دگران گر بروند ای سر و پا گل تو بیا

ای نسیم سحر ای ناز و قرنفل تو بیا

تا ببینم رخ تو سیر و شوم مست جمال

بی‌تأمل شبی ای باغ تأمل تو بیا

تو بیا و تو بیا، ای صنم سلسله‌مو

تا که افتد سخن از دور تسلسل تو بیا

تا که پیرانه‌سر از نغمهٔ پرشور، جهان

پر شود باز از این نادره بلبل تو بیا

تا نسوزانده هنوز آتش شوق و غم هجر

ریشهٔ صبر و مدارا و تحمل تو بیا

این که گویم تو بیا، مقصد و مقصود تویی

تو بیا ای که زنی خود به تغافل تو بیا

کلبهٔ من ز جمال تو چراغان گردد

ای جمال تو به از هرچه تجمل تو بیا

تو مرو، گر همه رفتند غمی نیست، تو باش

تو بیا، ای سر و پا گل، هم‌جا گل، تو بیا