ای غم برو، وگرنه بمیخانه ات کشم

آنجا، بچشم مردم بیگانه ات کشم

تا روز تو، سیه چو شب خویشتن کنم

با دل، بدام طره جانانه ات کشم

هرشب بدست شانه سپارم ترا و باز

هر بامداد، بر سر دندانه ات کشم

زان پس چو بوی دوست گرفتی بجان و دل

برگیرم و برون زکف شانه ات کشم

نازت کشم بجان و بجان پرورم ترا

با مردمان دیده، بیک خانه ات کشم

ناچار، تا نه جای دگر بینمت برون

از جان شمع و خاطر پروانه ات کشم