مجنون عشقم، با کسی کاری ندارم

دارم دل زاری و آزاری ندارم

دردی است در جانم که از درمان گریزد

زین ناطبیبان چشم تیماری ندارم

گر گریه‌ای دارم درون خویش گیرم

با خنده هم چندان سر و کاری ندارم

دردآ، که اندر حلقهٔ زنجیریان نیز

بیگانه‌وش همصحبت و یاری ندارم

شوریده‌ای خاموشم و سر در گریبان

کس با من و من با کسی کاری ندارم

آن کهنه مرتاضم که شب بر میخ خُسبد

جز خویشتن بهر کس آزاری ندارم

هرگز گران سر از میِ تحسین نگردم

در دیدهٔ خود ارج و مقداری ندارم

بگذشت آن گلبانگ و اکنون چون شباهنگ

غیر از فغانی در شب تاری ندارم

بگرفته گر زنگار قلبم را عجب نیست

کز دلبزان آینه رخساری ندارم

دارم نوایی گرم و شعری تر ولیکن

دام دلی، تسبیح و زناری ندارم

گر باشدم رنجی، غمی، از بی‌غمی‌هاست

هرگز ندارم غم که غمخواری ندارم

باری ز حسرت‌های رنگارنگ، صد شکر

بر دوش دل چون دیگران باری ندارم