ای آرزوی گمشده، مهمان کیستی

درد منی، بگوی که درمان کیستی

دامان من ز اشک ندامت پر آتش است

ای نوگل شکفته به دامان کیستی

شد پنجه‌ی که شانه‌ی آن زلف پرشکن

ای جمع حُسن و لطف پریشان کیستی

با آن تن شگفت که خوش‌تر ز جان بود

جانِ که هستی امشب و جانان کیستی

ای صبح آرزو به که لبخند می‌زنی

سحر آفرین کاخ و شبستان کیستی

من بی‌تو همچو ماهی بر خاک مانده‌ام

آب حیات سینهٔ بریان کیستی

من میزبان درد و غم و رنج و حسرتم

ای آرزوی گمشده مهمان کیستی