گر دل از دام زلف تو آزاد کنم

حاش لله که زعهد تو دگر یاد کنم

دل آشفته کنم از گره زلف تو باز

گر گذر از طرف کوی تو چون باد کنم

خرم آنروز که از دام غمت بگریزم

دل غمدیده بسودای دگر شاد کنم

کوس رسوائی تو، بر سر هر بام زنم

پیش هرکس روم، از دست تو فریاد کنم

از هوای ری و از اهل ریم دل بگرفت

بود آیا که چو سعدی ره بغداد کنم

میروم زار و برآنم که تخلص در شعر

یادگار لب شیرین تو، فرهاد کنم