من بدینسان که بدام تو اسیر افتادم

وای اگر از دل غمدیده برآید دادم

بسکه خوردم غم دل طاقتم از دست برفت

وقت آنستکه بر چرخ رود فریادم

همه نزدیک و ز لطف تو بدیدار تو شاد

من بیک نظره که از دور بگیرم شادم

گفته بودی: که شبی با تو سحر خواهم کرد

ای بسا شب که سحر گشت و نکردی یادم

ناله با باد صبا میکنم از عهد تو آه

اگر این ناله بگوشت نرساند بادم

خواستم در قدمت افتم و گویم غم دل

یاد رخسار تو برد انده دل از یادم

دوش دل در شکن زلف گرهگیرت گفت:

کاش میمردم و در بند نمی افتادم