با من چو بخت یار نشد، یار خو نکرد

یا یار خو نکرد، که اقبال رو نکرد

هرگز زدست دوست ننالم، که این ستم

تقدیر کرد با مسکین و او نکرد

راحت مجو ز دهر مخالف، کزین حریف

نوشی نخواستیم که نیشی فرو نکرد

کو؟ آن سبو کشی که خود این کهنه کوزه گر

خاکش نکرد باز و ز خاکش سبو نکرد

هیچ است این بساط ملون، چو بنگری!

خرم دلی کزین همه، هیچ آرزو نکرد