مرا چه کار که بس باغ‌ها و بستان‌هاست

که باغ‌ها دل بی‌دوست را چو زندان‌هاست

فغان و آه که یاران من نمی‌دانند

که جای جغدِ سیه‌روز کُنج ویران‌هاست

به تیره‌بختی من روح قیس می‌نالد

که مرد لیلی و در طالعم بیابان‌هاست

همیشه کوشش و تدبیر شرط دانستم

بلی سمند جوان ناگزیرِ جولان‌هاست

چو پخته‌تر شدم و سوختم خبر گشتم

که سعی ما و قضا مشت‌ها و سندان‌هاست

ز دل شکستگی‌ام چون نی شکسته که نیست

توان ناله‌ام و یادگارم افغان‌هاست

به تخته‌پارهٔ پرهیز دل مبند عماد

چو دیده‌ای که به دریای عشق توفان‌هاست