کوی بی نشانی: به‌کوی بی‌نشانی عزم سیر است و سفر ما را

خزان جاودانه: نازک دلیم و حادثه در جستجوی ما

ستاره دنباله‌دار: روشن شد از فروغ رخت شام تار ما

درد تمنا: گرچه در خاک برم درد تمنای تو را

همنشین دل: چه خوشبویی چه خوشبویی بهارا

شدم عاشق و ...: نوبهار آمد و شد موسم شیدایی ما

نقش ازل: بعد از این رحم مکن بر دل دیوانه ما

قدرت جنون به کار است: امشب ز دست بردی با یک ترانه ما را

درس غم: مادر از بهر غم و رنج جهان زاد مرا

کتاب ما: رسید شعله بر افلاک ز آشیانه ما

دل بد باور: امشب ای جام به دست آر دل کافر ما

هنگامه هجران: ای دل تو ندانستی قدر گل و بستان را

غمگسار: تا به کی گویم که یار آید قرار آید مرا

ناله و بیمار: عمر گرامی رفت بر سر پندارها

پاداش: عاشق زارم و بر خویش نبندم این را

حدیث جدایی: دیگر امید نیست که بینیم یار را

تو بیا: دگران گر بروند ای سر و پا گل تو بیا

دهر بی‌بنیاد: خصم اهل حال دیدم دهر بی‌بنیاد را

گردش ایام: بی‌تو از کام نمانده است به جز نام مرا

بس کن ای دل دیوانه: بس کن ای دیوانه دل زین جانگداز افسانه امشب

بیا به خوابم: تو را به جان مستان مده شرابم امشب

آهنگ جنون: باز آهنگ جنون می‌زنی ای تار امشب

مهمان خدا: پیدا شد و پیدا شد گم‌گشته ما امشب

خبرها بود: نمی‌شد کاشکی دیشب سحر شب

پری ناز: از بهشت است بدین خانه دری باز امشب

دوش: نمی‌شد کاشکی دیشب سحر شب

نیم مست: نیم مستم کردی ای ساقی منه ساغر ز دست

به یک گل بهار نیست: ما عاشقیم و خوشتر از این کار کار نیست

یاد باد: یاد باد آن که مه‌ام رسم جفا یاد نداشت

یکیست: پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکیست

مذهب دیوانه: دیری است که در معبد عشقم صنمی نیست

نگاه تو: رخ نگار مرا طره سیاه گرفت

رشته امید: چون لاله مرا بی‌تو به کف جام مدام است

با خواجه: ما را به چشم مست تو تاب نظاره نیست

مستی دو کس: مستی دو کس دارم من مست و نگارم مست

شاه خوبان: امشب از باده عمادت شده چون چشم تو مست

وصل: عاقبت مهر درخشید و شب تار گذشت

عمر آن بود: عمر آن بود که در صحبت دلدار گذشت

ناله مرغ گرفتار: در جهان هرچه به اندازه بود یار کم است

بی خبری: جز بی‌خبری در همه عالم خبری نیست

درد بی دوا: چنین خراب دلی کی دگر سزای من است

ای باغ گل: دادت خدای هرچه از آن خوب‌تر نداشت

خورشید من: خورشید من ز شمس فلک دیدنی‌تر است

شرمسار دل: گرچه جز بر سر گیسوی تو دل نتوان بست

دل بی‌دوست: مرا چه کار که بس باغ‌ها و بستان‌هاست

چیست این آتش: چیست این آتش جانسوز که در جان من است

همین چند روزه: می‌کهن غم نو را شنیده‌ایم دواست

باده ما: آرزوی وصل تو عمر فنا کردن است

عکس: بهار چون گذرد حسرت بهاری هست

دلربا: ای من غلام همت آن دل که جای توست

ساقی باقی: پادشاهی که همه کون و مکان کشور اوست

فتوای خرد: اندر این عالم که جز خواب و خیالی بیش نیست

دم غنیمت دان: دم غنیمت دان که دنیا آرزویی بیش نیست

مرغ توفان دیده: نسبتی ما را بدان رندان شاهدباز نیست

دیر آشنا: امید همرهی از بخت ما نباید داشت

سرگذشت: حکایت من و آن گل ز سرگذشت گذشت

آرزو کم کن: از تو آنی دل دیوانه من غافل نیست

گاه گویم: ای بلا بالا نمی‌رنجی اگر از حرف راست

ای کاش: ای خوش آن تن که در این آتش تب جان شده است

خانه نفروخته: جز مهر و وفا دیگرم اندوخته‌ای نیست

درد سر بود عمرم: شرح حرمان ما مختصر نیست

بی مایه فطری است: گر گرسنه خسبی همه عالم ز تو سیر است

مریم: گفت: اگر در همه عالم سر یک نیشتر است

هیچ: خوش طرفه دیاری است سخن هیچ و هنر هیچ

این همه لطف و صفا: جام طرب لاله از سبوی تو دارد

بوی جنون: به تماشا دلم از دیده برون می‌آید

خوب‌تر از خوب: تو گل ناز منی گر همه خار جگرند

بی سحر: ترسم این تیره شب را دگر سحر نباشد

ساقی باقی: روزی مگر از سکه دگر زور و زر افتد

بی دوست: شکوه ندارم که دل قرار ندارد

وحشی: بی‌روی توام دل نگشاید

گمشده: عزیزان داشتم دیوانه‌ای در این چمن گم شد

خوش آن شب‌ها: ندارد آنکه دلداری چه کاری با جهان دارد

ای صبح انتقام: دردا چو جان عزیز دل و نور دیده‌اند

رندان: رندان چو جام‌های لبالب به هم زنند

بهار بی یار: مرا چه باک که فصل بهار می‌گذرد

خیال محال: من ز بیداد تو هرگز نکنم ناله و داد

حسرت میخانه: اهل گردم دل دیوانه اگر بگذارد

دارد ندارد: باغ این جمعیت لطف و صفا دارد ندارد

جهان را بی تو رنگی نیست: تواند باغبانت باغ را بیهوده در بندد

دیوانه‌تر: دل من نیست این دل دلبرا گر از تو برگردد

ساز خدا: هوای کوی تو کی حسرت بهشت گذارد

بوی خون می‌آید از این دشت: گر لبت بوسه‌ای نیارد داد دشنامی تواند

سفر بی دوست: خوش آن که عمر گرانمایه را هدر نکند

ماه من گفت...: قصر امید مرا شعله به دندانه رسید

محنت هجران: از تو ای چشم سیه صرف نظر نتوان کرد

کوی خرابات: سحر حریر خیالت چو در برم گیرد

کاش: آن که رخسار تو را این همه زیبا می‌کرد

چو غم زیاد شود: نصیحتی است که باید همیشه یاد کنید

وفا: دامن از چنگ غم یار رها خواهم کرد

کشور عشق: چو چنگ و غلغل مینا به هم درآمیزند

شراب حلال: چه مژده بهتر و خوشتر که یار می‌آید

سودای من: امشب از راه هوا ساغر سبویم می‌رسد

تو که: تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

آه از این جور: در شگفتم که چرا این همه آزار کنند

خواب و خیال: از هوس بگذر که از خون کسی بگذر ندارد

درد عشق: فصل عشق آمد و فکر می و مینا کردند

راز پنهان: یک شب به روی روز سحر دیده وا نکرد

طالع ما: چون عمر چرا رفت و دگر باز نیامد

نقش آرزو: ما را ز خاک میکده‌ها آفریده‌اند

یادگار تو: خوش آن زمان که مرا نیز طرفه یاری بود

گل همیشه بهار: می را پی بلای خمار آفریده‌اند

دشمن خویش: هرکس که دلی چون دل ما داشته باشد

چه خواهد شد: شبی ای فتنه گر مهمان من باشی چه خواهد شد

عالم عشق: عالم عشق چه دانند هوسبازی چند

درد بزرگ: چه جرم کرد دلم ای سپهر بی‌بنیاد

اوستاد عشق: عشق قادر نیست تا آخر دل را شاد دارد

آتش پنهان: تو جان منی بی‌تو و بی‌جان چه توان کرد

طرفه گدایی: دیگر هنری آه شرر بار ندارد

خوشتر: ای ساغر من ای من ای از من و ما خوشتر

پرده هول: ز سفر نامده رفتی به سفر بار دگر

گرچه مستیم: گرچه مستیم و خرابیم چو شب‌های دگر

ابر رحمت: دمم را جز غم و حسرت نباشد همدمی دیگر

برای بهار: بیا که در رخ تو بنگرم صفای بهار

موکب خرداد: بیا که گل طرب‌انگیز شد ز باد بهار

ابر رحمت: دمم را جز غم و حسرت نباشد همدمی دیگر

ز خواجه شنو: دلا به طبع خداداد و بخت خویش بناز

هنوز: پای تا سر شوق و سر تا پا دل و جانم هنوز

بیگانه نواز: دلم آشفتة آن مایة ناز است هنوز

شب و ماه و آفتاب: به یاد چشم تو دارم دلی خراب هنوز

شاپور نیاکان: یاد شاپور نیاکان و لب خندانش

رها نمی‌کنمش: شکست پنجه پرهیز زلف پرشکنش

یادگار خونین: کردم به دست خویش تبه روزگار خویش

مرحبای عشق: وه چه خوش آمدی بیا ای عشق

گل: آمد گل و شکفت دلم از صفای گل

نشانی: تا مگر مرغ غمت گم نکند خانه دل

ماجرای دل: سوزد دل از برای من و من برای دل

کجا رفتی: کجا رفتی که رفت از دیده‌ام دل

زندگی: زندگی چیست خیالات محال

خیمه خیام: بخند ای ماه بر حالم که خوش کردی فراموشم

کجاست آنکه: تنم ملول‌تر از جان و جان بتر ز تنم

فردا: تا کی به امید تو ای فردا نشینیم

سر به گریبان: برو ای دوست که ما دست به دامان خودیم

شباهنگ: مجنون عشقم با کسی کاری ندارم

حسب حال: سرم بر سینه یار است از عالم چه می‌خواهم

با همه بی‌خبری: گرچه ساقی نپسندید دمی هشیارم

خواب پریشان: چند گیسوی تو در دست رقیبان بینم

محنت خریده: هیچ می‌دانی من از آن شب که رخسار تو دیدم

شب هجر: شب هجر است و باز از دوریت تاب و تبی دارم

هوای دیگر: ز بامی دیگرم در سر هوای دیگری دارم

مهر نکویان: امشب چو لاله داغ تو بر جان نهاده‌ایم

عاشق توفان: به جز اینکه تو را دوست‌تر از جان دارم

کابوس: رفتی و دمساز شد کابوس در بیداری‌ام

می دوشین: دوش بسیاری می باز ببرد از دستم

گوهر یکتا: اشک‌ها آهسته می‌لغزند بر رخسار زردم

ورد زبان: دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

تازیانه: رنگ جنون گرفت ز داغت فسانه‌ام

یاد دوست: باغی نبوده‌ایم که رنج خزان بریم

غم کهن: گرچه آب و آتش را جمع در سخن دارم

سنگ جفا: مستم ز من مپرس کی‌ام یا کجایی‌ام

که می‌بندد به زنجیرم: کجا رفتی که هر روزی که رفت از عمر دلگیرم

بگذار بگریم: عیبم مکن ای دوست اگر زار بگریم

حدیث آشکار: نه کافر نه مؤمنم کی‌ام چی‌ام چه کاره‌ام

صحبت فرزانه: برخیز تا پناه به میخانه‌ای بریم

رحم و عشق: گفته‌ای جانا که می‌سوزد به حال او دلم

صد شکر: ما بی‌سر و پایان سر و پا را نشناسیم

حسرت‌نامه: راست گفتی ماه من امشب که من در آسمانم

صدا: گاه اگر می‌خواست دل ترکد صدایی داشتم

بی سحر: چونان شباهنگ بیمار در بی‌سحر شام تارم

افسانه: ندارد هیچ کس باور مرا افسانه را مانم

یاد او: دلی آشفته‌تر از زلف آن آشفته مو دارم

غمی خواهم: ز شادی‌ها به جان آمد دلم یارب غمی خواهم

امشب: امشب ز باده آتش دل باد می‌زنم

گمشده: من در این ویرانه منزل گنج‌ها گم کرده‌ام

تهمت شیرین: من این بیماری از هر تندرستی نیک‌تر بینم

باغ جنون: همه با یار خوش و من به غم یار خوشم

دام و دانه: پاکی دامان دل را همت از میخانه گیرم

شوق دیدار: شب چارده ماه و دور از آن رخ ماهم

حسرت: ای کاش چو پروانه پری داشته باشم

آشتی: آشتی کرد با من نگارم

ماجرای لاله: لاله‌ای بودیم و سر برداشتیم

تا کی به امید: تا کی به امید تو ای فردا نشینیم

زمستان جاوید: زان شب که رفتی از چمن ای همزبان من

کلید باغ: ز خود تا وارهی بستان کلید باغ از مستان

آتش جاوید: سوخت از داغ ستم لاله باغ دل من

فراق همنوا: در قفس آن پوپک دستان سرایم را ببین

بهانه: شبی که نکهت زلفت گرفت خانه من

زهر بود غم ای صنم: عمر من و جان من ای بت دلربای من

آه بی اثر: ای دل خون شده یار دگری پیدا کن

دنیا وفا ندارد: شب‌های ماهتاب است مخصوص یار دیدن

بازی شگفت: بیرون خرام از تن و جان را نظاره کن

جغد را دل گرفت: دل ز بی عشقی به جان آمد چه شد جانان من

ای هزاردستان: قدر یار خود دان ای هزار دستان

بیا که: بیا که بی‌تو به جان آمدم ز جان دادن

خوب شد آمدی: رفته بودی تو و دلمرده ز رفتار تو من

فرشته: ای نرگست زمانه به چشمم سیاه کن

عالم تغییر: مرا خصمی بود دل نام بارش رنج و قوتش خون

یک نفس: از گونه‌ای دیگر بود فریاد درد افشان من

وعده دیدار: هست فردا وعده دیدار من

خورشید پرست: مستم من و مستم من شیدای الستم من

دولت انزوا: تازه به دولتی رسید این دل بینوای من

بعد از هزار سال ...: تا برده روزگار تو را از کنار من

صبح امید: هوسبازی و خودنمایی مکن

لاله می‌دمد: فصل گل غنیمت دان فکر جرعه‌ای می کن

طالع بیدار: بی‌تو بار زندگی ای دوست نتوانم کشیدن

ترک او کن: ترک آن بدخو مکن ای دل به بدخوئیش خو کن

سرگردان: چه می‌پرسی مپرس از من نگارا حال زار من

مهر مهر: مست گشتم که شود دل نفسی غافل از او

ای دوست: ای دوست هرچقدر نشستم به پای تو

عشق: ای مطرب هنگامه جو از عین و شین و قاف گو

گلبرگ: گلبرگ برد رشک به رنگ بدن تو

ذکر: خورشید من و ماه و ثریای منی تو

پروانه: دلم دیوانه شد دیوانه شد دیوانه دیوانه

که دیده: رندی چو من خراب که دیده

نشانه عشق: مرا چو دست دهد صحبت شکر دهنی

خریدار: دارم بتی شنگی ماهی قدح‌نوشی

خم خالی: بعد از این ما را به گیتی غیر حسرت نیست کاری

بارش رحمت: سر و پای تو بنازم که همه جان و جمالی

زنده زیبایی: بسیار مکن با ما سرپنجه به دانایی

امروز: امروز چه زیبا و دلآرا شده بودی

پرده پریشانی: تا دلی است خوبان را به که باشد ارزانی

سایه دیوار: مائیم و دلی پرخون از جور پری رویی

گناه محبت: سر ز بالین به چه امید برآرم سحری

اشک‌های دیده رسوا: امشب ندانم ای بت زیبا چه می‌کنی

داغدیده: امشب چه خوش به بستر ناز آرمیده‌ای

ترس و لرزی ...: تازه باور کرده بودم در جهانم هست یاری

ای آسمان: ای آسمان مگر دل دیوانه منی

پند تلخ: مرغ بی‌بال و پری را واژگون شد آشیانی

دریای غم: نه به دل شوری و شوقی نه به سر مانده هوایی

آرزوی گمشده: ای آرزوی گمشده مهمان کیستی

عاشق عشق: تو که درد دل دیوانه من می‌دانی

کیستی چیستی: سحر آمیخت به جان شب و شب گشت هوایی

اسیر: بگذشتی و ندیدی گذر اشکی و آهی

جدایی: دلم خون گشته امشب از جدایی

مستحق جام: هرچند دیرگاهی است قصد جفا نداری

قصه‌ای از زبان دل: دل کشدم به هر زمان بر سر راه خانه‌ای

پیمان شکن: از سر زلف تو پیداست که پیمان‌شکنی

تماشایی: راستی بتا داری چهره‌ای تماشایی

نخل امید: ای که جان‌بخش‌تر از باد بهار آمده‌ای

درد و دوا: ای دل دیوانه چرا می‌روی

اول گام: بیا ای آنکه بی آرایش و پیرایه زیبایی

یادگار دوست: ما را به جز غم تو مبادا به دل غمی

فراق دل شکنی: فکند صرصر ایام طرفه نارونی