آشفته ز اغیارم و آزرده ز یارم

نه صبر بدل مانده، نه راحت نه قرارم

هم سوخته چون شمعم و هم خسته چو بلبل

هم شعله بسر دارم و هم ناله بر آرم

نه جان بلبم آید و نه یار در آغوش

نه بوی تو آرد سحری باد بهارم

نی نی که مرا بار غم از بار تو بیش است

تو رنجه ز گل گشتی و من خسته ز خارم

ای غنچه! بیا تا دهن تنگ تو بوسم

تنها تو بمانی بدهان و لب یارم

پروانه صفت چاره بجز سوختنم نیست

با وصل تو در آتش و با هجر تو زارم

از دیده روان کرده ام این جوی بدامن

تا سرو روانی بنشیند بکنارم

فرهادم و از هر مژه صد تیشه کنم راست

تا کام خود از سنگ دل یار بر آرم