بار کشم رخت - زین گوشه ویرانه به گلزار کشم رخت

شماره ۱۵ - بنشیند و بگریزد: با هر نفس از جانم صد آه جنون خیزد - در هر نظر از چشمم صد قطره خون ریزد

شماره ۱۶ - طفل زمان: عمری‌ست تا به پای خم از پا نشسته‌ایم - در کوی می‌فروش چو مینا نشسته‌ایم

شماره ۱۷ - حباب سینه: چند در پیچ و خم مو بشکنی جان مرا - باز کن زین حلقه‌ها جان پریشان مرا

شماره ۱۸ - بزم لاله رخان: چون شمع دل بر آتش حرمان نهاده ایم - زین رو به بزم لاله رخان ایستاده ایم

شماره ۱۹ - ز میخانه رسیدند: یاران همه سرمست ز میخانه رسیدند - صد شکر که با شیشه و پیمانه رسیدند

شماره ۲۰ - پشیمان آمدی: بار دیگر در برم ای شاه خوبان آمدی - با نگاهی گرم‌تر از برق سوزان آمدی

شماره ۲۱ - خندان گریستم: عمری ز سوز آتش هجران گریستم - تا یک شبت نشسته بدامان گریستم

شماره ۲۲ - وای اگر : من بدین سان که به دام تو اسیر افتادم - وای اگر از دل غم‌دیده برآید دادم

شماره ۲۳ - آبروی عشق: بس که با هر رنگ بنمودند روی عشق را - از دم گل هم نشاید یافت بوی عشق را

شماره ۲۴ - خندیده که میگرید: از ناز چه می‌خندی بر دیده که می‌گرید - این دیده زمانی نیز خندیده که می‌گرید

شماره ۲۵ - عالم تنهایی: تا چند بروز آرم شب با غم تنهائی - جز ناله شبگیرم کو همدم تنهایی

شماره ۲۶ - زبان نگاه: گر زبانم را نمی‌فهمی نگاهم را ببین - چهر دردآلود و چشم بی‌گناهم را ببین

شماره ۲۷ - به کدام دل : به کدام دل توانم که رخ تو باز بینم - که به دست غیر دستت به هزار ناز بینم

شماره ۲۸ - ای مرغ دل: ای مرغ دل ز سینه چو پرواز می‌کنی - پای غمی به خانه خود باز می‌کنی

شماره ۲۹ - آرمیده سحر: چنین که از شب تاریک من رمیده سحر - مگر به خواب ببینم شبی دمیده سحر

شماره ۳۰ - یک شب آخر: یک شب آخر به صد افسون به برش می‌گیرم - کام دل از لب همچون شکرش می‌گیرم

شماره ۳۱ - عاشق صادق: صفای عاشق صادق به مهر کس مفروش - مرا بدیو فرومایه هوس مفروش

شماره ۳۲ - سخن دل: از دل گذشت یک سخن امروز بر لبم - چون دل بسوخت از همه جا بیخبر لبم

شماره ۳۳ - چشم‌به‌راه: رفتی ز چشم و چشم‌به‌راهم نشانده‌ای - در سیل اشک و آتش آهم نشانده‌ای

شماره ۳۴ - گداختیم و نشد: ز شوق وصل بهجر تو ساختیم و نشد - چو شمع پیش جمالت گداختیم و نشد

شماره ۳۵ - بخت روشن: جز قطره‌ای که ریزد از چشم روشن من - جای تو کس نگیرد یک دم به دامن من

شماره ۳۶ - ای غم برو : ای غم برو وگرنه به میخانه‌ات کشم - آنجا به چشم مردم بیگانه‌ات کشم

شماره ۳۷ - سنگ حوادث: چون نسیم صبح آیی تا چو گل خندانی‌ام - تا کسی آگه نگردد از غم پنهانی‌ام

شماره ۳۸ - کوچه معشوقه: امشب از کوچه معشوقه گذر خواهم کرد - دل سنگش ز دل تنگ خبر خواهم کرد

شماره ۳۹ - یاد شیراز: در آسمان عشق چو پرواز می‌کنم - ناچار یاد خطه شیراز می‌کنم

شماره ۴۰ - کجاست: آن بوستان کجاست که خوش‌تر ز بند توست - یا خنده گلی که به از نوشخند توست

شماره ۴۱ - آهنگ بوسه: دوش آن پری که رخنه بدلها نمود و رفت - آمد بناز بوسه ای از من ربود و رفت

شماره ۴۲ - ناله شبگیر: دلخسته چو من در همه آفاق کسی نیست - پربسته تر از مرغ دلم در قفسی نیست

شماره ۴۳ - خیال روی تو: خیال روی تو بر جان خسته می‌گذرد - چو بوی گل که به مرغان بسته می‌گذرد

شماره ۴۴ - داغ محبت: شکستگی دل از نقش قامتم پیداست - چو لاله داغ محبت ز صورتم پیداست

شماره ۴۵ - به یاد حبیب: ای پری‌چهر که گل چون تو به رعنایی نیست - بیدلی همچو منت شهره به شیدایی نیست

شماره ۴۶ - ترانه دلکش: امشب خوش است حالم و از باده سرخوشم - ساقی بریز ساغر دیگر که درکشم

شماره ۴۷ - بانگ دلکش: بزمی خوش است امشب و اهل نظر خوشند - خاصه که گل‌رخان همه چون می به گردشند

شماره ۴۸ - بیاد دوست: ز جمع ما برون رفتی شکستی محفل ما را - شکستی محفل ما را و افسردی دل ما را

شماره ۴۹ - داغ دوست: کو بلبل شوریده دل خوش سخن ما - کو آنکه از او بود صفای چمن ما

شماره ۵۰ - به یاد صبا: به جام عشق اگر خنده شرابی نیست - جهان و این همه شوکت به جز سرابی نیست

شماره ۵۱ - جام شراب: هنوز بنده عقلم بیار جام شراب - که دیو عقل گریزان شود ز نام شراب

شماره ۵۲ - سر در پی صیاد: دردی که من از گردش ایام کشیدم - کم بود که باز از تو گل اندام کشیدم

شماره ۵۳ - آمد به میان: هرکجا از می و مستی سخن آید به میان - قصه چشم تو و حال من آید به میان

شماره ۵۴ - در راه آرزو: تا جلوه کرد عارض چون ماه آرزو - دادیم دین و دل همه در راه آرزو

شماره ۵۵ - حبیب اگر بگذارد: طالب یارم رقیب اگر بگذارد - تشنه دردم طبیب اگر بگذارد

شماره ۵۶ - عیش فراهم: خوشم ایدوست چون غمی دارم - با غم خویش عالمی دارم

شماره ۵۷ - شمشیر و سپر: خیزیم و شبی در شهر صد شور و شر اندازیم - هر گوشه این ایوان طرح دگر اندازیم

شماره ۵۸ - دیار هوس: آن بی خبر که راه دیار هوس گرفت - رد کرد دست ساقی و جام از عسس گرفت

شماره ۵۹ - خوش آمدی: ز لطف پا بسر من چه خوش نهادی باز - خوش آمدی که مرا جان تازه دادی باز

شماره ۶۰ - اندیشه خواب: گشتیم پی باده نابی و ندیدیم - کردیم بهر راه شتابی و ندیدیم

شماره ۶۱ - بر مزار پدر: مرا بدیده توان نیش نیشتر دیدن - ولی نه دیده خواهر به اشک تر دیدن

شماره ۶۲ - در آتش بیگانه: نه تنها خاطر ما ز‌آتش بیگانه می‌سوزد - که روز و شب به صد آتش مرا هم خانه می‌سوزد

شماره ۶۳ - رنجی که می‌کشد: رنجی که بی‌تو این تن فرسوده می‌کشد - جرم دمی که با تو بیاسوده می‌کشد

شماره ۶۴ - چه می پرسی : اگر با ناله دل همزمان در هر دمی هستم - به غیر از ناله هم در آرزوی همدمی هستم

شماره ۶۵ - دل هر جائی: باز این دل هرجائی سودای کسی دارد - فریاد که این مسکین هر دم هوسی دارد

شماره ۶۶ - گفته فرهاد: گرچه خوشتر ز لبت باده نابی نبود - مستی آورتر از آن چشم شرابی نبود

شماره ۶۷ - هم آوازم توئی: ای یاد او بی روی او عشقم توئی نازم توئی - ای جام می دور از رخش پیوسته دمسازم توئی

شماره ۶۸ - راه میخانه: راه میخانه عشاق ز گمراهی به - بندگی در میخانه ز صد شاهی به

شماره ۶۹ - شب و روز: توسن عشق برانگیخته دارم شب و روز - خون مینا به قدح ریخته دارم شب و روز

شماره ۷۰ - سخن جان: دست من و نگار فراهم نمی‌رسد - پیغام او ز باد صبا هم نمی‌رسد

شماره ۷۱ - در آغوش من: دیشب مه من مست در آغوش من افتاد - زلفین سیاهش بسر و دوش من افتاد

شماره ۷۲ - یار خو نکرد: با من چو بخت یار نشد یار خو نکرد - یا یار خو نکرد که اقبال رو نکرد

شماره ۷۳ - ای طبیب : پیش رویت گر بمیرم زندگی از سر بگیرم - جان ز سر خواهم بیا تا پیش چشمانت بمیرم

شماره ۷۴ - چرا باید بود: فارغ از حال دل زار چرا باید بود - اینچنین بیدل و بی یار چرا باید بود

شماره ۷۵ - شاهکار که‌ای: دوستدار که‌ای نمی‌دانم - بی‌قرار که‌ای نمی‌دانم

شماره ۷۶ - قهر حبیب: آن قد دلفریب را بنگر - من حسرت نصیب را بنگر

شماره ۷۷ - چگونه ای : ایدل بدام طره جانان چگونه ای - با وصل چون کنی و بهجران چگونه ای

شماره ۷۸ - روزگاری چند: مرا بیاد تو بگذشت روزگاری چند - بیاد موی توام بود روز تاری چند

شماره ۷۹ - زحمت هجر: شوری از عشق جوانی بسر افتاده مرا - آتشی زین همه غم در جگر افتاده مرا

شماره ۸۰ - پیک سحر: گر دیده نبودی بدلم آه نبودی - پیکان ترا در دل من راه نبودی

شماره ۸۱ - بامید سحر: سالها میگذرد کز غم او بیمارم - مگر امشب بعیادت بسر آید یارم

شماره ۸۲ - گناه نگاه: بعد از این دست من و دامن ماه دگری - من و سودای سر زلف سیاه دگری

شماره ۸۳ - ماه و پروین دگر: بعد از این دست من و طره مشگین دگر - من در اندیشه تاب دگر و چین دگر

شماره ۸۴ - ماه تو گرفت: دلم از دست غم زلف سیاه تو گرفت - سیلم از دیده برون آمد و راه تو گرفت

شماره ۸۵ - تخلص شاعر: گر دل از دام زلف تو آزاد کنم - حاش لله که زعهد تو دگر یاد کنم

شماره ۸۶ - نسیم سحر: گر نسیم سحر از کوی تو آرد خبرم - چون گل از شوق بتن پیرهن جان بدرم

شماره ۸۷ - سیل و دامان: اگر چه آن بت رعنا شکست پیمانم - فغان اگر بدر آید ز سینه افغانم

شماره ۸۸ - دمی خوش: مائیم و همین کنج خرابات و دمی خوش - گاهی بوفائی خوش و گه با ستمی خوش

شماره ۸۹ - از پریشانی گذشت: کار دل در تار زلفش از پریشانی گذشت - ره چنان رفتم که کارم از پشیمانی گذشت

شماره ۹۰ - هر چه بیشتر بهتر: درد ما هرچه بیشتر بهتر - دل ما هرچه ریشتر بهتر

شماره ۹۱ - خطاست: از راه کوی عشق تو گر پا کشم خطاست - یا دست از آن دو زلف چلیپا کشم خطاست

شماره ۹۲ - چه کنم: بی‌تو ای غنچه گل با گل و ریحان چه کنم - با چنین سیل سر آورده به دامان چه کنم

شماره ۹۳ - از ماه بهتری: با سرو هم طرازی و با مه برابری - نی نی ز سرو برتر و از ماه بهتری

شماره ۹۴ - باور نمیکنم: مه با جمال یار برابر نمیکنم - صد بار کرده ام من و دیگر نمیکنم

شماره ۹۵ - قصه شمع: میرود در همه عالم بنکوئی سخنم - که بجز نام تو هرگز نرود بر دهنم

شماره ۹۶ - آشفته: آشفته ز اغیارم و آزرده ز یارم - نه صبر بدل مانده نه راحت نه قرارم

شماره ۹۷ - اعتبار می: شراب چشم تو می را ز اعتبار انداخت - نگاه مست تو یک شهر در حمار انداخت

شماره ۹۸ - به انتظار نگاهی: اگر به راه ببینی به لرزش آمده کاهی - منم نشسته به راهت به انتظار نگاهی

شماره ۹۹ - طبیب رفت: دردا که از کنار من آن دلفریب رفت - من خسته جنون و از پیشم طبیب رفت

شماره ۱۰۰ - میان جمع: بیا که پیش وجودت ز خویشتن برهم - بیار ناز که از ناز و نسترن برهم

شماره ۱۰۱ - در پرتو مهتاب: دیشب گل من غنچه خاموش که بودی - تا وقت سحر تنگ در آغوش که بودی

شماره ۱۰۲ - درد نهان: ساقی گره از کار من غمزده وا کن - این درد نهان را بدو پیمانه دوا کن

شماره ۱۰۳ - رضای پدر: ای که جستی بجان رضای پدر - دستگیرت شود دعای پدر

شماره ۱۰۴ - از روز ازل: روی دلها همه از روز ازل سوی تو بود - هر دلی پاره شد از خنجر ابروی تو بود

شماره ۱۰۵ - نتوان کرد: تا که کام از لب نوش تو روا نتوان کرد - جانب ساقی و پیمانه رها نتوان کرد

شماره ۱۰۶ - چو شمع: گر شبی در محفل جانان برافروزم چو شمع - مجلس افروزی کنم تا خویشتن سوزم چو شمع

شماره ۱۰۷ - شبنم: تا ترا از می و معشوق جدا نتوان دید - لحظه ای از قفس دردها رها نتوان دید

شماره ۱۰۸ - مردی و مردمی: دلم رمیده ز دیدار مردم است امروز - که مردی همه در مردمان گم است امروز

شماره ۱۰۹ - در مرگ پدر: از سر چو رفت سایه مهر پدر مرا - خاک جهان نشست بجایش بسر مرا