اگر به راه ببینی به لرزش آمده کاهی

منم نشسته به راهت به انتظار نگاهی

چه وصف گویم از آن روی، در میان دو زلفت

که در سیاهی شب اوفتاده پرتو ماهی

بدان امید بمیرم که خاک راه تو گردم

مگر گذر فکنی بر من ستم‌زده گاهی