عاقبت مهر درخشید و شب تار گذشت

طالعم یار شد و یار ز اغیار گذشت

رایت سلطنت وصل دل‌افروز رسید

نوبت هجر جفاکار دل‌آزار گذشت

یار با دل به کنار آمد و آمد به کنار

ماهم از ابر برآمد، گلم از خار گذشت

نتوان گفت که زاهد گذراند به بهشت

چند روزی که مرا در بر دلدار گذشت

نیست غیر از می و معشوق جهان را هنری

حیف از آن عمر گرامی که به انکار گذشت

جز پیاپی زدن بوسه به جام و لب یار

باقی عمر به تکرار دل‌آزار گذشت

هر که آمد به سر کوی تو از خویش برفت

هرکه رخسار تو را دید ز گلزار گذشت

جهد کن کام دلی از گل و مل بستانی

کس ندیدم که از این باغ دگر بار گذشت

آفرین باد به پروانه که مانند عماد

خود به آتش زد و از هرچه به جز یار گذشت