یک شب آخر به صد افسون به برش می‌گیرم

کام دل، از لب همچون شکرش می‌گیرم

نازها، می‌کشم از نرگس شهرآشوبش

بوسه‌ها، از رخ همچون قمرش می‌گیرم

پاس این لطف، ز جان بیشترش خواهم داد

که در آغوش، ز جان تنگ‌ترش می‌گیرم

تا از این دایره بیرون ننهد پای از ناز

دست چون حلقه به دور کمرش می‌گیرم

کم کم از بادهٔ گلگون کنمش مست و خراب

تا خبردار شود، بی‌خبرش می‌گیرم

همه با مستی و شوخی، گذرانم شب را

مطلب آن است که وقت سحرش می‌گیرم