فکند صرصر ایام طرفه نارونی

که بود روز و شبان سایبان انجمنی

خموش گشت دریغا هزار دستانی

که در سخنوری وی نداشت کس سخنی

لب از ترانهٔ رنگین بهار طبعی بست

که داشت هر نفس از یاس و نسترن چمنی

به جز هنر که بود میوه درخت حیات

چه سود ز آمدنی یا چه بهره از شدنی

چه افتاد که هر دم فتاد ز پا سروی

رسد به محفل یاران فراق دل‌شکنی

حدیث خواجهٔ شیراز آورم که سخن

رسد به حُسن ختامی و قدری و ثمنی

«ز تندباد حوادث نمی‌توان دید»

«درین چمن که گلی بوده است یا سمنی»

نفیس گوهری از کان روزگاران بود

دوباره چرخ کجا پرورد ابوالحسنی