ای مطرب هنگامه جو، از عین و شین و قاف گو

نبوَد بِه از این گفتگو، از عین و شین و قاف گو

وصل تو غم، هجر توغم، این مهر و رأفت، آن کرم

یک کاسه شد صد آرزو، از عین و شین و قاف گو

من مست و شیدا بوده‌ام، تا بوده و تا بوده‌ام

وز اشک دارم آبرو، از عین و شین و قاف گو

رندی دل از کف داده‌ام در وادی بیدرکجا

ای حاصل هر جستجو، از عین و شین و قاف گو

آن اوستاد لم‌یزل نقشت کشیده بی‌بدل

رقصی بکن، شعری بگو، از عین و شین و قاف گو

از عشق گشتم در بدر، بی خانمان، خونین جگر

آواره گشتم کو به کو، از عین و شین و قاف گو

کردم بسی سعی و صفا، نتوان دلیری با قضا

ساغر بهل در ده سبو، از عین و شین و قاف گو

درویش جان هویی بزن، اوهام را سویی بزن

تا چند از این های و هو، از عین و شین و قاف گو

خواهی که گردی همدمش، در کنج عزت محرمش

جز او مگو جز او مجو، از عین و شین و قاف گو