کجا رفتی که هر روزی که رفت از عمر دلگیرم

ز عمر خویشتن از روز پیشین بیشتر سیرم

کجا رفتی که هر کس را که دیدم هر کجا رفتم

نکوتر قدر تو دانستم ای ماه زمین گیرم

کجا رفتی که صد بارم به هر روزی پشیمانی است

کجا رفتی که هر شامی ز غم صد بار می‌میرم

برآر ای آفتاب من سری، وین تیره روزی بین

چه بودم من، چه گشتم من، چه سازم، چیست تدبیرم؟

عزیز جان من، جانان من، سلطان روح من

مرا هم سوی خود خوان بس بود پاداش تقصیرم

به حقِ نرگس مست و سر زلفت که شد در خاک

که دیگر پشت بشکست از گرانباری تقدیرم

کسی شد همدم من یک جهان دور از من و حالم

نمی‌داند، نمی‌بیند اگر سوزم، اگر میرم

کجا رفتی که گر گرد ملالی بر رخم دیدی

ز خود بیگانه می‌گشتی که محزونم، که دلگیرم

کجا رفتی غزال من، من بیچاره چون سازم

که از این روبهان بی‌صفا خون شد دل شیرم

جوانمرگا تو بودی آنکه من می‌خواستم، افسوس

که قدرت را ندانست این دل گمراه بی پیرم

اگر زین دام راهی سوی آزادی بوَد ما را

گر از فردوس حور آید که با من باش، نپذیرم

دگر بیچاره گشتم من کجا روی آورم امشب

دگر دیوانه گردیدم که می‌بندد به زنجیرم

چه بخت تیره‌ای دارم عمادا راستی ای کاش

یکی می‌کرد در خاکم، یکی می‌زد به شمشیرم