پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکیست

حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکیست

این همه جنگ و جدل حاصل کوتاه‌نظری است

گر نظر پاک کنی، کعبه و بتخانه یکیست

هر کسی قصهٔ شوقش به زبانی گوید

چو نکو می‌نگرم حاصل افسانه یکیست

این همه قصه ز غوغای گرفتاران است

ورنه از روز ازل دام یکی، دانه یکیست

ره هرکس به فسونی زده آن شوخ، ار نه

گریهٔ نیم‌شب و خندهٔ مستانه یکیست

گر ز من پرسی از آن لطف که من می‌دانم

آشنا بر در این خانه و بیگانه یکیست

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند

بهر این یک دو نفس عاقل و دیوانه یکیست

عشق آتش بود و خانه خرابی دارد

پیش آتش دل شمع و پر پروانه یکیست

گر به صحرای جنونت ببرد عشق، عماد

بی‌وفایی و وفاداری جانانه یکیست