فصل گل غنیمت دان، فکر جرعه‌ای مِی کن

چشم بر رخ ساقی، گوش بر دف و نی کن

چند چند باغم جفت، زیر خاک خواهی خفت

لاله می‌دمد از خاک، ساغری پر از می کن

باده‌ای و دلداری، در چمن مهیا دار

جام‌ها لبالب زن، بوسه‌ها بیابی کن

بلبل و گل‌اند ای جان گرم عشق‌بازی‌ها

دلبری ببر بینشان، راز عشق با وی کن

کار گیتی دون را سر به سر به دونان نه

خیز و دم غنیمت دان، راه عاشقان طی کن

کِی کسی در این عالم جاودانه خواهد ماند

کار خود قیاس ای دل، آخر از جم و کی کن

مست باش و شوریده در جهان عمادالدین

در بهار عمر خویش فکر بهمن و دی کن