قدر یار خود دان، ای هزار دستان

تا چو من نگردی تا ابد پشیمان

قلب گل لطیف است، شکوه کم کن از وی

آتشش مزن دل، خاطرش مرنجان

عیش و وصل دریاب، تا سحر مکن خواب

تا به هم زنی چشم، می‌رسد زمستان

این قدر مزن داد، سرمکش ز بیداد

ترسمت کشد کار، همچو من به هجران

گرچه بی‌قراری گرچه درد داری

گل اگر ز کف رفت، کی رسی به درمان

من هم اندر این باغ بودم از گلی مست

چون تو در کنارش روز و شب غزل‌خوان

مست جلوه‌هایش، محو و مبتلایش

خرّم از هوایش ساحت دل و جان

آسمان بگوشم، بس ترانه می‌خواند

از صفا و عشرت با هزار دستان

شام تار عمرم گشته بود روشن

داشت صبح صادق یار در گریبان

با نگاه می‌کرد مست و بی‌قرارم

در جمال مدهوش در جلال حیران

هر زمان که می‌زد غم به جان من چنگ

می‌گرفت از لطف سر مرا به دامان

چون تو گاه و بی‌گاه بس که شکوه کردم

شد چو روزگارم خاطرش پریشان

با یکی شکرخند دل ز گلستان کند

عالمی وفا کرد زیر خاک پنهان

گشتم از فراقش، آسمان زمین‌گیر

از چه چون شهابی بردی‌اش شتابان

بلبلا مزن داد، بس کن آه و فریاد

ترسمت که بر باد گل دهی ز افغان

گویمت دگربار، قلب گل لطیف است

شکوه کم کن از وی، خاطرش مرنجان

باغبان ز باغت تنگدل گشتیم

شادمان بمانی، این تو این گلستان