چنین خراب دلی کی دگر سزای من است

نه دل که دشمن من، درد بی‌دوای من است

گذشت عمر به خون خوردن و ندانستم

من از برای دلم یا دل از برای من است

گر این دل از دگری بود پاره می‌کردش

که ساختن به‌چنین خصمی از صفای من است

به صدق کوش و مکن بد که نیک می‌دانی

مرا دلی است که دیوانهٔ فنای من است

بیا که بی‌تو نبینم جهان، مرا مگذار

که چشم مست تو جام جهان‌نمای من است

اگر ز بی‌خبری همچو من خبر گیری

بهشت و حور همین کُنج انزوای من است

چو نای گه به لبم لب گذار و بنوازم

تو را که رغبتی این‌گونه بر نوای من است

سرودم این غزل آن‌سان که گفته است «حبیب»

شکسته زلف بتی مست در سرای من است