خوشم ایدوست، چون غمی دارم

با غم خویش عالمی دارم

باده در جام و درد عشق بجان

وه چه عیش فراهمی دارم

شکر ایزد، که ریش حرمان را

باده ای هست و مرهمی دارم

خانه جان تهی ز جانان نیست

عیش اگر نیست، ماتمی دارم

دل و دلدار، هر دو چون رفتند

جای دلدار و دل، غمی دارم

همدمم گو: مباش در عالم

ناله تا هست، همدمی دارم

یار شیرین چو سرکشید از من

یاد رویش بسر همی دارم