یک شب به روی روز سحر دیده وا نکرد

کز نور مهر تیر به چشمان ما نکرد

دست فلک بنازم و تیر و کمان او

بر قلب ما هر آنچه نشان زد خطا نکرد

زان پیشتر که فکر جدایی ما کند

با هیچ نرگسی دل ما آشنا نکرد

با ما چه کرد ای دل دیوانه روزگار

با ما سپهر ای دل مجنون چها نکرد

در هیچ گوشه از دو موافق خبر نشد

کاین دیدهٔ حسود ز همشان جدا نکرد

گردید نقل مجلس و ورد زبان خلق

آن قصه‌ای که دل سخنش با صبا نکرد

دنیای بی‌وفا به وفای تو رشک برد

بی خود نبود گر به تو عمرت وفا نکرد

دانست کاین حکایت پروانه است و شمع

دل زین جهت به کشتن من دست و پا نکرد

کور است چرخ ورنه چسان دید از عماد

این قدر سخت جانی و یک مرحبا نکرد