گنجور

اشعار منتسب

 
حافظ
حافظ
 

شمارهٔ ۱: ما برفتیم، تو دانی و دل غمخور ما

شمارهٔ ۲: صبح دولت می‌دمد کو جام همچون آفتاب

شمارهٔ ۳: اگر به لطف بخوانی مَزید الطاف است

شمارهٔ ۴: غمش تا در دلم مَأوا گرفته است

شمارهٔ ۵: هوس باد بهارم به سوی صحرا برد

شمارهٔ ۶: صراحی دگر بارم از دست برد

شمارهٔ ۷: من و صلاح و سلامت کس این گمان نبرد

شمارهٔ ۸: کارم ز دور چرخ به سامان نمی‌رسد

شمارهٔ ۹: در هر هوا که جز برق اندر طلب نباشد

شمارهٔ ۱۰: صورت خوبت نگارا خوش به آیین بسته‌اند

شمارهٔ ۱۱: مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید

شمارهٔ ۱۲: دلا چندم بریزی خون ز دیده شرم دار آخر

شمارهٔ ۱۳: صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز

شمارهٔ ۱۴: جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس

شمارهٔ ۱۵: به جد و جهد چو کاری نمی رود از پیش

شمارهٔ ۱۶: رهروان را عشق بس باشد دلیل

شمارهٔ ۱۷: روز عید است و من امروز در آن تدبیرم

شمارهٔ ۱۸: ای در چمن خوبی رویت چو گل خودرو

شمارهٔ ۱۹: ای از فروغ رویت روشن چراغ دیده

شمارهٔ ۲۰: من دوش پنهان می‌شدم تا قصر جانان سنگنک

شمارهٔ ۲۱: مطرب خوش نوا بگو تازه به تازه نو به نو

شمارهٔ ۲۲: گر زلف پریشانت در دست صبا افتد

شمارهٔ ۲۳: ببین هلالِ محرّم بخواه ساغر راح

شمارهٔ ۲۴ - ساقی‌نامهٔ ۹: من ار زآن که گردم به مستی هلاک

شمارهٔ ۲۵: ای زشرم عارضت گل کرده خوی

شمارهٔ ۲۶: به فر دولت گیتی فروز شاه شجاع

شمارهٔ ۲۷: نور خدا نمایدت آینهٔ مجردی

شمارهٔ ۲۸: دریغا خلعت حسن جوانی

شمارهٔ ۲۹: بلبل اندر ناله و، گُل خنده‌ی خوش می‌زند

شمارهٔ ۳۰: برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت

شمارهٔ ۳۱: می‌زنم هر نفس از دست فراقت فریاد

شمارهٔ ۳۲: عشقت نه سرسریست که از دل بدر شود

شمارهٔ ۳۳: ساقیا ساغر شراب بیار

شمارهٔ ۳۴: مباد کس چو من خسته مبتلای فراق

شمارهٔ ۳۵: پدید آمد رسوم بی وفایی

شمارهٔ ۳۶: بیار باده و بازم رهان ز مخموری

شمارهٔ ۳۷: ای باد نسیم یار داری

شمارهٔ ۳۸: برو زاهد به امیدی که داری

شمارهٔ ۳۹: جای حضور و گلشن امن است این سرای

شمارهٔ ۴۰: شب از مطرب که دل خوش باد وی را

شمارهٔ ۴۱: لطف باشد گر نپوشى از گداها، روت را

شمارهٔ ۴۲: تا جمالت عاشقان را زد بوصل خود صلا

شمارهٔ ۴۳: خوشتر از کوی خرابات نباشد جایی

شمارهٔ ۴۴: چون در بهار خوبی امروز کامکاری

شمارهٔ ۴۵: ساقی اگرت هوای ماهی

شمارهٔ ۴۶: برو ای طبیبم از سر که خبر زسر ندارم

شمارهٔ ۴۷: دلبر و جانان من برد دل و جان من

شمارهٔ ۴۸: عید است و موسم گل، ساقی بیار باده

شمارهٔ ۴۹ - رباعی: روزی که فلک از تو بریده‌ست مرا

شمارهٔ ۵۰: اکنون که چمن گشت ز گلزار بهشتی

شمارهٔ ۵۱ - رباعی: زآن بادهٔ دیرینهٔ دهقان پرورد

شمارهٔ ۵۲ - رباعی: شب رفت به پایان و حکایت باقیست

شمارهٔ ۵۳ - رباعی: یا کار به کام دل مجروح شود

شمارهٔ ۵۴ - رباعی: راه طلب تو خار غمها دارد