ما را ز خاک میکده‌ها آفریده‌اند

ز آنم به جز به میکده یاران ندیده‌اند

کارم ز هجر یار گریبان دریدن است

این جامه را به قامت ما خوش بریده‌اند

یارم به کام این و شرابم به جام آن

دیگر مرا برای چه کار آفریده‌اند

می ده که دلبران دل ما را شکسته‌اند

دامان صبر و جامهٔ تقوی دریده‌اند

یک چند خورده خون دل ما و همچو اشک

از ما صفا گرفته و بر رخ دویده‌اند

دیگر صفا مجوی و طراوت ز قلب ما

مرغان این چمن همه دیگر پریده‌اند

آنان که وصف کوثر و فردوس کرده‌اند،

عاشق نگشته و رخ جانان ندیده‌اند

این نیست چشم و ابرو و مژگان و زلف و لب

بالله که نقش آرزوی ما کشیده‌اند

مرغان این چمن به هوس ناله می‌کنند

خاری نخورده‌اند و گلی هم نچیده‌اند

غمنامهٔ شبان جدایی ز من شنو

افغانشان شنیدم و حرفی شنیده‌اند

دنیای درد و رنج و غم و اشک و آتش است

شاد آن کسان که در دل خاک آرمیده‌اند

افسوس از این طراوت و این ناز و خرّمی

کاین سروها برای شکستن دمیده‌اند

شاد آن کسان که بار چو بستند، چون عماد

نیشی اگر چشیده بنوشی رسیده‌اند