چون در جهان خوبی امروز کامکاری
شاید که عاشقان را کامی ز لب بر آری
با عاشقان بیدل تا چند ناز و عشوه
بر بیدلان مسکین تا کی جفا و خواری
تا چند همچو چشمت در عین ناتوانی
تا چند همچو زلفت در تاب و بی قراری
دردی که از تو دارم جوری که از تو بینم
گر شمهای بدانی دانم که رحمت آری
اسباب عاشقی را بسیار مایه باید
دلهای همچو آتش چشمان رود باری
در هجر مانده بودم باد صبا رسانید
از بوستان وصلت بوی امیدواری
گرچه به بوی وصلت در حشر زنده گردم
سر بر نیارم از خاک از روی شرمساری
از بادهٔ وصالت گر جرعهای بنوشم
تا زندهام نورزم آیین هوشیاری
ما بندهایم و عاجز تو حاکمی و قادر
گر میکشی به زورم ور میکشی به زاری
آخر ترحمی کن بر حال زار حافظ
تا چند ناامیدی تا چند خاکساری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل منسوب به حافظ گلایه و التماس عاشقی است به معشوقی که در زیبایی فرمانرواست و با ناز و جفا با عاشقان رفتار میکند. عاشق از بیقراری خود، سرمایهٔ دل سوزان و چشم گریان و امیدی که صبا از وصال آورده سخن میگوید. سپس خود را بندهٔ ناتوان و معشوق را حاکم مطلق میداند و در پایان از او برای حال زارش طلب رحم میکند.
هوش مصنوعی: اکنون که تو در قلمرو زیبایی کامروا و فرمانروایی، شایسته است که آرزوی عاشقان را با لب خود (بوسه) برآورده کنی.
هوش مصنوعی: تا کی با عاشقانِ دلازدستداده ناز و عشوه میکنی و تا کی بر این بیچارگان ستم و خوارشان میکنی؟
هوش مصنوعی: تا کی من باید مانند چشم خمار و بیمارگونهٔ تو ناتوان باشم و مانند زلف پرپیچوتاب تو پریشان و بیقرار؟
هوش مصنوعی: اگر اندکی از دردی که از تو دارم و ستمی که از تو میکشم آگاه شوی، میدانم که بر من رحم خواهی کرد.
هوش مصنوعی: عاشقی سرمایهٔ فراوان میخواهد: دلهایی سوزان چون آتش و چشمانی که مانند رود اشک میبارند.
هوش مصنوعی: در جدایی گرفتار بودم که باد صبا از باغ وصال تو بوی امید را به من رساند.
هوش مصنوعی: اگرچه در روز رستاخیز به امید و بوی وصال تو زنده شوم، از شرمندگی سر از خاک برنمیدارم.
هوش مصنوعی: اگر جرعهای از شراب وصال تو بنوشم، تا زندهام دیگر راه هوشیاری نمیپیمایم و همیشه سرمست میمانم.
هوش مصنوعی: ما بنده و ناتوانیم و تو فرمانروا و توانا؛ چه به زور مرا بکشی و چه با زاری و رنج، اختیار با توست.
هوش مصنوعی: حافظ از معشوق میخواهد که سرانجام بر حال زار او رحم کند، و میپرسد تا کی باید ناامید و خوار و خاکسار بماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای عاشقان گیتی یاری دهید یاری
کان سنگدل دلم را خواری نمود خواری
چون دوستان یکدل در پیش او نهادم
بستد به دوستی دل ننمود دوستداری
گفتم که دل ستانم ناگاه دل سپردم
[...]
ای لعبت حصاری، شغلی دگر نداری
مجلس چرا نسازی، باده چرا نیاری
چونانکه من به شادی روزی هم گذارم
خواهم که تو به شادی روزی همیگذاری
گر دوستدار مایی، ای ترک خوبچهره
[...]
ای عاشقان گیتی یاری دهید یاری
کان سنگدل دلم را خواری نمود خواری
چون دوستان یکدل دل پیش تو نهادم
بسته به دوستی دل بنموده دوستداری
گفتم که دل ستانم ناگاه دل سپردم
[...]
ای شاه عدل گستر عید آمدست بر در
از یار خواه باده وز باده خواه یاری
دانی یقین و داری هرچ آن وجود دارد
جز غیب کان ندانی جز عیب کان نداری
در ملکت فریدون می خواه بهمن آسا
[...]
تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری؟
چون میشویم عاشق بر چهرهٔ تو باری
از گلبن جمالت خاری است حسن خوبان
مسکین کسی کزان گل قانع شود به خاری!
خواهی که همچو زلفت عالم به هم بر آید؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.