حکایت من و آن گل ز سرگذشت، گذشت

ز سرگذشت کسی کو ز سرگذشت گذشت

به کنه عشق کسی ره نبرد لیک آن کس

که مست گشت و چنین بی‌خبر گذشت، گذشت

کسی ز حُسن و جوانی و جان نمی‌گذرد

ولی به راه محبت اگر گذشت، گذشت

مگر به دولت بی‌چارگی که چارهٔ ما

ز گریهٔ شب و آه سحر گذشت، گذشت

برای ما شب و روز ای عزیز یکسان است

دلا منال که شب از سحر گذشت، گذشت

ز لاله فاش‌ترم گشت داغ پنهانی

دگر حکایت داغ جگر گذشت، گذشت

برو به مرغ دگر دام خود بنه صیاد

که از من و دل مجنون دگر گذشت، گذشت

زمانه رنگ دگر شد عزیز جان حافظ

دگر ز یاری صبر و ظفر گذشت، گذشت

به‌کوی نیستی‌ام می‌کشد فلک، صد شکر

ز کینهٔ گیتی بیدادگر گذشت، گذشت