ای پری‌چهر! که گل چون تو به رعنایی نیست

بیدلی همچو منت، شهره به شیدایی نیست

رنگ رخسارهٔ تو، داغ دل ماست، حبیب!

که به گلبرگ تر و لالهٔ صحرایی نیست

گر کنار تو و، جام می و، گل باشد! به

ور نشد، خوش‌ترم از عالم تنهایی نیست

خون ز مینای دلم خوردم و دانم که جز این

ساغری قسمتم از گنبد مینایی نیست

پر کن از درّ سخن، دامن معنی فرهاد!

زآن که چون طبع تو، ابری به گهرزایی نیست