مستم من و مستم من، شیدای الستم من

تا نیست شدم در تو، هستم من و هستم من

بی‌پا و سری عیبی در عالم رندی نیست

هان، بی سر و پایان را پایم من و دستم من

تا صید تو شد جانم، تا وصف تو افغانم

از دام جهان یکسر رستم من و رستم من

صد شکر که پیوستی، بر بستی و نگسستی

صدبار اگر غافل سررشته گسستم من

تاوان مکنم ای جان از سبحه و از ساغر

کاین را نگسستم من و آن را نشکستم من

بگذار که تا چون روز، حائل فتد از رازم

خورشید پرستم من، خورشید پرستم من

نی آدمم و خاکی نی پاکم و افلاکی

نی ناری و نی نوری، چیزی دگرستم من

خوش گفت عماد تو، مست از می یاد تو

مستم من و مستم من، شیدای الستم من