ما بی‌سر و پایان سر و پا را نشناسیم

بسیار عجب نیست شما را نشناسیم

خوش‌تر که ز دیوانه نرنجید خدا را

ما گاه دگر غیر خدا را نشناسیم

مستی که می از جام و لب از کام شناسد

ما را چه کند چون من و ما را نشناسیم

نی خواهشی از شاه و نه کبری است به درویش

صد شکر که ما شاه و گدا را نشناسیم

صد بادیه دوریم ز سر منزل لیلی

غم نیست ختن را و ختا را نشناسیم

گمراه‌تر از آن که رسد خضر به فریاد

از بس که جفا دیده، وفا را نشناسیم

پرورده‌ی رنجیم و ستم، زاده‌ی اندوه

آلودهٔ دردیم و دوا را نشناسیم

گویند که گفتیم بلی لیک ندانیم

دانیم که جز درد و بلا را نشناسیم

با ساقی و با مطرب و شاهد گذراندیم

صد شکر که جز این دو سه‌تا را نشناسیم