عاشق زارم و بر خویش نبندم این را

کو طبیبی که کند چاره دل مسکین را

سینه‌ات سوخت ز فریاد و نگفتی واعظ

به چه تدبیر کنم نرم، دلی سنگین را

نگهت غارت دین کرد و خدا می‌داند

بهر این روز نگه داشته بودم دین را

عجبی نیست که رقصان بود آن سنبل زلف

روز و شب بوسه زند برگ گل و نسرین را

غصه‌ای نیست که فرهاد به تلخی جان داد

حیفم آمد که نبوسید لب شیرین را

هفته‌ای رفت و ندیدم رخ ماهی که جز او

هیچ روئی نکند شاد دل غمگین را

با چنین طبع دلاویز و گوهربار بجاست

یک دو بوسی صله بخشی تو عمادالدین را