میرود در همه عالم بنکوئی سخنم

که بجز نام تو هرگز نرود بر دهنم

بهوای سر کوی تو چنان مأنوسم

که دگر یاد نیاید وطن خویشتنم

قصه شمع و گل و بلبل و پروانه مخوان

که تو خود شمع و گلی، بلبل و پروانه منم

گو: به تیغم بزن، ای ماه پریچهر! که من

پیش تیغ تو گرم سر برود، دم نزنم

تیشه مژه بکف دارم و نامم فرهاد

همه دانند تو شیرینی و من کوه کنم